บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1236

แม้แต่เชียนหลงซึ่งปกติจะวางท่าทีเงียบขรึมไม่แยแสอยู่เสมอ ยังอดไม่ได้ที่จะอยากรู้อยากเห็น และอยากสัมผัสประเพณีการจัดงานรื่นเริงของที่นี่

“ท่านทั้งสองอย่าไปสนใจความคึกคักเช่นนี้เลย นี่ไม่ใช่งานแต่งงานธรรมดา นั่นผู้ใหญ่บ้านตระกูลกวนของเรา เขากำลังจะแต่งงานกับอนุภรรยา”

“ครอบครัวของพวกเขาเองก็ครอบครองที่ดินไว้ไม่น้อย ช่วงหลังมานี้ยังโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมเสียอีก เพราะหวังผลประโยชน์บางอย่าง จึงให้พวกเราชาวบ้านเช่าที่ดินเหล่านี้”

ชายวัยกลางคนรีบเรียกต้าหู่ที่กำลังจะออกไปดูความคึกคักทันที กลัวว่าหากคลาดสายตาเพียงครู่เขาจะก่อเรื่องขึ้นได้ แม้ว่าคนเหล่านี้จะดูมีฐานะก็ตาม

ดั่งสุภาษิตที่กล่าวไว้ ว่ามังกรที่แข็งแกร่งก็ไม่สามารถกดหัวงูเห่าในท้องถิ่นได้ แม้ว่าจะมีความสามารถมากเพียงใดก็ใช่ว่าจะสามารถต่อกรกับผู้ใหญ่บ้านได้

“แต่งงานกับอนุภรรยาหรือ?”

หวังหยวนรู้สึกแปลกใจ ผู้ชายมีสามภรรยาสี่อนุก็เป็นเรื่องปกติ แต่อีกฝ่ายเป็นเพียงผู้ใหญ่บ้านตัวจ้อย กลับอู้ฟู่ถึงขั้นจัดงานแต่งงานกับอนุภรรยา ซึ่งชาวบ้านเหล่านี้ก็ดูเหมือนไม่ค่อยยินดีด้วยสักเท่าไหร่

แม้แต่คนที่มีฐานะดีหน่อยยังแต่งอนุภรรยาอย่างน้อยสักหนึ่งหรือสองคน นี่เป็นสิ่งที่ทุกคนยอมรับได้

ทว่าเมื่อมองไปที่สีหน้าของชายวัยกลางคน เหตุใดจึงเห็นว่าเขาไม่ค่อยเต็มใจนัก ราวกับว่านี่เป็นเรื่องที่สมควรประณาม?

“คุณชายคงไม่ทราบ ในปีนี้ผู้ใหญ่บ้านกวนมีอายุห้าสิบปีแล้ว ก่อนหน้านี้ได้หมายตาบุตรสาวของครอบครัวยากจนคนหนึ่ง นางอายุเพียงสิบหกปี ก็ถูกบังคับให้แต่งงาน”

“ว่ากันว่าเป็นการแต่งงาน แต่จริง ๆ แล้วก็แค่บังคับให้มาเป็นอนุเท่านั้น”

ชายวัยกลางคนพูดไปก็มองไปยังบ้านที่ประดับประดาด้วยโคมไฟอย่างโกรธแค้น ชาวบ้านอย่างพวกเขาแม้รู้ก็ได้แต่โกรธ แต่ไม่กล้าพูด

หญิงสาววัยแรกรุ่นคนหนึ่งถูกย่ำยีในมือของชายชราคนหนึ่งต่อหน้าต่อตา ใครจะกล้าแข็งข้อเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมีอำนาจมากมาย

เมื่อต้าหู่ฟังแล้วก็โกรธมาก การแต่งงานสมควรเกิดจากความรัก ไม่ใช่การบังคับแย่งชิง ผู้ใหญ่บ้านตัวเล็ก ๆ ยังกล้าทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้