บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1329

ทั้งสองนั่งลงอย่างรวดเร็ว นอกจากหวังหยวนแล้วก็มีเพียงอ๋องเจิ้นตงเท่านั้นที่อยู่ที่นั่น ไม่มีใครอื่นอีก!

แต่อาหารที่เตรียมไว้นั้นมีมากมายหลายอย่าง!

“หวังหยวน เจ้ากับข้ารู้จักกันมานานแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเชิญเจ้ามากินเลี้ยงกัน จึงจัดเตรียมอาหารไว้มากมาย!”

หลังจากที่อ๋องเจิ้นตงพูดจบ หวังหยวนก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย!

“ต้องบอกว่าจัดเตรียมไว้มากมายจริง ๆ!”

หวังหยวนพยักหน้า นอกจากจะรู้สึกประหลาดใจแล้ว เขายังมองเห็นความเอาใจใส่ของอ๋องเจิ้นตงอีกด้วย!

แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใดชายคนนี้จึงเอาใจใส่เขาถึงเพียงนี้!

เรื่องใดทำให้อ๋องเจิ้นตงต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อเชิญเขามากินเลี้ยง!

แต่เมื่อถามไปก็ยังคงไม่ตอบตามตรง ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องถามอีกต่อไป!

ทั้งสองเริ่มรับประทานอาหารร่วมกัน

งานเลี้ยงอาหารค่ำของอ๋องเจิ้นตงจัดเตรียมไว้ได้อย่างมีเอกลักษณ์จริง ๆ!

อาหารแต่ละจานจับคู่กับสุราแต่ละชนิด!

“มาเลย หวังหยวน อาหารจานนี้ทำจากหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิ ต้องจับคู่กับสุรานารีแดง!”

“เจ้าลองชิมดูสิ!”

อ๋องเจิ้นตงรินสุรานารีแดงให้หวังหยวนอย่างกระฉับกระเฉง จากนั้นก็ดื่มเองจนหมดจอกในอึกเดียว!

หวังหยวนยกยิ้ม อาหารอันโอชะของโลกนี้แทบไม่มีความน่าสนใจใด ๆ สำหรับเขาเลย ดังนั้นหลังจากชิมไปคำหนึ่งแล้วก็รู้สึกเฉย ๆ

“เป็นอย่างไรบ้าง หวังหยวน อาหารเหล่านี้ไม่ถูกปากเจ้าหรือ?”

อ๋องเจิ้นตงเห็นว่าหวังหยวนไม่ค่อยสนใจนักจึงรู้สึกอยากรู้ขึ้นมา!

เขาได้นำสุดยอดอาหารรสเลิศมาต้อนรับแล้ว!

หวังหยวนยิ้มจากนั้นก็กล่าวว่า “อ๋องเจิ้นตง ข้าจะพูดตามตรงว่าอาหารที่ท่านจัดเตรียมไว้ในวันนี้ถือว่ามีหลายอย่างมาก กล่าวได้ว่าในเมืองหวงแห่งนี้... ไม่มีอะไรอาหารมื้อใดหลากหลายไปกว่านี้อีกแล้ว!”

หวังหยวนต้องการชื่นชมตามมารยาท!

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบกิน แต่ก็ไม่สามารถปฏิเสธความมีน้ำใจของผู้อื่นได้!

แม้ว่าเขาจะไม่ได้สนใจอาหารเหล่านี้มากนักก็ตาม!

อาหารในยุคนี้เป็นเพียงอาหารพื้น ๆ ไม่ว่าจะนึ่ง ต้ม หรือผัดก็มีเพียงแค่ไม่กี่อย่าง!

ยิ่งไปกว่านั้น คืออาหารที่หวังหยวนทำนั้นยอดเยี่ยมกว่ามาก!

หวังหยวนตั้งใจจะให้เขาได้ลอง!

เพื่อให้เขาได้สัมผัสกับความประทับใจที่แท้จริง!

เมื่ออ๋องเจิ้นตงได้ยินเช่นนั้นก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังพยักหน้า

หวังหยวนไม่น่าจะรู้จุดประสงค์ของเขา จึงไม่น่าจะไปบอกใคร

ส่วนการวางยาพิษเขานั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้เลย!

ดังนั้นเขาอาจมีอาหารที่อร่อยจริง ๆ ก็ได้!

“ได้สิ! หวังหยวน ข้าอยากจะลองชิมอาหารที่เจ้าบอกว่าอร่อยดูบ้างสักครั้ง!”

อ๋องเจิ้นตงกล่าว จากนั้นก็ให้คนไปจัดการ

ไม่นานนักเกาเล่อที่อยู่ในจวนอ๋องเป่ยหลิงก็ได้รับข่าวนี้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก

คิดเพียงว่าทั้งสองคงกินดื่มกันอย่างสนุกสนาน และอ๋องเจิ้นตงก็คงสนใจเรื่องอาหาร พี่หยวนจึงตั้งใจจะให้เขาได้เปิดหูเปิดตากระมัง?

เมื่อคิดได้เช่นนี้จึงเตรียมส่วนผสมสำหรับทำหม้อไฟและปิ้งย่างเสียบไม้ รวมถึงซอสปิ้งย่างที่หวังหยวนทำไว้ด้วย!

และยังมีอาหารรสเลิศอีกหลายอย่างด้วย!