บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1269

หวังหยวนยกยิ้มจาง แล้วมองไปที่อ๋องหลงซีพลางกล่าวว่า

“ไม่ต้องกังวลหรอก จะไม่มีผู้ใดเคลื่อนไหว เพราะพวกเขาไม่มีเหตุผลที่จะต้องลงมือกับเมืองหวง!”

“แม้ว่าไทเฮาเซียวฉู่ฉู่จะไม่อยู่ที่นี่ แต่กองทัพของท่านที่เมืองหวงก็ไม่ได้มีจำนวนลดลงแม้แต่น้อย พวกเขารู้ดี จึง... จะไม่กล้ามาล่วงเกินโดยง่าย!”

“ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าพวกเขาจะอดทนไม่ไหวก็คงจะไม่กล้าเคลื่อนทัพเข้ามาในเขตแดนของเมืองหวงโดยง่ายหรอก!”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบประโยคนี้ อ๋องหลงซีก็ชะงักไปเล็กน้อย แล้วอดไม่ได้ที่จะถามว่า

“เหตุใดจึงเป็นเช่นนั้น?”

หวังหยวนก็ไม่ได้ปิดบัง อธิบายว่า

“ง่ายนิดเดียว เพราะดินแดนทั้งเก้าต่างหากคือสิ่งที่พวกเขาหมายปอง เหมือนกับการที่หมานอี๋ในเวลานี้ก่อความไม่สงบเล็กน้อย พวกท่านจะส่งกองทัพไปโดยง่ายหรือ?”

เมื่อหวังหยวนกล่าวจบ อ๋องหลงซีก็พยักหน้า คำพูดนี้ก็ฟังดูมีเหตุผล เมืองหวงและหมานอี๋ต่างก็อยู่นอกดินแดนทั้งเก้าและเป็นดินแดนที่ไม่อุดมสมบูรณ์ พวกเขาคงจะไม่กล้ามาบุกรุกโดยง่าย

แน่นอนว่ายังมีอีกกรณีหนึ่ง นั่นคือเมื่อต้าเย่รวมแผ่นดินเป็นหนึ่งเดียว พวกเขาต้องการจะรวมแผ่นดินนี้เข้าด้วยกัน พวกเขาจึงจะทำเช่นนั้น!

และสถานการณ์เช่นนั้นก็คงจะไม่เกิดขึ้นในระยะเวลาอันสั้น!

“แต่ถึงจะพูดเช่นนั้นก็ยังควรเพิ่มความระมัดระวัง”

หวังหยวนกล่าว อ๋องหลงซีฟังแล้วก็พยักหน้า

“วางใจเถิด ข้าจะคอยเฝ้าระวังอย่างดี!”

อ๋องหลงซีกล่าวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

หลังจากที่อ๋องหลงซีจากไป หวังหยวนก็นวดหว่างคิ้วตนเองแล้วถอนหายใจ

“พี่หยวน จดหมายจากภรรยาทั้งสามของท่านมาแล้ว”

ในเวลานี้เกาเล่อเดินเข้ามา แล้วหยิบจดหมายที่ปิดผนึกสามฉบับออกมาส่งให้

หวังหยวนเปิดอ่านทีละฉบับ ใจความที่สื่อมานั้นก็สอดคล้องกันเกือบทั้งหมด โดยเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับว่าเขาอยู่ที่ใด กำลังทำอะไรและจะกลับมาเมื่อใด!

“พี่หยวน ให้ภรรยาทั้งสามของท่านติดตามท่านมาดีหรือไม่?”

“อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งปี!”

“เฮ้อ...”

ทั้งสามมองหน้ากัน แววตาเต็มไปด้วยความกังวลและความอาลัย

“สามีมีภาระอันหนักหน่วงและหนทางที่ยาวไกล เขาไม่ต้องการเห็นแผ่นดินเกิดความวุ่นวาย จึง... จึงทำเช่นนี้กระมัง!”

ในเวลานี้หลี่ซื่อหานพูดขึ้น นางรู้ความคิดในใจของหวังหยวนหมดแล้ว!

“แต่... สามีอยู่ที่นั่น ไม่มีผู้ใดดูแล มันช่าง...”

หูเมิ่งอิ๋งและหวงเจียวเจียวต่างก็พูดขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เมื่อหลี่ซื่อหานได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ

“แม้ว่าสามีจะไม่อนุญาตให้พวกเราสามคนไป แต่เจียวเจียวก็ยังสามารถไปได้ เมืองหวงเป็นบ้านเกิดของเจ้าแต่เดิม เจ้าไปที่นั่นก็สามารถช่วยเหลือสามีได้”

“พวกเราก็จะได้วางใจได้!”