บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 555

ดวงตาของหวังหยวนมืดลง “เว่ยเฉิง เจ้าคิดให้รอบคอบ ตราบใดที่พวกเขาเข้ามาใกล้ข้าไม่เกินสิบจั้ง เจ้าจะตายทันทีโดยไม่มีที่ให้ฝังศพ!”

“เจ้าคิดจะขู่ขวัญข้า!”

เว่ยเฉิงมองไปรอบ ๆ และยิ้มอย่างเหยียดหยาม “ข้าสวมชุดเกราะ และไม่มีหน้าไม้ในระยะร้อยก้าว เจ้าจะทำร้ายข้าได้อย่างไร!”

หวังหยวนยิ้มอย่างเย็นชา “ครานั้นอ๋องถูหนานก็คิดเช่นเดียวกันกับเจ้า!”

เชิ้ง เชิ้ง เชิ้ง...

สีหน้าของเว่ยเฉิงเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบลงจากหลังม้าและวิ่งไปข้างหลังทหารกลุ่มหนึ่ง “หวังหยวน ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ของราชสำนัก การฆ่าข้าก็เท่ากับการกบฏ!”

หลังจากชนะศึกอ๋องถูหนานก็เกิดความขัดแย้งในราชสำนัก และไม่ยอมรับผู้บัญชาการผู้นี้!

ทว่าเรื่องที่เขาสร้างหน้าไม้ซานกงฉวงขึ้นมา แล้วยิงสังหารอ๋องถูหนานที่อยู่ห่างออกไปหกร้อยก้าว นี่เป็นข้อเท็จจริงที่ไม่อาจถกเถียงไม่ได้!

หากคนผู้นี้ซ่อนหน้าไม้ซานกงฉวงซึ่งห่างออกไปหกร้อยก้าว เขาคงจะมีจุดจบเช่นเดียวกับอ๋องถูหนาน!

นอกจากนี้เสียงปังปังปังที่ดังก้องเมื่อครู่นี้ ก็สงสัยว่าเกี่ยวข้องกับคนผู้นี้ด้วย

“เฮ้อ...”

หวังหยวนสับสนเล็กน้อย เขาคิดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่เอ่ยถึงการสังหารอ๋องถูหนาน ก็สามารถทำให้เว่ยเฉิงหวาดกลัวเช่นนี้ ด้วยวิธีนี้ก็ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยปืนดาบศิลาแล้ว เขาดูขุ่นเคืองทันที “ข้าฆ่าเจ้าหน้าที่ทั้งหมดแล้ว อย่างไรก็เป็นอาชญากรรมร้ายแรง โทษประหารถึงชีวิต แต่ยังขาดฆ่านายพลคนหนึ่งอย่างเจ้า! ข้าถูกบังคับให้มาถึงจุดนี้ และเจ้าก็ก็มีคุณูปการส่วนหนึ่ง”

“ข้า ข้าเพียงขวางเจ้าเมื่อวานนี้ วันนี้เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเรา!”

สีหน้ากึ่งร่ำไห้ของเว่ยเฉิง ทำให้ทหารที่ล้อมรอบกวาดสายตามองเขาด้วยสายตาที่ตื่นตระหนก!

เขาคือขุนพลในสนามรบ ต่างเคยได้ยินเกี่ยวกับการตายของอ๋องถูหนาน และเข้าใจถึงพลังของหน้าไม้ซานกงฉวง!

ของสิ่งนั้นยิงทะลุผู้ที่สวมชุดเกราะแสงเจิดจ้า และสั่งการบนรถม้าศึกจากระยะหกร้อยก้าว!

ยิ่งกว่านั้นสามารถยิงคนให้ตายได้จากระยะหนึ่งพันก้าว!

“ไม่สำคัญ แล้วเหตุใดเจ้าถึงนำทหารมาที่นี่ หากไม่ใช่เพราะจะจับกุมพวกเรา!”

หวังหยวนกล่าวด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้าคิดว่าเจ้าสามารถหลีกเลี่ยงหน้าไม้ซานกงฉวงได้โดยซ่อนตัวอยู่หลังกลุ่มทหาร แล้วปล่อยให้พวกเขาเป็นเกราะป้องกันมนุษย์หรือ! แม้แต่อ๋องถูหนานยังถูกยิงจนตาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนอย่างเจ้า! ใครก็ตามที่ยอมตายพร้อมกับเว่ยเฉิง ก็อยู่ใกล้ ๆ เขาอย่างภักดีเถอะ!”

“จริง!”

เมื่อเห็นว่าหวังหยวนแน่วแน่แล้ว เว่ยเฉิงก็ปาดเหงื่อเย็น ๆ ออกจากหน้าผากของเขา พลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดว่า “เช่นนั้นเราลองเจราจากันตามลำพังหน่อยไหม แล้วข้าจะบอกเจ้าว่าต้องทำอย่างไร!”

“ได้!”

หวังหยวนเดินตรงไป เมื่อเห็นดวงตาของเว่ยเฉิงกลอกไปมา เขาก็อดไม่ได้ที่จะกระแอมเบา ๆ ว่า “อย่าคิดอะไรที่คดเคี้ยวเลย ข้าเป็นคนอารมณ์ไม่ดีนัก ข้าเตรียมอุบายเป็นอย่างดีก่อนที่ข้าจะมา ยิงเจ้าให้ตายแล้วไปเป็นโจร หากเจ้าคิดคดเคี้ยว เราทุกคนก็แหลกลาญอยู่ที่นี่ไปพร้อมกัน!”

“เจ้าอย่าหุนหันพลันแล่น ข้าไม่ได้คิดคดเคี้ยวเป็นอื่นใด เรื่องนี้ยังจัดการได้!”

เว่ยเฉิงรู้สึกมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง เขาโบกมือให้ทหารออกไปและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “แม้ว่าเจ้าจะฆ่าเจ้าหน้าที่ทหาร อย่างไรก็ตาม ท่านใต้เท้าเผยเป็นผู้ตัดสินคดีนี้ ส่วนคดีนี้จะถูกตัดสินอย่างไรย่อมขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเขา ที่จะพูดอะไรสักคำ!”

หวังหยวนตะคอกเบา ๆ “เขาต้องการใช้ประโยชน์จากข้ามาโดยตลอด เหตุใดไม่ถือโอกาสฆ่าข้าเสียเลยเล่า!”

“เจ้าเด็กน้อย เจ้าไม่รู้เหรอว่าเหตุใดเราถึงใช้ประโยชน์จากเจ้า”

เว่ยเฉิงพูดด้วยใบหน้าเศร้า “เพราะเจ้า เราทุกคนจึงถูกลดลำดับลงหนึ่งขั้น และจะต้องใช้เงินจำนวนมากในการเลื่อนตำแหน่งอีกครั้ง เจ้าทำเงินได้มากมายในเมืองจิ่วซาน ดังนั้นเราจึงต้องการนำเงินบางส่วนจากเจ้าเพื่อชดเชยในส่วนนี้”