บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 1347

เชียนหลงรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างที่สุด ทว่านางไม่ได้บอกความจริง

ความจริงเช่นนี้ นางไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้

เพราะประเด็นสำคัญเกี่ยวกับเรื่องนี้มีมากมายเหลือเกิน!

ทั้งชะตากรรมของแผ่นดินนี้และของทั้งโลก

ความลับที่เกี่ยวข้องนั้นมากมายนัก บัดนี้นางยังลังเลอยู่ว่าจะบอกแก่หวังหยวนทั้งหมดดีหรือไม่!

เรื่องนี้ได้รับการแก้ไขแล้ว หวังหยวนจึงโล่งใจ

แต่เขาได้ให้ทั้งองค์กรเครือข่ายผีเสื้อออกตามหาหมอชื่อดังให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้!

หมอที่สามารถรักษาอาการหนาวเย็นภายในร่างกายได้!

ในช่วงนี้จวนอ๋องเป่ยหลิงจึงมีหมอชื่อดังมาเยือนทุกวัน แม้จะรู้ดีว่าตนเองไม่สามารถถูกรักษาให้หายได้ แต่เชียนหลงก็ไม่ได้ปฏิเสธความปรารถนาดีของหวังหยวน

ทุกวันนางจะรับการตรวจวินิจฉัยจากหมอชื่อดังเหล่านั้นในห้อง

แต่ก็ไม่มีใครค้นพบอาการใด ๆ เลย แม้แต่หลายคนยังมองไม่ออกด้วยซ้ำว่าเชียนหลงมีอาการเจ็บป่วย!

หวังหยวนรู้สึกหงุดหงิดใจเช่นกัน เขารู้ดีว่าความหวังนั้นริบหรี่นัก แต่ก็ยังรู้สึกว่าหากยังมีความหวังอยู่แม้เพียงน้อยนิด ก็ควรจะลองดู

ในขณะเดียวกัน อ๋องเจิ้นตงก็รู้สึกหงุดหงิดใจเช่นกัน!

อ๋องหลงซีขังตนเองอยู่ในบ้านตลอดเวลา ไม่ยอมออกมาพบหน้า เขาได้พยายามไปพบหลายครั้งแล้วแต่ก็ไม่เป็นผล จึงรู้สึกโกรธแค้นนัก!

“เจ้าบ้าอ๋องหลงซีไม่ยอมปรากฏตัว!”

“เขาคงหลบหน้าข้าเป็นแน่!”

“ไม่มีทางอื่นแล้ว... นอกจากต้องใช้กำลัง!”

เขาสูดหายใจเข้าลึก แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา!

แต่หากจะใช้กำลังก็คงไม่สามารถบุกเข้าไปในจวนอ๋องเป่ยหลิงได้กระมัง?

เรื่องนี้ย่อมต้องมีการปรึกษากันอย่างถี่ถ้วนเสียก่อน!

คนที่เขาไว้ใจได้นั้นมีไม่มากนัก มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น!

แน่นอนว่าคนที่เขาไว้ใจที่สุด ก็คืออาปู้ชาและอาเจี้ยน บุตรชายของเขาเอง!

ดังนั้นเขาจึงรีบไปหาทั้งสองคนเพื่อปรึกษาหาทางแก้ไข!

อาปู้ชาถอนหายใจและอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ท่านพ่อ ถึงแม้ว่าไทเฮาจะไม่อยู่แล้วก็จริง แต่... หวังหยวนยังอยู่ เหล่าองครักษ์เงาของอ๋องหลงซีก็ยังอยู่ ทั้งสองฝ่ายนี้ก็เพียงพอที่จะตัดหนทางของท่านพ่อได้แล้วขอรับ!”

ท้ายที่สุดแล้ว บัดนี้ก็ไม่มีหนทางใดเหลืออยู่แล้ว มีเพียงหนทางนี้เท่านั้นที่สามารถทำได้!

แต่เขาก็รู้ดีว่าหนทางนี้เต็มไปด้วยอันตราย!

หากล้มเหลว ชีวิตนี้ก็คงจบสิ้น!

แต่หากประสบความสำเร็จ เขาก็จะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด!

ตกกลางคืน อ๋องเจิ้นตงพาอาเจี้ยนไปด้วย ทั้งสองสวมชุดดำเดินออกจากจวนอ๋องเจิ้นตง

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเรื่องเช่นนี้ย่อมไม่พ้นสายตาของอ๋องหลงซี!

อาเจี้ยนเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจมาก อ๋องหลงซีจึงไม่เคยหยุดยั้งการเฝ้าระวัง!

ดังนั้นเมื่อพวกเขาเดินออกไปได้ไม่นาน อ๋องหลงซีก็รู้ทันที

อ๋องหลงซีถอนหายใจในใจ เขารู้สึกสะเทือนใจที่เรื่องราวมาถึงจุดนี้แล้ว แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร!

แต่เขาก็ยังกัดฟันสั่งการ

“ให้ถอนทหารยามออกไป แล้วเตรียมน้ำชาให้ข้าในห้องตำรา...”

อ๋องหลงซีถอนหายใจแล้วเดินไปที่ห้องตำรา