บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1247

เมื่อหวังหยวนได้ฟังคำบอกเล่าเหล่านี้ก็ตกใจอย่างมาก!

เดิมทีเขาคิดว่าตระกูลกวนแห่งเมืองจวิ้นนั้นชั่วร้ายไร้ยางอายมากแล้ว!

แต่ไม่คิดเลยว่าหัวหน้าเขตหลินผู้นี้จะเลวร้ายยิ่งกว่า!

การปฏิรูปนโยบายใหม่นั้นไม่เป็นความเท็จ แต่เขากลับแอบอ้างว่าได้ปฏิบัติตามแล้ว และได้กักขังผู้คนทั้งเมืองไว้!

ช่างเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตเสียจริง!

“ดังนั้นพวกข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะเป็นโจรปล้นสะดมอยู่เช่นนี้ แม้จะไม่อยากทำ แต่ก็... ไม่มีทางเลือก!”

เมื่อเด็กหนุ่มทั้งหลายกล่าวจบ หวังหยวนก็ถอนหายใจ

ดูเหมือนว่า...

เขาจะคิดง่ายเกินไปเสียแล้ว เดิมทีเขาคิดว่าหากได้มอบนโยบายใหม่ให้แล้ว คนเหล่านี้จะต้องบริหารได้ดีขึ้น!

แต่ใครจะรู้ว่าคนเหล่านี้จะเป็นพวกกินคนไม่คายกระดูก!

“ดูท่าจะต้องใช้กำลังเสียแล้ว!”

หวังหยวนสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความโกรธเคือง!

หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่ แม้ว่าเมืองหลิงจะไม่ใหญ่โตนัก แต่เขตต่าง ๆ ก็ไม่เล็กเลย เกรงว่าเขตเหล่านี้คงมีปัญหาไม่มากก็น้อย!

หวังหยวนจึงตัดสินใจที่จะเริ่มต้นจากต้นตอ!

“ต้าหู่ เรียกเกาเล่อมา”

หวังหยวนกล่าวจบ ต้าหู่ก็ส่งจดหมายด้วยนกพิราบสื่อสาร ครึ่งวันต่อมาก็เกาเล่อก็มาถึง

“พี่หยวน ท่านเรียกข้ามาหรือ?”

หวังหยวนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เกาเล่อ ข้าต้องการให้เจ้าแบ่งคนบางส่วนจากองค์กรเครือข่ายผีเสื้อไปดูแลเขตต่าง ๆ ในเมืองหลิง!”

“ใช้คนที่เจ้าไว้ใจได้ที่สุด ต้องคนที่ยุติธรรม และจะต้องมีการย้ายสถานที่ดูแลทุกสามเดือนเพื่อตรวจสอบซึ่งกันและกัน และมีสิทธิ์ในการตัดสินความเป็นความตาย!”

“ข้าคิดว่าเจ้าเองก็น่าจะรู้ว่าข้าต้องการเห็นสถานการณ์เช่นไร”

หวังหยวนกล่าวจบ เกาเล่อก็พยักหน้า

“เข้าใจแล้วขอรับพี่หยวน!”

“เขตเหล่านี้ค่อนข้างห่างไกล ผู้คนของเราก็แทบจะไม่เคยไปเยือน หากเป็นเช่นนี้ ข้าจะจัดตั้งฝ่ายตรวจการในชื่อขององค์กรเครือข่ายผีเสื้อ เพื่อรับผิดชอบในการตรวจสอบการดำเนินนโยบายใหม่ในแต่ละพื้นที่ หากมีผู้ใดกล้ากระทำการอันไม่ชอบด้วยกฎหมาย ก็จะประหารชีวิตให้สิ้น!”

หวังหยวนฟังแล้วจึงพยักหน้า

“ข้าจะให้หงเยี่ยจัดทหารหนึ่งพันนายให้เจ้า ทหารหนึ่งพันนายนี้จะเดินทางไปทั่วทุกหนแห่ง ก่อนอื่นก็ตักเตือน หากการตักเตือนไม่ได้ผล ก็ยังไม่จำเป็นต้องลงมือทันที รอให้ถึงเวลาเหมาะสมแล้วจงฆ่าทิ้งอย่าให้เหลือซาก เข้าใจหรือไม่?”

ทุกนโยบายใหม่ต่างล้วนต้องแลกมาด้วยเลือดทั้งนั้น!