บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 551

“เจ้า สารเลว!”

เยี่ยเอ้อผีเดือดดาลและชี้ไปที่เจ้าหน้าที่ตรวจการทั้งสี่ “คุณชายหยวนเป็นคนบงการข้าจริง ๆ เจ้าหน้าที่ตรวจการผู้นั้นยิงสังหารเทียนซิ่วฉาย เจ้าหน้าที่ตรวจการผู้นั้นสังหารลูกสุนัขนั่น พวกเขาทั้งสี่คนเป็นคนทำลายเทียนซิ่วฉาย จากนั้นก็ใช้ดาบสังหารอีกครั้ง!”

หวังหยวนกำหมัดทั้งสองข้างพร้อมเส้นเลือดที่ปูดออกมา สายตาที่มองดูคนทั้งสี่คนเหมือนกับที่ทั้งสี่คนมองดูเขา และพูดทีละคำว่า “จับตัวพวกเขาไว้ ข้าขอคนเป็น!”

ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬทั้งสี่คนเดินเข้าไป

เจ้าหน้าที่ตรวจการทั้งสี่ชักดาบออกมาแต่ทันทีที่เพิ่งยกดาบหางวัวขึ้น ดาบราชวงศ์ถังก็ถูกวางไว้บนคอของพวกเขาแล้ว!

เฉียวคุนและเจ้าหน้าที่ตรวจการที่เหลือจับดาบของพวกเขา แต่เมื่อพวกเขามองไปที่ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬมากกว่ายี่สิบคน ซ้ำยังมีต้าหู่และอวี๋เถี่ยซานพวกเขาทั้งหมดล้วนขมวดคิ้วและไม่ขยับ!

ช่วงเวลาต่อมา พวกเขาทั้งสี่ถูกทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬจับตัวแล้วคุกเข่าลงต่อหน้าหวังหยวน

หวังหยวนมองดูคนทั้งสี่อย่างไร้ความรู้สึก “ข้าแค่อยากถามพวกเจ้าคำเดียวว่าใครเป็นผู้บงการให้พวกเจ้าทำเช่นนี้!”

เจ้าหน้าที่ตรวจการทั้งสี่จิตใจแน่วแน่!

ชิ้ง ชิ้ง ชิ้ง...

ดาบราชวงศ์ถังถูกสับลงครั้งแล้วครั้งเล่า และในทุกครั้งจะมีนิ้วที่ถูกตัดออก อย่างไรก็ตาม ในชั่วพริบตาทั้งสี่คนก็สูญเสียนิ้วไปทั้งห้านิ้ว และเมื่อเห็นว่าอีกนิ้วหนึ่งก็กำลังจะถูกตัด!

เจ้าหน้าที่ตรวจการคนหนึ่งก็ร้องออกมา “ผู้ตรวจการเฉียวเป็นคนบงการให้เราทำเช่นนี้ เขาบอกว่าหลังจากทำงานสกปรกนี้แล้ว พวกเราทุกคนจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งและมั่งคั่งขึ้น!”

หวังหยวนหันไปมองเฉียวคุน “ผู้ตรวจการเฉียว ถึงตาเจ้าอธิบายแล้วว่าเหตุใดเจ้าถึงทำร้ายข้า!”

“เพื่อทำลายเจ้าด้วยกำลังทั้งหมด!”

เฉียวคุนกัดฟันพร้อมชักดาบแล้วรีบกระโจนออกไป!

นี่เป็นงานสกปรกที่ใต้เท้าเจ้าเมืองเป็นผู้สั่งการ หากเขาเผยให้ผู้คนรับรู้ เมื่อเขากลับถึงเมืองจวิ้น เขาก็จะต้องตายอย่างสาหัสในภายภาคหน้า!

สวบ สวบ สวบ...

กลุ่มเจ้าหน้าที่ตรวจการต่างชักดาบออกมาแล้วต่อสู้อย่างสุดกำลัง!

