บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 416

นักกวีสมัยโบราณจะเขียนบทกวีบอกลา หากรู้ว่าเขาจะไปก็คงไม่มาหรอก!

“ท่านอาจารย์ ถ้าท่านพูดแบบนี้ ศิษย์จะเปิดเผยผลงานของท่าน!”

จ้าวเว่ยหมินพูดตามตรง: "ท่านที่แต่ง "บทกวีหมิงถาน" และ "แดงทั่วธารา" ของงานเทศกาลติ้งหลงไถ มีชื่อเสียงไปทั่วหล้าแล้ว ท่านยังบอกว่าแต่งบทกวีไม่เป็นอีก!

"อะไรนะ!"

บรรดาหลิวฝางถึงกับตกตะลึง!

พวกเขายังเป็นบัณฑิต แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเข้าสอบขุนนางได้ แต่พวกเขาทุกคนก็เคยได้ยิน "บทกวีหมิงถาน" และ "แดงทั่วธารา" มามากมาย สามารถสืบทอดจากยุคสู่ยุคได้!

เป็นไม่ถึงเลยว่าหวังหยวนเป็นคนแต่งขึ้นมา!

ผู้กำกับซุนถอนหายใจด้วยความโล่งอก: คิดอยู่เสมอว่าเหตุผลที่ใต้เท้าเคารพหวังหยวนมากก็เพราะเขามีไพ่เด็ดอะไร ที่แท้เขามีความสามารถด้านวรรณกรรมเท่านั้น เขาจึงไม่รู้สึกเกรงกลัวอีกต่อไปแล้ว!

ผู้ตรวจการสวี่รู้สึกตื่นเต้นมาก: ท่านอาจารย์มีความสามารถมากมายทั้งบุ๊นและบู๊!

"ขอคิดก่อนนะ!"

หลังจากที่เขาได้พบกับจ้าวเว่ยหมิน เขาก็ให้ความช่วยเหลือเขามากมาย หวังหยวนเกาหัวอยู่พักหนึ่ง เขามีบทกวีอำลามากมายอยู่ในใจ แต่หลาย ๆ บทไม่เหมาะสม หลังจากคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็กล่าวขึ้นมาว่า "ข้าขอมอบมันให้กับจ้าวเว่ยหมิน สำหรับการเข้ารับตำแหน่งที่เมืองเฟิงไหล!"

“เอาพู่กันมา!”

จ้าวเว่ยหมินตะโกนเรียก คนของเขาก็นำกระดาษและพู่กันมา!

หวังหยวนโบกมือ "ภูเขาขจีทอดยาวผ่านเส้นขอบฟ้า สายธาราขีดกั้นแคว้นแดนบูรพา เราแยกจากกัน ณ ที่แห่งนี้ ข้าเดินทางท่องไปโดดเดี่ยวหลายพันลี้ ลอยล่องไปดั่งเมฆาบนฟากฟ้านภาลัย ข้าโบกมืออำลามิตรภาพเช่นวันนั้น เจ้าโบกมือร่ำลาเดินทางไป เสียงม้าย่ำไปกุบกับดั่งลาก่อน"

ในขณะที่อ่านออกเสียง พู่กันน้ำหมึกก็ลากไหลไป แววตาของจ้าวเว่ยหมินก็เปี่ยมไปด้วยความสุข!

"ดี!"

"มหัศจรรย์!"

"วิเศษแท้ ๆ"

บรรดาหลิวฝางตื่นเต้นเป็นอย่สงมาก!

หวังหยวนแอบกัดฟัน บทกวีอำลาบทนี้เป็นผลงานอมตะนิรันดร์กาลของยอดกวีที่ถูกเนรเทศ มันจะไม่ยอดเยี่ยมได้อย่างไร!

เพียงเพราะบทกวีดีๆ บทหนึ่งขาดหายไปส่วนหนึ่ง ทำให้เขารู้สึกเศร้าเล็กน้อย!

ผู้กำกับซุนและหัวหน้าทั้งสามก็ต่างแสร้งทำเป็นพยักหน้าเข้าใจ แต่จริงๆ แล้วพวกเขาไม่เข้าใจเลยสักนิด!

"...ขอบคุณขอรับ บทกวีนี้ ศิษย์จะถ่ายทอดส่งต่อไปทุกยุคทุกสมัยเลยขอรับ!"

หลังจากจบบทกวี จ้าวเว่ยหมินก็ค่อยๆ วางมันลงและโค้งคำนับราวกับเป็นของขวัญชิ้นใหญ่!

"ภูเขาขจีทอดยาวผ่านเส้นขอบฟ้า..."

หลังจากท่องวนไปนับครั้งไม่ถ้วน จ้าวเว่ยหมินก็มาถึงห่างออกไปได้ยี่สิบลี้ เขาได้เปิดกล่องไม้และตกใจมาก

มีจดหมายอยู่ในกล่อง ในนั้นมีทองคำสิบแท่ง ตั๋วทองคำสองสามใบ รวมทั้งหมดเป็นหนึ่งพันตำลึง!

จ้าวเว่ยหมินเปิดจดหมายด้วยมืออันสั่นเทา "เจ้าเองก็เรียกข้าว่าอาจารย์มานานแล้ว คงไม่อาจปล่อยให้เจ้าเรียกข้าว่าอาจารย์เสียเปล่า ได้หรอก นี่เป็นสิ่งอาจารย์มอบให้กับลูกศิษย์ สินทรัพย์ความมั่งคั่งเป็นรากฐานของการใช้ชีวิต คนเรามักประสบเหตุไม่คาดฝันได้หลายครั้ง เรื่องปัญหาเล็กน้อยก็อาจเป็นอุปสรรคให้เจ้าไม่อาจประสบความสำเร็จได้ จงเก็บไว้เผื่อเหตุฉุกเฉินเถอะ!”

...

นายท่านใหญ่ได้รับการเลื่อนตำแหน่ง รองนายท่านฆ่าตัวตาย ส่วนนายท่านคนที่สามทำหน้าที่เป็นรักษาการแทนนายอำเภอสถานการณ์ในเมืองฝูเปลี่ยนไป คนร่ำรว ยคหบดีจำนวนมากไปเยี่ยมที่จวนผู้กำกับซุน !

หวังหยวนทำงานไม่หยุดตลอดทั้งวัน อันดับแรกไปที่ร้านค้าต่าง ๆ เพื่อดูร้านค้าเหล่านั้น จากนั้นจึงวางแผนว่าร้านไหนเหมาะสำหรับการเปิดร้านใหม่และร้านไหนเหมาะสำหรับขายเกลือ

งานเหล่านี้ไม่สามารถทำให้เสร็จได้ภายในสามหรือสองวัน หวังหยวนจึงอาศัยอยู่ในเมืองต่อ!

วันรุ่งขึ้น หวังหยวนเตรียมของขวัญมาที่จวนตระกูลหู เพื่อเยี่ยมหูเมิ่งอิ๋ง

หลังจากที่อยู่ด้วยกันมานาน ร่วมเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกัน ทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนกันไปแล้ว!

เมื่อหวังหยวนแจ้งชื่อของเขา สีหน้าของคนรับใช้ก็เปลี่ยนไป และรีบเข้าไปแจ้งให้ทราบ