บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1217

ในสายตาของคนที่มายืนดูจะเห็นเหมือนว่าต้าหู่และเอ้อหู่เปรียบเสมือนหมีตาบอดที่กำลังถูกหลอกล่อให้เต้นไปมา!

หวังหยวนตกใจเมื่อเห็นภาพนี้!

หากนักพรตเฒ่าชุดเขียวมีเจตนาจะลงมือจริง คงไม่พ้นที่ต้าหู่และเอ้อหู่จะต้องจบชีวิตลงในพริบตา!

หวังหยวนมองออกและต้าหู่กับเอ้อหู่ก็คงมองออกเช่นกัน!

พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบีบให้นักพรตเฒ่าชุดเขียวใช้ทักษะที่แท้จริง แต่ไม่ว่าจะใช้กลวิธีใดก็ไม่สามารถทำได้!

ในท้ายที่สุดนักพรตเฒ่าชุดเขียวก็จับทั้งสองคนได้ แล้วโยนออกไปไกลหลายเมตร จากนั้นจึงหัวเราะ

“ไม่ต้องสู้แล้ว พวกเจ้าต่อสู้กันทั้งชีวิตก็ไม่คู่ควรกับการเป็นคู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี เป็นอย่างไรล่ะ? ตอนนี้เชื่อคำพูดของข้าแล้วหรือยัง?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เอ้อหู่และต้าหู่ต่างก็เชื่อแล้ว รวมทั้งหวังหยวนด้วย

“ท่านผู้เฒ่า ท่านซ่อนเร้นความลับได้แนบเนียนยิ่งนัก!”

หวังหยวนรีบกล่าวชม เมื่อนักพรตเฒ่าชุดเขียวได้ยินคำนี้ก็โบกมือทันที “ข้าก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนักหรอก”

เมื่อหวังหยวนได้ยินคำนี้ก็ยิ่งตกใจ ไม่ได้เก่งกาจอะไรงั้นหรือ?

ต้าหู่และเอ้อหู่ต่างก็จัดว่าเป็นยอดฝีมือแห่งยุค แต่กลับถูกนักพรตเฒ่าหลอกล่อจนไม่มีทางสู้!

“ท่านผู้เฒ่า ท่านถ่อมตัวเกินไปแล้ว ฝีมือเช่นนี้ คงมีศัตรูที่คู่ควรในโลกนี้เพียงไม่กี่คน!”

หวังหยวนกล่าว แต่นักพรตเฒ่าชุดเขียวก็ยังส่ายหน้า

“ฮ่าฮ่าฮ่า โลกนี้หรือ? คุณชายหวัง สิ่งที่ท่านเห็นในโลกนี้เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น!”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวหัวเราะเสียงดัง คำพูดนี้ทำให้หวังหยวนยิ่งประหลาดใจ!

สิ่งที่เห็นในโลกนี้เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้นหรือ?

คำพูดนี้ยิ่งทำให้เขาไม่สามารถเข้าใจได้!

“คุณชายหวัง ท่านไปเดินเล่นกับข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”

จู่ๆ นักพรตเฒ่าชุดเขียวก็เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน หวังหยวนไม่ได้ปฏิเสธ รีบเดินตามหลังนักพรตเฒ่าชุดเขียวไป จากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นไปบนภูเขา

“แม้แต่หมู่บ้านต้าหวังเล็กๆ แห่งนี้ก็กลายเป็นเช่นนี้ได้ในเวลาเพียงสองปี เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงจริง ๆ!”

หวังหยวนหรี่ตามองนักพรตเฒ่าชุดเขียว จากนั้นก็ถามว่า “ท่านผู้เฒ่า ดูเหมือนท่านจะสนใจข้ามาโดยตลอดเลยหรือ?”

เมื่อนักพรตเฒ่าชุดเขียวได้ยินเช่นนี้ก็พยักหน้า

“ไม่ใช่แค่ข้าหรอก ยังมีอีกหลายคนที่สนใจท่าน คุณชายหวัง เดิมทีเหตุการณ์สำคัญในโลกนี้ย่อมมีกฎธรรมชาติที่ไม่มีใครสามารถควบคุมได้ แต่กลวิธีและการกระทำของท่านถือว่ามีอิทธิพลต่อกฎของโลกนี้จริง ๆ”

“แต่ว่า...นี่เป็นเรื่องดีหรือไม่ย่อมไม่มีใครรู้ แต่สิ่งที่ข้าเห็นคือผู้คนมีความเจริญรุ่งเรือง ต่างตั้งรกรากทำมาหากินกันได้อย่างสงบสุข”

“เพียงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ความสามารถของท่านแล้ว...”

หลังจากที่นักพรตเฒ่าชุดเขียวพูดจบประโยคนี้ก็ยกยิ้ม จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“หวังหยวน โลกนี้ดูเหมือนจะธรรมดา แต่มีผู้คนอีกมากมายที่ท่านยังไม่เคยพบเจอ พวกเขาเฝ้ามองโลกใบนี้และปล่อยให้มันดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น”

“ท่านเข้าใจความหมายของคำพูดที่ข้าต้องการจะสื่อหรือไม่?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวมองหวังหยวนแล้วพูดประโยคนี้ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความลึกลับ!