บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1324

ส่วนโอวหยางซานนั้น เขาไม่ได้ใส่ใจเลย หากเขาอาศัยช่วงชุลมุนกำจัดโอวหยางซานทิ้งเสีย แล้วเขาจะไม่ได้ทุกอย่างกลับคืนมาหรือ?

หลังจากออกจากที่นี่แล้ว เฉียนทงก็ยิ้มเยาะ จากนั้นไปหาโอวหยางซาน

“พี่โอวหยาง ใต้เท้าหลี่ว์มาหาท่านแล้วหรือใช่หรือไม่?”

โอวหยางซานได้ยินเช่นนั้นก็ย่อมรู้ว่าเฉียนทงหมายความว่าอย่างไร

“มาหาแล้ว บอกให้ข้าช่วยเอาเงินมาบรรเทาทุกข์!”

หลังจากได้ยินเช่นนั้น เฉียนทงก็หัวเราะพลางอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ฮึ่ม ตาเฒ่าคนนี้ เขาสร้างความเดือดร้อนให้ตัวเอง แล้วมาให้พวกเราตามล้างตามเช็ดให้”

เมื่อโอวหยางซานได้ฟังคำพูดนี้ก็ถึงกับตกตะลึง

“เอ๊ะ! นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน?”

โอวหยางซานไม่เข้าใจว่าเหตุใดเฉียนทงจึงพูดเช่นนี้

เฉียนทงย่อมไม่สามารถบอกได้ว่าหวังหยวนให้เงินเขาสองแสนตำลึงทอง เขาจึงไม่พูดถึงเรื่องนี้!

แต่กลับเปลี่ยนไปพูดว่า “พี่โอวหยาง ท่านหลงเชื่อเสียแล้ว ยังมองไม่ชัดอีกหรือ?”

“หลี่ว์ไฉหลิงหวังจะทำความดีความชอบ ในครั้งนี้ภัยพิบัติรุนแรงที่สุด เขาที่เป็นข้าหลวงปกครองที่นี่ย่อมยากที่จะหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบ หากไม่สามารถบรรเทาทุกข์ได้อย่างรวดเร็ว ราชสำนักก็คงจะไม่ละเว้นเขา”

“ดังนั้นเขาจึงให้เราลงมือช่วย!”

“นี่ท่าน... ไม่รู้สึกเช่นนั้นบ้างหรือ?”

หากเฉียนทงไม่ได้พูดออกมาก็คงไม่คิด แต่เมื่อเขาพูดออกมาแล้ว โอวหยางซานก็รู้สึกแปลก ๆ ในใจ!

จู่ ๆ หลี่ว์ไฉหลิงผู้นี้ก็ให้พวกเขาควักเงินออกมาเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร?

เดิมทีเขาก็สงสัยอยู่แล้ว ยิ่งได้ฟังเฉียนทงพูดก็ยิ่งเข้าใจ!

“ที่ท่านพูดมาก็มีเหตุผล... ราชสำนักคงจะไม่ละเว้นเขาจริง ๆ!”

“เพียงแต่... เรื่องเช่นนี้เราจะทำอย่างไร? ไม่สนใจเขาหรือ?”

คำพูดของโอวหยางซานก็เป็นการทดสอบเช่นกัน!

อย่างน้อยเขาก็อยากฟังว่าเฉียนทงคิดอย่างไร!

“ไม่สนใจย่อมไม่ได้ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องจัดการเรื่องบรรเทาทุกข์ให้เสร็จสิ้น!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน