บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 490

เคยเจอไป๋เฟยเฟยสองครั้ง ลูกกระเดือกแบบผู้ชายชัดเจนมาก เขาจะเป็นผู้หญิงได้อย่างไร

อู๋หลิงอธิบายว่า “ลูกกระเดือกของนางเป็นของปลอม นางเป็นหญิงที่งามล่มเมือง แต่นางทำให้ข้ารู้สึกว่านางมีความทะเยอทะยานมาก”

หวังหยวนยกยิ้ม “ดูเหมือนพวกท่านจะรู้จักกัน!”

ผู้หญิงคนหนึ่งปรากฏตัวในเมืองที่เสียหายจากสงครามบริเวณชายแดน นางรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับต้าเย่ และเมืองของข้าศึกในทุกทิศทาง ซ้ำยังต้องการให้เขาไปเป็นที่ปรึกษา

ตอนนี้ฟังจากสิ่งที่อู๋หลิงพูด ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริง ๆ!

“ข้าไม่คุ้นเคยกับนาง แต่เคยเป็นเพื่อนสนิทกันในวัยเด็ก!”

ร่องรอยของความโศกเศร้าฉายแววในดวงตาของอู๋หลิง “ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าจะให้บางอย่างแก่ท่าน”

ทหารผ่านศึกเกราะทมิฬเดินถือกระบอกไม้ไผ่เข้ามา แล้ววางไว้ตรงหน้าหวังหยวน

หวังหยวนประหลาดใจ ถามว่า “นี่คืออะไร?”

“แผนที่ทหารของเฉิงโจว ข้าสั่งให้คนวาดด้วยตัวเอง!”

อู๋หลิงกระซิบ “ข้าได้ยินลุงหานซานบอกว่าท่านกำลังจะไปเมืองโจว เพื่อรับพี่สะใภ้ในฤดูใบไม้ผลิ สิ่งนี้คงจะมีประโยชน์ แต่อย่าลืมว่าอย่าให้คนนอกเห็น”

หวังหยวนรู้สึกอบอุ่นในใจ “ข้าเข้าใจ!”

ในสมัยโบราณ เพื่อป้องกันการกบฏ มีเพียงฝ่ายราชการเท่านั้นที่สามารถวาดแผนที่ได้

แผนที่ยังแบ่งออกเป็นระดับต่าง ๆ ด้วย โดยแผนที่ทางทหารจะมีรายละเอียดมากที่สุด ระบุทั้งภูเขาและแม่น้ำ หมู่บ้านและเมือง ถนนใหญ่เล็กและระยะทาง

สำหรับพ่อค้า แผนที่ทางทหารเป็นสมบัติล้ำค่า และไม่ใช่ทุกคนที่มีคุณสมบัติเหมาะสมพอจะแตะต้องมันได้

เพราะการครอบครอง หรือวาดแผนที่ทางทหารเป็นการส่วนตัว ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง

อู๋หลิงกล่าวเสริมว่า “ข้าต้องผ่านเมืองโจวตอนที่กลับไปเมืองหลวง ท่านอยากฝากจดหมายไปให้พี่สะใภ้ด้วยหรือไม่”

ดวงตาของหวังหยวนเป็นประกาย “เช่นนั้นท่านโปรดรอสักครู่!

เขาอยากจะเขียนจดหมายถึงหลี่ซื่อหานมานานแล้ว เพื่อบอกว่าเขาปลอดภัยและแสดงความคิดถึง

แต่ไปรษณีย์ให้บริการแก่ฝ่ายราชการเท่านั้น การส่งจดหมายส่วนตัวต้องอาศัยคาราวานไปยังเมืองหลวง

คาราวานจากเมืองฝูถึงเมืองโจวเป็นของตระกูลโจว และเพิ่งถูกจัดการไปเมื่อไม่กี่วันก่อน

ไม่นานหลังจากนั้น อู๋หลิงก็มาถึงที่ว่าการอำเภอ แล้วผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนก็พาเขาเข้าไป

อดีตหัวหน้าค่ายซานหู่ เฮยซินหู่ หลั่งน้ำตาและคุกเข่าลงกับพื้น “แม่ทัพหนุ่ม ข้าต้องขอโทษท่านและท่านขุนพลด้วย ข้าทำให้กองทัพเกราะทมิฬต้องอับอาย”

ผู้บัญชาการเจ้าหน้าที่ซุนออกไปอย่างชาญฉลาด!

ตัวตนของเฮยซินหู่ไม่ได้เป็นความลับในที่ว่าการอำเภอ จึงรู้ดีว่าแม่ทัพหนุ่มต้องการเจอใคร ทันทีที่เขาเอ่ยปาก

แต่ตอนนี้นักโทษในคุกล้วนเป็นนักโทษจากหุบเขาชิงหลง จึงเป็นเรื่องง่ายที่ข่าวจะแพร่ออกไป!

แล้วเฮยซินหู่ก็ถูกพาตัวออกมา

“ท่านอาสิบเจ็ด ในโลกที่ขุ่นมัวใบนี้ ถูกหรือผิดไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว!”

อู๋หลิงพยุงเฮยซินหู่ขึ้นมา แล้วหันกลับไปพูดว่า “อยู่ในนั้นให้ดี ทำตัวให้ดี แล้วจะมีคนมาช่วยเหลือท่านในเวลาที่เหมาะสม”

“ขอบคุณแม่ทัพหนุ่มขอรับ!”

หัวหน้าโจรที่ชั่วร้ายแต่เดิมคนนี้คุกเข่าลงอีกครั้ง แล้วร้องไห้น้ำตาไหลอาบหน้า