บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 469

“หัวหน้าอู่จั้งโหว แม่ทัพของเรามีคำสั่งลงมา ต้องล่วงเกินเจ้าแล้ว!”

หลังจากที่เหลิ่งอวิ๋นนำกองกำลังออกไป รองหัวหน้าเถียนชีก็นำคนของเขาไปจับอู่จั้งโหวและเซี่ยซานหู่

หงเยี่ยขมวดคิ้วไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี พี่ชายนางกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของไอคนชั่วคนนั้น!

“เถียนชี เจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องแม้แต่ปลายเส้นผมของพี่อู่จั้งโหว ข้าเหล่าเฮยจะฆ่าเจ้าซะ!”

เฮยเมี่ยนจินกังชักดาบชี้ออกมา ราวกับว่าเขาพร้อมที่จะโจมตีทันที!

“เถียนชีออกไปให้พ้นทางข้าซะ ฐานะพี่อู่จั้งโหวนั้นคืออะไร? คนกระจอก ๆ อย่างเจ้าจะชี้ดาบมาที่เขาได้งั้นรึ?”

เสี่ยวไท่ซุ่ยไม่ยอมใช้หอกชี้หน้าเขา

สีหน้าเถียนชีเปลี่ยนไป "หัวหน้าทั้งสองคน เจ้าจะทำอะไร? นี่เป็นคำสั่งจากท่านแม่ทัพ หากเจ้าทำเช่นนี้ หากท่านแม่ทัพกลับมาแล้ว เจ้าจะอธิบายอย่างไร!"

“ช่างหัวมันปะไร ถ้าแตะต้องพี่อู่จั้งโหว ก็เท่ากับแตะต้องข้าเหล่าเฮยด้วย วันนี้ข้าจะแยกทางกับชิงเมี่ยนโช่วแล้ว ต่อไปทางใครทางมัน! "

เฮยเมี่ยนจินกังกัดฟันและท่าทางดูเคียดแค้น!

ตอนนี้เหลิ่งอวิ๋นไม่ได้อยู่บนเขา สังหารคนของเขาและยึดครองหุบเขาชิงหลง แล้วขังเขาเอาไว้ข้างนอก!

บนเขามีเสบียง แต่ถ้าไม่ได้กินดื่มอะไรในฤดูหนาวนี้ ไอชิงเหมี่ยนโช่วนั้นก็จะหนาวจนแข็งตายอยู่ข้างนอกนั้น

“ใช่แล้ว อู่จั้งโหวเป็นพี่ชายของเรา การที่เจ้าปฏิบัติต่อเขาแบบนี้ ทำให้จิตใจของเรารู้สึกสะเทือนใจจริง ๆ พวกเราพี่น้อง ไปยึดเสบียงและถนนขึ้นภูเขากันเถอะ!”

เสี่ยวไท่ซุ่ยยิ่งแล้วใหญ่ สั่งการลงไปให้คนลงมือทันที

ตราบใดที่สามารถช่วยพี่เขยไว้ได้ ยังต้องกลัวว่าจะแต่งงานกับน้องสาวของเขาไม่ได้อีกหรือ!

แต่เดิมสองคนไม่เชื่อมั่นในตัวเหลิ่งอวิ๋นอยู่แล้ว จึงฉวยโอกาสนี้ยึดเขาคืนมา

พวกโจรภูเขาภายใต้การนำของทั้งสองคนเริ่มลงมือเคลื่อนไหวบุกไปยังฐานที่มั่นสำคัญของกลุ่มโจร

“ขวางพวกมันไว้!”

ทันใดนั้นเถียนชีก็ชักดาบออกมา "แม่ทัพเฮยเมี่ยน แม่ทัพไท่ซุ่ย คิดให้ดีนะ เจ้าและข้าสามารถยึดยอดเขาได้ในเวลาอันสั้น เมื่อท่านหัวหน้ากลับมา เจ้าต้องคิดถึงผลที่ตามมาด้วย!"

“จะทำได้หรือไม่ ไว้ลองก่อนเดี๋ยวก็รู้ ข้าจะฆ่าเจ้าก่อน!”

เฮยเมี่ยนจินกังแสดงท่าทีดูถูกและก้าวไปข้างหน้า พร้อมกับดาบสะบั่นหัว!

“ใช่แล้ว เพื่อพี่อู่จั้งโหว วันนี้เราจะต่อต้านเจ้า!”

"อะไรนะ?"

หงเยี่ย, เถียนชี, เสี่ยวไท่ซุ่ย และเฮยเมี่ยนจินกังต่างก็คิดว่าพวกเขาได้ยินผิดไป!

อาจารย์จ้าวหลังค่อมที่ไม่ได้พูดอะไรจนถึงตอนนี้ ขมวดคิ้ว "ท่านหมิงถันขอให้เจ้าเปิดเผยฐานะของเขา เพื่อล่อให้ท่านแม่ทัพเข้ามา แต่ได้เตรียมการซุ่มโจมตีรอเขาไว้นานแล้ว!"

เขาสงสัยเรื่องนี้มานานแล้ว พยายามโน้มน้าวเหลิ่งอวิ๋นไว้ล่วงหน้า แต่เขากลับถูกด่าว่าพิการ!

"นับถือท่านอาจารย์นัก!"

อู่จั้งโหวประสานหมัดของเขาชมเชย และมองไปรอบ ๆ "ใช่แล้ว ท่านอาจารย์ท่านนั้นได้ทำการซุ่มโจมตีจริง ๆ และกำลังรอให้น้องชิงเมี่ยนโช่วเข้าไป เขากลับมาไม่ได้อีกแล้ว!"

"เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้!"

เถียนชีหน้าถอดสีและส่ายหน้า "เขาเป็นแค่บัณฑิตถงเซิน เขาจะระดมคนได้สักกี่คน ทั่วทั้งเมืองฝูมีกองกำลังเพียงสามร้อยคน แม้ว่าเขาจะเรียดระดมพลทั้งหมด แต่เขาก็ยังเอาชนะไม่ได้อยู่ดี ท่านแม่ทัพได้นำคนตั้งหลายพันคนไปที่นั้น”

“ทหารคงจะไม่มีจำนวนมากกว่านี้หรอก!”

อู่จั้งโหวส่ายหัวและถอนหายใจ "แม้ว่าน้องชิงเมี่ยนโช่วจะมีคนนับพัน แต่พวกเขาล้วนเป็นคนที่ไม่ได้รับการฝึกฝน ท่านอาจารย์มีทหารชั้นยอดสองร้อยนายที่มาจากสนามรบ ห้าสิบคนเป็นทหารผ่านศึกเกราะทมิฬ มีหน้าไม้ที่ยิงได้อย่างต่อเนื่อง มีทหารราบเกราะหนักอีกห้าสิบนาย และมีแผนการซุ่มโจมตีไว้ล่วงหน้าด้วย ใครแพ้ใครชนะ พวกเราค่ายอีเซี่ยนเทียนถูกเขาจัดการไปแล้วสองครั้งนะ!"

เฮือก!