บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1199

หลังจากที่หยางเฟิ่งกั๋วพูดจบ นัยน์ตาของเขาก็เป็นประกายขึ้น!

ไป๋เหยียนเฟยยิ้มอย่างพึงพอใจ นางรีบเดินไปหาหยางเฟิ่งกั๋วด้วยตนเองแล้วยื่นมือออกไป

“ข้ารู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งต่อเสนาบดีฝ่ายซ้ายที่ทำงานอย่างหนักเพื่อต้าเย่ โปรดรีบลุกขึ้นมาเถิด!”

หลังจากที่ไป๋เหยียนเฟยพูดจบ หยางเฟิ่งกั๋วก็รู้สึกปลื้มปีติ!

“ฮองเฮา ท่าน...”

ไป๋เหยียนเฟยฟังแล้วก็ยิ้มก่อนพูดว่า “อันที่จริงนี่แหละคือจุดประสงค์ของการเชิญเจ้ามา”

“ตระกูลเซิ่งต้องการสงบศึกและภักดีต่อต้าเย่ของเรา!”

หลังจากพูดเช่นนี้หยางเฟิ่งกั๋วก็รู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก!

“เยี่ยมมาก! ถ้าตระกูลเซิ่งเข้าร่วมกับเรา เราจะสามารถต่อสู้กับตระกูลไป๋ได้อย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฮองเฮา ตระกูลเซิ่งทะเยอทะยานมาก เราต้องใช้จุดนี้ให้เป็นประโยชน์!”

“กระหม่อมขอแนะนำให้เซิ่งฟางสี่อยู่ในราชสำนักและเซิ่งตงฉยงเฝ้าชายแดน ด้วยวิธีนี้เราจึงจะสามารถควบคุมตระกูลเซิ่งได้พ่ะย่ะค่ะ!”

หยางเฟิ่งกั๋วฉลาดมาก ไป๋เหยียนเฟยได้ฟังเช่นนั้นก็หัวเราะ

“เสนาบดีฝ่ายซ้าย คำพูดของเจ้าตรงกับที่ข้าตั้งใจไว้จริง ๆ”

“แต่การเก็บเซิ่งฟางสี่ไว้ในราชสำนักนี้ย่อมจะต้องมีตำแหน่งขุนนาง ดังนั้นข้าจึงอยากจะให้เขาอยู่กับเจ้า เพื่อให้เจ้าสามารถจับตาดูเขาแทนข้าได้ ดีหรือไม่?”

ไป๋เหยียนเฟยพูดเช่นนี้ก็ทำให้หยางเฟิ่งกั๋วดีใจมาก!

มันเป็นภารกิจที่น่าเบื่อ!

แต่อีกมุมหนึ่งก็เห็นได้ว่าฮองเฮาเชื่อมั่นในตัวเขามาก!

นั่นเป็นเรื่องจริง!

ไป๋เหยียนเฟยต้องการสื่อความเช่นนี้จริง ๆ!

นิสัยของนางคือจะใช้คนก็อย่าระแวง หากระแวงใครก็อย่าใช้ ดังนั้นตั้งแต่นางบอกหยางเฟิ่งกั๋ว นางจึงไม่กังวลเลยว่าเขาจะทำไม่ได้! หรือทำไม่ดี!

นางเชื่อในความสามารถของหยางเฟิ่งกั๋ว!

“ฮองเฮา ท่านไม่ต้องกังวล กระหม่อมจะช่วยท่านจับตาดูตระกูลเซิ่งเองพ่ะย่ะค่ะ!”