บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1281

อ๋องหลงซีก็หัวเราะทันทีและอดพูดไม่ได้ว่า “คนของท่านหรือ? อ๋องเจิ้นตง ที่นี่ไม่มีใครอยู่เหนือกฎหมายบ้านเมือง คนของท่านมาจากที่ใดกัน?”

“คนของท่านล้วนเป็นคนของไทเฮาและไท่จื่อ!”

“ข้าขอบอกความจริงแก่ท่านว่าก่อนที่ทหารองครักษ์ผู้นี้จะติดตามท่าน เขาเคยเป็นคนของหน่วยองครักษ์เงาของพวกข้า!”

“บอกตามตรงว่ามีหลายเรื่องที่ข้าไม่ประสงค์จะกล่าวออกมา เพราะต้องการรักษาสมดุลของทุกอย่างไว้ และต้องการให้โอกาสแก่ท่านด้วย!”

“ไม่เช่นนั้นข้าก็สามารถจับกุมท่านเพื่อให้ไทเฮาลงโทษได้”

“แต่ว่า...หลังจากที่ฮ่องเต้องค์ก่อนและอ๋องเซ่อเป่ยสิ้นพระชนม์ เหลือเพียงพวกเราพี่น้องสามคน ข้าก็ไม่ต้องการ... ให้ท่านต้องประสบชะตากรรมเดียวกัน!”

“ดังนั้น...อ๋องเจิ้นตง บางสิ่งบางอย่างไม่ควรกระทำ ท่านก็อย่าดื้อรั้นต่อไปเลย!”

“ไม่เช่นนั้นผู้ที่จะต้องบาดเจ็บสาหัสก็คือตัวท่านเอง เชื่อข้าเถิด!”

“ยิ่งกว่านั้นคือเมื่อไทเฮาจากไป ท่านได้มอบอำนาจอันยิ่งใหญ่ไว้ในมือของหวังหยวน หากเขาจะสังหารท่านเพราะเรื่องนี้! ก็ไม่มีผู้ใดสามารถขัดขวางได้!”

“เมื่อไทเฮาเสด็จกลับมา ท่านก็จะไม่แก้แค้นให้แก่ท่าน บุคคลอื่นท่านอาจจะไม่ใส่ใจได้ แต่หวังหยวน... ท่านไม่สามารถขัดขืนได้ เข้าใจหรือไม่?”

คำพูดของอ๋องหลงซีทำให้อ๋องเจิ้นตงตกใจทันที!

ถูกต้องแล้ว!

ไม่ว่าจะเป็นอ๋องหลงซี อ๋องถูหนานหรือไทเฮาต่างก็คำนึงถึงความสัมพันธ์ แต่หวังหยวน...

ไม่มีความสัมพันธ์ใดกับเขาเลย!

หากหวังหยวนจับได้ว่าเขามีความผิดจริงและลงมือสังหารเขาด้วยความโกรธ เขาก็ไม่มีหนทางรอดจริง ๆ!

ยิ่งกว่านั้นคือแม้ว่าเรื่องนี้จะถูกแพร่กระจายออกไป ก็จะไม่มีผู้ใดกล้าแก้แค้นให้เขาเลย!

เพราะทั้งผู้มีอำนาจและประชาชนทั่วทั้งเมืองหวงไม่สามารถต่อกรกับหวังหยวนได้ ยิ่งกว่านั้นคือยังมีความคิดที่สกปรกอีกด้วย แล้วจะสามารถต่อต้านหวังหยวนได้อย่างไร?

ไทเฮามอบอำนาจนี้ให้เอง!

เขาอดถามไม่ได้ หวังหยวนได้ฟังแล้วก็พยักหน้า

“ถูกต้องแล้ว เรื่องที่เขาสืบสวนมาได้นั้นเป็นความเท็จอย่างแน่นอน!”

“ไม่เพียงแต่เป็นความเท็จเท่านั้น แต่ยังเป็นการใส่ร้ายป้ายสีอีกด้วย เรื่องนี้แท้จริงแล้วอ๋องเจิ้นตงเองต่างหากที่เป็นโจรร้องให้จับโจร!”

หลังจากที่หวังหยวนพูดเช่นนี้ อ๋องถูหนานก็ขมวดคิ้วก่อนจะมีสีหน้าตกใจ

“สถานการณ์เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร นี่มัน... เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ไปได้!”

ขณะที่เขาตกใจและมีสีหน้าไม่สู้ดีนัก หวังหยวนกลับยกยิ้มแล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “แท้จริงแล้วเรื่องนี้เข้าใจได้ง่ายมาก ท่านลองคิดดูดี ๆ ว่าหากวังชั้นในถูกอันกุ้ยเหรินครอบงำแต่เพียงผู้เดียว ด้วยความสัมพันธ์ของนางกับอ๋องเจิ้นตง วังชั้นในก็จะอยู่ในอำนาจของเขาอย่างแน่นอน!”

“ต้องทราบว่าแม้ว่าวังชั้นในจะไม่แทรกแซงการเมือง แต่ไท่จื่อยังเยาว์วัยนัก ไม่สามารถแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ อาจจะกระทำสิ่งที่เกินกว่าเหตุในสักวันหนึ่ง!”

“เมื่อถึงเวลานั้น หากทหารองครักษ์เมืองหวงและวังชั้นในอยู่ใต้อำนาจของเขาและไทเฮาก็ไม่อยู่แล้ว เขาจะไม่กลายเป็นผู้แอบอ้างฮ่องเต้ เพื่อสั่งการเหล่าขุนนางหรือ?”