บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1217

ในสายตาของคนที่มายืนดูจะเห็นเหมือนว่าต้าหู่และเอ้อหู่เปรียบเสมือนหมีตาบอดที่กำลังถูกหลอกล่อให้เต้นไปมา!

หวังหยวนตกใจเมื่อเห็นภาพนี้!

หากนักพรตเฒ่าชุดเขียวมีเจตนาจะลงมือจริง คงไม่พ้นที่ต้าหู่และเอ้อหู่จะต้องจบชีวิตลงในพริบตา!

หวังหยวนมองออกและต้าหู่กับเอ้อหู่ก็คงมองออกเช่นกัน!

พวกเขาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อบีบให้นักพรตเฒ่าชุดเขียวใช้ทักษะที่แท้จริง แต่ไม่ว่าจะใช้กลวิธีใดก็ไม่สามารถทำได้!

ในท้ายที่สุดนักพรตเฒ่าชุดเขียวก็จับทั้งสองคนได้ แล้วโยนออกไปไกลหลายเมตร จากนั้นจึงหัวเราะ

“ไม่ต้องสู้แล้ว พวกเจ้าต่อสู้กันทั้งชีวิตก็ไม่คู่ควรกับการเป็นคู่ต่อสู้ของข้าอยู่ดี เป็นอย่างไรล่ะ? ตอนนี้เชื่อคำพูดของข้าแล้วหรือยัง?”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่น เอ้อหู่และต้าหู่ต่างก็เชื่อแล้ว รวมทั้งหวังหยวนด้วย

“ท่านผู้เฒ่า ท่านซ่อนเร้นความลับได้แนบเนียนยิ่งนัก!”

หวังหยวนรีบกล่าวชม เมื่อนักพรตเฒ่าชุดเขียวได้ยินคำนี้ก็โบกมือทันที “ข้าก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนักหรอก”

เมื่อหวังหยวนได้ยินคำนี้ก็ยิ่งตกใจ ไม่ได้เก่งกาจอะไรงั้นหรือ?

ต้าหู่และเอ้อหู่ต่างก็จัดว่าเป็นยอดฝีมือแห่งยุค แต่กลับถูกนักพรตเฒ่าหลอกล่อจนไม่มีทางสู้!

“ท่านผู้เฒ่า ท่านถ่อมตัวเกินไปแล้ว ฝีมือเช่นนี้ คงมีศัตรูที่คู่ควรในโลกนี้เพียงไม่กี่คน!”

หวังหยวนกล่าว แต่นักพรตเฒ่าชุดเขียวก็ยังส่ายหน้า

“ฮ่าฮ่าฮ่า โลกนี้หรือ? คุณชายหวัง สิ่งที่ท่านเห็นในโลกนี้เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้น!”

นักพรตเฒ่าชุดเขียวหัวเราะเสียงดัง คำพูดนี้ทำให้หวังหยวนยิ่งประหลาดใจ!

สิ่งที่เห็นในโลกนี้เป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้นหรือ?

คำพูดนี้ยิ่งทำให้เขาไม่สามารถเข้าใจได้!

“คุณชายหวัง ท่านไปเดินเล่นกับข้าสักหน่อยได้หรือไม่?”

จู่ๆ นักพรตเฒ่าชุดเขียวก็เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหัน หวังหยวนไม่ได้ปฏิเสธ รีบเดินตามหลังนักพรตเฒ่าชุดเขียวไป จากนั้นทั้งสองคนก็ขึ้นไปบนภูเขา