บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 537

ไม่ว่าเรื่องที่หวังหยวนเอาชนะชาวหวงจะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ เขาก็เอาชนะชิงเมี่ยนโช่วในเมืองเฮ่อได้จริง และนำความสงบสุขมาสู่เมืองเฮ่อได้ ส่วนเว่ยเฉิงรู้สึกอิจฉาในความสามารถของเขา ทำให้บัณฑิตหนุ่มเหล่านี้ที่ยังไม่ได้เข้ารับราชการอย่างเป็นทางการโกรธเกรี้ยว!

สิ่งสำคัญที่สุดคือถ้อยคำที่ดีชั่วนิรันดร์ของหวังหยวน ได้รับการเผยแพร่ในหมู่บัณฑิต และได้รับความชื่นชมมากมายในหมู่เจ้าหน้าที่!

“อ๊ะ เขาเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลหลี่จริง ๆ ข้าเคยเห็นเขานอกคฤหาสน์ตระกูลหลี่!”

“แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกข้าให้เร็วกว่านี้ล่ะ เมื่อกี้ข้าดึงนายน้อยหลี่อย่างแรงไปแล้ว!”

“ตะกี้นายน้อยหลี่ปิดหน้า ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นเขา!”

“ใต้เท้ากู้ที่เป็นข้าราชการระดับสูงในเมืองหลวง กลับบ้านมาไว้ทุกข์ หลังจากที่มารดาเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน เหตุใดเขาถึงมาที่นี่ได้!”

ทหารกลุ่มหนึ่งตัวสั่น สิบสองคนที่ถูกพวกเขาดึงออกมาต่างล้มลงบนพื้นเมื่อครู่นี้

ในต้าเย่บัณฑิตมีสถานะสูงสุด แต่พวกเขาลากคนที่มีตำแหน่งจู่เหรินกับจิ้นซื่อ ลงมากองกับพื้นเช่นนี้ นี่ไม่ได้เป็นการรนหาที่ตายหรอกหรือ!

เว่ยเฉิงขนหัวลุก เขากัดฟันจ้องมองหวังหยวน “เจ้าเด็กสกุลหวัง เจ้าเตรียมพร้อมเรื่องนี้มานานแล้ว เจ้ากล้าดีอย่างไรมาวางกับดักเพื่อหลอกข้า”

หวังหยวนพ่นลมหายใจ “คนวางกับดักคือเจ้าเอง ข้าต่อสู้กลับเพื่อป้องกันตัวเอง ตอนนี้เจ้ากำลังได้รับผลที่ตามมาอยู่!”

นับตั้งแต่ที่ฟางฝูต้งส่งข่าว เขาก็รู้ว่าหากเขาไปทางทิศใต้ เขาจะต้องตกเป็นเป้าหมายแน่นอน!

วิธีการชั่วร้ายที่ฝ่ายราชการใช้กับประชาชนทั่วไปนั้น ไม่มีอะไรมากไปกว่าการใส่ร้าย โดยอ้างว่าทำไปเพื่อความยุติธรรมและถูกต้องตามกฎหมาย

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงได้เตรียมการหลายอย่าง เพื่อจัดการรับมือวิกฤติที่อาจเกิดขึ้น

หนึ่งในนั้น คือขอให้หลี่จ้าวหลินเชิญจู่เหรินและจิ้นซื่อให้มากับเขา!

ไม่คาดคิดว่าจะได้ผลจริง!

“เจ้าอย่าได้ใจนักเลย ข้าไม่รู้ว่าเจ้าไปหลอกพวกเขาให้มาที่นี่ได้อย่างไร! แต่ข้าไม่เชื่อว่าพวกเขา จะยอมทำให้ท่านเจ้าเมืองขุ่นเคืองเพื่อช่วยเจ้า!”

หลังจากจ้องมองหวังหยวนอย่างเย็นชา เว่ยเฉิงก็รีบเดินไปที่ด้านหลังของขบวน ต่อยและเตะทหารกลุ่มหนึ่ง “เจ้าพวกสารเลว ตาบอดจนจำเทพเหวินฉวี่ไม่ได้ด้วยซ้ำ ยังไม่รีบก้มหัวขอโทษอีก!”

“เทพเหวินฉวี่ พวกข้ามีตาหามีแววไม่ ขอพวกท่านโปรดเมตตาพวกเราด้วย พวกข้าขอคำนับท่าน!”

ทหารทั้งหมดคุกเข่าลง พลางร้องไห้และหมอบลงกับพื้น

หากเขาถูกไล่ออกจากตำแหน่งและถูกจำคุก ก็คงเป็นเรื่องเล็กน้อย เพราะเขาอาจจะเสียชีวิตด้วยซ้ำ!

หากเขาไม่เอาใจคนเหล่านี้ไว้ วันชื่นคืนสุขของเชาก็จะสิ้นสุดลง

สำหรับการฆ่าปิดปากพวกเขานั้น ไม่ต้องพูดถึงว่าทหารจะฟังคำสั่งหรือไม่ แค่คิดจะทำเช่นนั้น เขาเองก็ยังไม่กล้าเลย

มันเป็นเรื่องใหญ่หากมีคนถูกฆ่าตายในพื้นที่ นับประสาอะไรกับหนึ่งในสิบเอ็ดคนที่เป็นระดับจิ้นซื่อ!

หากเรื่องใหญ่เช่นนี้เกิดขึ้นจริง ไม่ว่าจะเกี่ยวพันกับเขาหรือไม่ เขาก็ไม่อาจอยู่ได้สงบ!

“เข้าใจผิด!”

หลี่จ้าวหลินยกยิ้มเย็นชา “เจ้ายัดชุดเกราะและหน้าไม้เข้าไปในรถที่ข้าอยู่ โดยกล่าวหาว่าข้ากักตุนสิ่งของต้องห้าม ตามที่ราชสำนักบัญญัติไว้ เจ้าวางแผนโดยมีเจตนาชั่วร้าย แล้วเจ้ายังมีหน้ามาบอกว่าเป็นความเข้าใจผิดอีก ช่างน่ารังเกียจ!”

จิ้นซื่อกู้ชิงเฟิงพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “เว่ยเฉิง เจ้าเป็นคนชั่วร้ายที่ใส่ร้ายคนบริสุทธิ์ พวกข้าทุกคนเห็นด้วยตาของตัวเอง เจ้ายังคงกล้ามาพูดจาปลิ้นปล้อน! แม้ว่าจะต้องไว้ทุกข์อยู่ที่บ้าน แต่ก็ยังรู้ข่าวนี้ได้ เจ้ารอได้เลย ข้าจะไปแจ้งเจ้ากรมให้ส่งต่อไปให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา รวมถึงฮ่องเต้!”

จู่เหรินหลัวซื่อเฉิงกล่าวว่า “เพื่อนร่วมชั้นของข้านามว่าฟู่ชิง เป็นผู้ตรวจกำกับที่รับผิดชอบ ในการตรวจสอบเจ้าหน้าที่ทั่วแผ่นดิน แม้แต่ข้าราชการระดับสูงของราชสำนักก็ยังต้องเกรง หากทำเรื่องเช่นนี้ เจ้าที่เป็นเพียงแม่ทัพระดับห้ากล้าทำเรื่องชั่วช้าต่อบ้านเมือง เตรียมตัวถูกรายงานได้เลย!”