บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1167

“พี่หวัง ท่านพอจะมีวิธีใดในการขัดขวางพวกเขาหรือไม่?”

ขณะนี้ไป๋ชิงชางถามขึ้นมา สิ่งที่เขาจะสื่อนั้นชัดเจนมากคือต้องการให้หวังหยวนช่วย!

หวังหยวนยกยิ้มแล้วถามกลับว่า “เพียงแค่ถ่วงเวลาพวกเขางั้นหรือ?”

พวกเขาได้ฟังแล้วก็ตกตะลึง!

ไป๋เฟยเฟยและไป๋ชิงชางย่อมเข้าใจสิ่งที่หวังหยวนจะสื่อได้!

ไม่คิดจะถ่วงเวลาและผัดวันประกันพรุ่ง แต่อยากจะ...

กวาดล้างพวกเขา!

ทั้งสองไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน!

เมื่อได้ฟังคำพูดของหวังหยวนจึงตกใจ!

“พี่หวัง ท่านหมายความว่าอย่างไร…?”

ไป๋ชิงชางถามตามตรง หวังหยวนได้ฟังแล้วก็ยกยิ้ม

“ดังที่เจ้าคิดนั่นแหละ!”

หวังหยวนไม่ต้องการให้อภัยตระกูลเซิ่ง เพราะตระกูลเซิ่งนี้ก่อปัญหามาโดยตลอด ความสงบสุขที่แท้จริงอาจเกิดขึ้นหากพวกเขาถูกกวาดล้าง!

หวังหยวนจึงต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อกำจัดตระกูลเซิ่งให้สิ้นซาก!

ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ลงทุนมาถึงที่นี่!

“แม้ว่า… เรื่องนี้จะฟังดูน่าสนใจมาก แต่หากลงมือทำจริง ก็เกรงว่าจะทำได้ไม่ง่ายนักใช่หรือไม่?”

ไป๋ชิงชางไม่รู้ว่าหวังหยวนกำลังคิดอะไรอยู่ แม้แต่ในสายตาของเขาก็ยังมองว่าเรื่องนี้จัดการได้ยาก!

แต่หวังหยวนกล่าวว่า “ทั้งหมดเป็นเรื่องของความร่วมมือ ในเมื่อพวกเขาไปหาเมืองหวงได้ แล้วเหตุใดเราจะทำบ้างไม่ได้?”

“เชื่อหรือไม่ว่าเมืองหวงยินดีร่วมมือกับเรามากกว่า?”

เมื่อหวังหยวนพูดเช่นนี้ ไป๋ชิงชางก็ตกตะลึง

“พี่หวัง ท่านมีวิธีหรือ? ทำให้เมืองหวงช่วยเราได้หรือไม่?”

“แต่เรื่องนี้ในระยะยาวเรายังมีข้อได้เปรียบอยู่ เพราะมันไม่ง่ายเลยที่เมืองหวงจะต้องคอยเฝ้าดินแดนอีกครึ่งหนึ่ง ใช่หรือไม่?”

ภูเขาเมืองหวงนั้นเหมือนสวรรค์สูงฮ่องเต้ห่างไกล จึงไม่สามารถส่งกองทหารมาคอยเฝ้าปกป้องได้ตลอดเวลาใช่หรือไม่?

เมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาย่อมไม่สามารถยึดครองดินแดนที่พวกเขายึดมาได้!

สุดท้ายมันจะไม่ใช่ของต้าเป่ยเองหรอกหรือ?

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นเมืองหวงก็ยังต้องลองดู!

เพราะโอกาสดังกล่าวจะน้อยลงเรื่อย ๆ!

ตราบใดที่โอกาสในการเข้าสู่ต้าเย่ถูกขัดขวาง ครั้งต่อไปก็จะยากเกินไปที่จะได้กลับคืนมา!

หลังจากไป๋ชิงชางและไป๋เฟยเฟยได้ฟังคำอธิบายแล้วก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด!

ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่อยากเห็นด้วย เพียงแต่สถานการณ์ยังขึ้นอยู่กับสองคำนั้น!

เชื่อใจ!