บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1335

หลังจากที่อ๋องหลงซีพูดจบ หวังหยวนก็พยักหน้ารับ เขาไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมากมายอีก ในเมื่ออีกฝ่ายได้กล่าวตัดบทเช่นนั้นแล้ว

และเขาก็เชื่อด้วยว่าอ๋องหลงซีไม่ใช่คนพูดจาโอ้อวดเกินจริง หากเขาบอกว่ามีหนทางก็ย่อมมีหนทางเป็นแน่!

หลังจากที่อ๋องหลงซีจากไป หวังหยวนก็หาวออกมาแล้วจึงไปเข้านอน

ในขณะนี้อ๋องเจิ้นตงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก!

เขาถือปืนคาบศิลาไว้ในมือแล้วพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ยิ่งพิจารณาก็ยิ่งรู้สึกตกใจ!

“นี่มันช่างวิเศษจริง ๆ! หวังหยวนช่างไม่ธรรมดานัก สิ่งนี้แม้แต่ยอดปรมาจารย์ในใต้หล้าก็ยังคงไม่สามารถต่อกรได้!”

“ได้ยินมาว่าหวังหยวนมีเพียงหมื่นคนก็สามารถต้านทานกองทัพนับแสนของเมืองหวงได้ และสิ่งนี้ก็มีส่วนสำคัญ!”

นอกจากอ๋องเจิ้นตงจะรู้สึกทึ่ง แล้วก็อดที่จะรู้สึกเหลือเชื่อไม่ได้!

พูดตามจริงแล้วใครจะคิดว่าสิ่งเล็ก ๆ นี้จะสามารถสร้างความเสียหายร้ายแรงได้ถึงเพียงนั้น!

“ด้วยสิ่งนี้ อ๋องหลงซีจะต้องตายอย่างแน่นอน!”

อ๋องเจิ้นตงยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเขาฉายแววตื่นเต้น!

ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้วางแผนไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะเลือกวันลงมือพรุ่งนี้เลย!

เมื่ออ๋องเจิ้นตงคิดได้ดังนั้นก็เข้านอนเช่นกัน เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้นก็รีบส่งจดหมายเชิญไปยังจวนอ๋องหลงซี!

เพื่อเชิญให้เขามาที่จวนอ๋องเจิ้นตง!

เมื่ออ๋องหลงซีเห็นจดหมายเชิญก็ยกยิ้ม!

เขารู้ดีว่าอ๋องเจิ้นตงต้องการกำจัดตนเอง!

ดังนั้นในครั้งนี้

เขาจึงปฏิเสธไป!

เจ้าต้องการฆ่าข้า เช่นนั้นข้าก็จะไม่ให้โอกาสเจ้าฆ่าข้า!

เจ้าคงไม่กล้าฆ่าข้าต่อหน้าทุกคนในที่สาธารณะหรอกกระมัง?

ต้องบอกว่าวิธีนี้ได้ผลดีที่สุดจริง ๆ!

และเหตุผลในการปฏิเสธนั้นก็ง่ายมาก นั่นก็คือตัวเขาเองกำลังป่วย!

ลุกจากเตียงไม่ได้!

“อ๋องเจิ้นตงเอ๋ยอ๋องเจิ้นตง เจ้าจะเอาปืนไปเพื่ออะไร? เจ้าคิดจะบุกเข้ามาในจวนของข้าเพื่อฆ่าข้าเลยงั้นหรือ?”

“ช่างน่าขัน!”

ดังนั้นเมื่อรู้ว่าอ๋องเจิ้นตงจะมา เขาจึงเรียกพ่อบ้านมาพบ

“นายท่าน มีอะไรให้ข้ารับใช้หรือขอรับ”

พ่อบ้านมองไปที่อ๋องหลงซีแล้วถามอย่างเคารพ

“ตั้งแต่นี้ไปให้ปิดประตูจวน ไม่รับแขก บอกว่าข้าป่วย ไม่สะดวกพบแขก แน่นอนว่าต้องประกาศต่อสาธารณชน เหตุผลหลักคือข้าไม่ต้องการพบอ๋องเจิ้นตง หากเป็นคนอื่นมาก็ให้สอบถามดูว่ามีเรื่องอะไรตามความเหมาะสม”

“หากเป็นเพียงการมาเยี่ยมก็ปฏิเสธไป แต่หากมีเรื่องสำคัญก็สามารถมาพบกันเป็นการส่วนตัวได้”

“หากเป็นคนของจวนอ๋องเป่ยหลิง ก็ให้แอบพาเข้ามาพบข้าได้เลย”

“เข้าใจหรือไม่?”

เมื่ออ๋องหลงซีพูดจบ พ่อบ้านก็พยักหน้ารับโดยไม่ลังเล แล้วก็ปิดประตูจวนทันที

“สั่งการลงไปว่าไม่รับแขก แต่หากมีแขกผู้มีเกียรติมาเยือนให้รีบแจ้งให้ข้าทราบทันที”

หลังจากที่พ่อบ้านสั่งการเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่ที่เฝ้าประตูก็รับคำ

พ่อบ้านสามารถเป็นพ่อบ้านของอ๋องหลงซีได้ย่อมต้องมีวิสัยทัศน์ที่เฉียบแหลม เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ค่อนข้างแปลก

แต่เขาไม่ได้สนใจ ในเมืองหวงแห่งนี้ นอกจากไทเฮาแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถแตะต้องอ๋องหลงซีได้!