บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1314

“ความจริงแล้วเงินบรรเทาทุกข์นี้มีทั้งหมดหนึ่งล้านตำลึงทอง เมื่อราชสำนักหักไปครึ่งหนึ่งทันทีก็เหลือห้าแสนตำลึงทอง ตอนนี้ได้จ่ายไปแล้วร้อยละสามสิบ ตอนนี้จึงเหลือเพียงสองแสนตำลึงทองเท่านั้น!”

“เรื่องนี้... เฮ้อ... ข้าก็รู้สึกไม่สะดวกใจจริง ๆ!”

เมื่อหวังหยวนพูดจบ เฉียนทงก็งุนงงไปหมด!

นั่นหมายความว่าเหลือเงินเพียงหนึ่งแสนตำลึงทอง!

หากพวกเขาสามคนแบ่งกันคนละส่วน ก็เท่ากับสามหมื่นกว่าตำลึง!

นี่...

มันยังน้อยกว่าที่พวกเขาหาได้เองเสียอีก!

นี่มันเรื่องล้อเล่นหรือเปล่า!

“ท่านอ๋อง ท่านอย่ามาล้อข้าเล่นนะ นี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่หรือไม่?”

เฉียนทงรีบพูดขึ้น ใบหน้าบ่งบอกว่าไม่ค่อยสบอารมณ์!

หวังหยวนรีบกล่าวว่า “นี่... นี่ข้าจะหลอกเจ้าได้อย่างไร มันคือความจริง เฮ้อ... เฉียนทง ข้ามาบอกเจ้าก่อนก็เพราะเห็นว่าเจ้าเป็นคนดี ดังนั้น... ข้าจึงอยากรู้ว่าพวกเขาจะทำอย่างไรเมื่อรู้เรื่องนี้”

เฉียนทงเป็นคนหยาบคาย เขาหรี่ตาขณะกล่าวว่า “ท่านอ๋อง เรื่องนี้ท่านจะเรียกข้ามาคนเดียวเพื่อเหตุใดกัน ผู้รับผิดชอบเรื่องนี้คือใต้เท้าหลี่ว์ต่างหาก ท่านควรจะบอกใต้เท้าหลี่ว์ให้เรียกมานั่งคุยกันไม่ดีกว่าหรือ?”

เมื่อหวังหยวนได้ยินดังนั้นก็ยกยิ้มจาง แล้วกล่าวว่า “เฉียนทง ความจริงแล้วที่ข้าเรียกเจ้ามาที่นี่นั้น ข้าไม่ได้ต้องการปิดบังเจ้า ยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องทำ”

เฉียนทงฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจ หมายความว่าอย่างไร มีเรื่องอะไรที่สำคัญกว่าเรื่องเงินบรรเทาทุกข์อีกหรือ!

เขาไม่อยากฟังแล้ว และไม่อยากสนใจด้วย!

“ท่านอ๋องมีเรื่องอะไรหรือ?” เฉียนทงถามขึ้นทันที

ในเวลานี้หวังหยวนตอบว่า “ท่านเฉียน คือว่าเรื่องมันเป็นอย่างนี้ ราชสำนักไม่ค่อยพอใจหลี่ว์ไฉหลิงเท่าใดนัก เมื่อเรื่องนี้จบลง เขาก็จะต้องถูกสอบสวน!”

“เมื่อเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น... ท่านเองก็เข้าใจ”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เฉียนทงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

หากเกิดเรื่องขึ้นกับหลี่ว์ไฉหลิงก็เท่ากับพวกเขาสูญเสียที่พึ่งพิงไป! เขาจึงไม่อยากให้เกิดเรื่องกับหลี่ว์ไฉหลิง!

“ท่านเฉียน ท่านไม่ต้องกังวล อย่างไรเสียก็จะต้องมีคนมาเป็นเจ้าเมืองหลิงหนานแทนอยู่ดี พวกท่านเคยทำอย่างไรมาก็ทำเช่นนั้นต่อไป แต่หลี่ว์ไฉหลิงนี้ พวกท่านอย่าได้ปกป้องเขาเลย!”

หวังหยวนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เฉียนทงได้ยินดังนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รีบกล่าวว่า “เอ่อ ท่านอ๋อง เรื่องนี้ข้าเข้าใจแล้ว หากเป็นเช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องให้เงินส่วนของใต้เท้าหลี่ว์แล้วใช่หรือไม่?”

ผู้ใดไม่เห็นแก่ตัว ผู้นั้นสวรรค์จักลงทัณฑ์ เมื่อถึงเวลานี้ สิ่งที่เฉียนทงสนใจก็คือเงินเพียงอย่างเดียวเท่านั้น!

ส่วนหลี่ว์ไฉหลิง ในเมื่อไม่อาจรอดได้ก็ไม่ต้องสนใจแล้ว!

หวังหยวนกล่าวว่า “แน่นอนว่าให้ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เพียงแต่ว่าวันนี้ข้ายังมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่าจะต้องปรึกษาท่าน”