บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1341

ใบหน้างามเลิศนี้ ทำให้แม้แต่หวงเจียวเจียวก็ยังตะลึงงัน!

นางคิดว่าตนเองมีรูปโฉมงดงามนัก จัดเป็นหนึ่งในสตรีงามที่สุดในใต้หล้า!

แต่ว่า...

เมื่อเห็นเชียนหลงเผยโฉมหน้าที่แท้จริง ก็แทบจะตกตะลึงจนสิ้นสติ!

นางไม่เคยพบหญิงงามถึงเพียงนี้มาก่อน!

ขณะนั้นเหล่าสาวใช้ที่อยู่ใกล้ต่างก็ตะลึงงัน หวงเจียวเจียวเพิ่งจะได้สติจึงกล่าวว่า “สิ่งที่เห็นในวันนี้ พวกเจ้าจงปิดปากไว้ให้สนิท หากข้ารู้ว่ามีผู้ใดเผลอหลุดคำใดออกไป พวกเจ้าตายแน่!”

“ข้าจะฆ่าพวกเจ้าทุกคน! เข้าใจหรือไม่!”

หวงเจียวเจียวกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมื่อกล่าวจบสาวใช้เหล่านั้นต่างก็หวาดกลัว ชีวิตของพวกนางในจวนใหญ่แห่งนี้ เปรียบดังผักตบชวาไร้ค่าที่ลอยมาตามน้ำ!

“พวกเจ้าออกไปเถิด”

หวงเจียวเจียวเหลือบมองเชียนหลง ขณะนี้อาการของนางดีขึ้นมากแล้วจึงวางใจได้

ขณะนั้นเอง หวังหยวนที่เห็นว่าพวกนางออกมาแล้วก็รีบถามว่า “เป็นอย่างไรบ้าง? ข้างในเป็นอย่างไร?”

สาวใช้เหล่านั้นบอกหวังหยวนได้เพียงว่าอาการของนางดีขึ้นมากแล้ว

หวังหยวนยังคงไม่กล้าเข้าไป เพราะเชียนหลงยังคงเปลือยกายอยู่ ไม่ว่าอย่างไร นางก็ยังเป็นผู้หญิง

ทันใดนั้นหวงเจียวเจียวก็เดินออกมา

ที่จริงแล้วนางลังเลใจที่จะบอกหวังหยวนว่าเชียนหลงนั้นไม่ธรรมดาอย่างที่คิด

เพียงแต่นางไม่รู้จะกล่าวอย่างไร

“เป็นอย่างไรบ้าง?”

หวังหยวนรีบถาม

หวงเจียวเจียวจึงตอบว่า “ดีขึ้นมากแล้ว ขณะนี้กำลังแช่น้ำอุ่นอยู่”

เมื่อได้ยินดังนั้น หวังหยวนจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกแล้วพยักหน้า

“เช่นนั้นก็ดีแล้ว...”

หวังหยวนส่ายหน้าทันทีแล้วกล่าวว่า “หากนางเป็นคนชั่ว พวกเราคงตายไปนานแล้ว แม้ว่ารูปโฉมของนางจะไม่งามนัก แต่สวรรค์ก็ประทานจิตใจที่เปี่ยมด้วยความดีงามให้แก่นาง ข้าเชื่อมั่นว่านางเป็นคนดี!”

หวงเจียวเจียวพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “คืนนี้ข้าจะดูแลเชียนหลงเอง”

หวังหยวนไม่ได้คิดอะไรมากจึงพยักหน้า

“ดีแล้ว เจ้าเองก็พักผ่อนด้วย”

หลังจากที่วุ่นวายอยู่เป็นเวลานาน พระอาทิตย์ก็ตกดินแล้ว

เมื่อรับประทานอาหารกันเสร็จแล้ว หวังหยวนก็กลับเข้าห้อง

ส่วนหวงเจียวเจียวก็กลับไปที่ห้องของเชียนหลง ขณะนี้นางยังคงสลบอยู่ แต่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว

นางเรียกสาวใช้สองสามคนมาช่วยกันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เชียนหลงบนเตียง หลังจากที่หวงเจียวเจียวช่วยนางสวมเสื้อผ้าแล้ว ก็มานั่งรออยู่ข้าง ๆ จนกว่านางจะฟื้น

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เชียนหลงจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น

ความหนาวเย็นทั่วร่างกายของนางได้หายไปแล้ว แต่ร่างกายของนางยังคงอ่อนแออยู่