บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1181

เขายังคงอยากจะลองดู!

ดังนั้นหลังจากสั่งการกองทัพทหารม้าแล้ว เขาก็ออกจากเมืองหลวงทันที เพื่อมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านต้าหวัง

การกลับมาของหวังหยวนยังทำให้หลี่ซื่อหานและคนอื่น ๆ ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แม้ว่าจะไม่มีอันตรายใด แต่หวังหยวนก็รู้ดีว่ามีบางสิ่งที่เขาต้องเตรียมรับมือให้เร็วที่สุด!

ตระกูลไป๋...

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพวกเขาจะมีระยะห่างระหว่างกันแล้ว!

เรื่องเช่นนี้ต้องวางแผนล่วงหน้า ไม่อาจล่าช้าได้!

ตระกูลไป๋ต้องการจัดการกับเขา แม้ว่าจะยังไม่เกิดขึ้นตอนนี้แต่มันจะเกิดขึ้นในอนาคต เขาสามารถมองเห็นความมุ่งมั่นของไป๋เจิ้นถังได้จากการกระทำของเขา

คิดอยากจะควบคุมเขาไว้ในกำมือ!

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่ไป๋เจิ้นถังจะสามารถมั่นใจเรื่องความปลอดภัยของอาณาจักรต้าเป่ยได้ ในกรณีนี้หวังหยวนจะต้องเตรียมรับมือกับเรื่องนี้ให้ดี!

ไป๋ชิงชางมาถึงที่นี่ด้วยสีหน้าลำบากใจ

เพราะหวังหยวนเป็นคนให้คำแนะนำแก่พวกเขา แต่ตอนนี้สถานการณ์กลับกลายเป็นเช่นนี้ พูดตามตรงคือเขาแทบไม่มีหน้ามาเจอหวังหยวนด้วยซ้ำ!

“พี่หวัง ขอโทษด้วยจริง ๆ ข้า…”

ไป๋ชิงชางยังคงเป็นคนที่ค่อนข้างซื่อสัตย์ แต่เขาขาดความโหดเหี้ยมในฐานะฮ่องเต้จริง ๆ!

แต่ไป๋เจิ้นถังมีเต็มเปี่ยม และสิ่งที่เขาทำนั้นเป็นการกำจัดผู้เห็นต่างซึ่งก็สมฐานะของเขาแล้ว!

“พี่ไป๋ ระหว่างท่านกับข้าไม่ได้มีเรื่องติดค้างกัน จึงไม่จำเป็นต้องขอโทษ”

หวังหยวนพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ไป๋ชิงชางยังคงถอนหายใจ

“พี่หวัง เรื่องมาถึงจุดนี้ ข้าเองก็ไม่รู้จะพูดอย่างไร…”

หวังหยวนรีบโบกมือแล้วพูดว่า “พ่อของท่านทุ่มเทมามาก ท้ายที่สุดการดำรงอยู่ของข้าก็อาจเป็นอันตรายต่อพวกท่านอย่างแน่นอน”

“แต่เหตุผลที่ทำให้ข้าไม่ต้องการยอมจำนนต่อตระกูลไป๋ของท่าน และไม่ยอมมอบพลังของข้าให้ ก็เป็นเพราะข้าไม่ไว้ใจพวกท่านเช่นกัน”

“ดังนั้น... ขอโทษด้วย ข้าจึงต้องใช้วิธีนี้เพื่อทดสอบใจคน แม้ว่าจะได้ผลเช่นนั้น แต่ข้าก็ไม่อาจทำอะไรได้”

“แต่ว่าไป๋ชิงชาง ข้าไม่ได้มีความตั้งใจไว้ว่าจะต้องติดต่อกับตระกูลไป๋ของท่านไปตลอด จึงไม่ต้องกังวลกับเรื่องนั้น”

“หากข้าคิดร้าย พ่อของท่านคงสิ้นไปนานแล้ว และแม้แต่ท่าน... ก็คงตายด้วยน้ำมือของข้าไปนานแล้วเช่นกัน”

หวังหยวนยกยิ้มจาง ส่วนไป๋ชิงชางไม่อาจปฏิเสธได้เลย!

ไป๋ชิงชางสูดหายใจลึก ๆ แล้วพูดว่า “พี่หวัง ในเมื่อท่านได้ทดสอบแล้ว ท่าน... วางแผนจะเป็นศัตรูของตระกูลไป๋ และเข้าร่วมกับตระกูลเซิ่งและเมืองหวงหรือไม่?”

หวังหยวนได้ฟังเช่นนั้นก็คลี่ยิ้มแล้วพูดเสียงเบา “ข้าไม่เคยคิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่ตอนนี้ข้ามีความคิดแล้ว”

“หมู่บ้านต้าหวังของข้าต้องการควบคุมเมืองหลิงอย่างเป็นอิสระ และเมืองหลิงจะไม่ได้ตกเป็นของอาณาจักรต้าเป่ยอีกต่อไป!”

“แน่นอนท่านคงคิดว่าข้าคงต้องการเริ่มก่อตั้งเขตการปกครองของตัวเอง แต่ข้าจะครอบครองเพียงเมืองเดียวเท่านั้น และจะอยู่อย่างสงบร่มเย็น”

“ส่วนเรื่องการตอบแทน ข้าจะช่วยตระกูลไป๋ของท่านกำจัดตระกูลเซิ่ง แล้วพวกเรากับเมืองหวงจะแบ่งสามแคว้นนั้นเท่า ๆ กัน!”

หวังหยวนแสดงความคิดเห็นออกมา ไป๋ชิงชางได้ฟังเช่นนั้นจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ด้วยสีหน้าลังเล!