อย่างไรก็ตาม ปกติแล้วเจ้าหน้าที่ตรวจการเหล่านี้มักจะรังแกหัวขโมยและชาวบ้านธรรมดา ซึ่งไม่ใช่คู่ต่อสู้กับทหารผ่านศึกในชุดทมิฬที่เคยผ่านศึกมาหลายครั้งด้วยซ้ำ พวกเขาทั้งหมดถูกสังหารในชั่วพริบตาทันที!

หวังหยวนเหลือบมอง!

เช่ง! เช่ง! เช่ง...

ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬคนหนึ่งตัดแขนทั้งสองข้างของเฉียวคุนขาด จากนั้นเหยียบย่ำขาอีกข้างหนึ่งของเขา!

ในที่สุดผู้ตรวจการหลงหนานผู้นี้ก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “เจ้ารู้ดีว่าใครคิดที่จะจัดการกับเจ้า เหตุใดเจ้ายังต้องให้ข้าบอกเจ้าอีก สิ่งนี้ยังสมเหตุสมผลอยู่หรือไม่?”

“ใช่!”

เฉียวคุนสะดุ้งและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “เจ้า เจ้ากล้าฆ่าเจ้าหน้าที่ได้อย่างไร เจ้าคิดจะกบฏ นี่เป็นอาชญากรรมร้ายแรงประหารเก้าชั่วโคตร เจ้ากล้าดีอย่างไร!”

หัวใจของต้าหู่และอวี๋เถี่ยซานที่อยู่ด้านข้างต่างหนักอึ้ง: การสังหารเจ้าหน้าที่เทียบเท่ากับการกบฏ และเป็นอาชญากรรมร้ายแรงประหารเก้าชั่วโคตร สิ่งที่เฉียวคุนพูดนั้นถูกต้องอย่างแน่นอน แต่หวังหยวนสั่งให้พวกเขาลงมือ พวกเขาจึงไม่ลังเลใจเลยสักนิด!

หวังหยวนเหลือบมองเขา “ส่งเขาไปด้วย!”

อวี๋เถี่ยซานเดินมาพร้อมกับดาบในมือ!

“เจ้า เจ้า... คุณชายหยวน ข้าผิดไปแล้ว โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย ข้าก็ถูกบังคับเหมือนกัน!”

เฉียวคุนสะดุ้งและรีบโค้งคำนับ ร้องขอความเมตตาทั้งน้ำตาที่ไหลอาบหน้า!

อวี๋เถี่ยซานกำลังจะลงมือ!

ทันใดนั้น ทหารผ่านศึกในชุดเกราะทมิฬก็ควบม้าเข้ามา “คุณชาย ไม่ดีแล้ว เว่ยเฉิงมาพร้อมกับกองทัพของเขาแล้ว พวกเขาอยู่ห่างออกไปสามกิโลเท่านั้นแล้ว!”

การแสดงออกของอวี๋เถี่ยซานและกลุ่มทหารผ่านศึกชุดเกราะทมิฬเปลี่ยนไป หากมีชุดเกราะ คันธนู และหน้าไม้ พวกเขาจะไม่กลัวเลยหากต้องต่อสู้กับทหารหลายร้อยหรือหลายพันคน!

แต่ตอนนี้มีเพียงดาบเท่านั้น ซึ่งไม่สามารถปกป้องหวังหยวนจากการถูกฆ่าได้ด้วยซ้ำ!

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายพลเว่ยอยู่ที่นี่ เจ้าเด็กสกุลหวัง เมื่อกี้เจ้าฆ่าข้าอย่างมีความสุขไม่ใช่เหรอ เข้ามาเลย มาฆ่าข้าต่อสิ ฆ่าผู้ตรวจการอย่างข้า ดูซิว่าเจ้าจะมีจุดจบอย่างไร!”

ทันทีที่ได้ยินว่าเว่ยเฉิงกำลังมา เฉียวคุนก็เงยหน้าขึ้นและหัวเราะด้วยสีหน้าชั่วร้าย!