บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 636

เมื่อฟ่านซือเซวียนได้ยินดังนั้น เขาก็หัวเราะทันที และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ฮ่าฮ่า ว่ากันว่ารับมือได้ยาก แต่เขาก็ดูไม่เท่าไหร่นี่นา ท่านพ่อ แต่ท่านยังต้องระวังเจ้าเด็กคนนี้ไว้ด้วยนะขอรับ”

คนที่มาไม่ใช่ใครอื่น นอกจากฟ่านต้าเสียน เจ้าของร้านของธนาคารเทียนเซี่ยแห่งเฉิงโจว

แม้ว่าธนาคารเทียนเซี่ยจะได้รับการจัดการร่วมกัน โดยตระกูลใหญ่หลายตระกูล แต่ธนาคารแต่ละสาขาก็มีเจ้าของร้านเป็นของตัวเอง และความมั่งคั่งทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับธนาคารแห่งนี้

ตั้งแต่ตระกูลขุนนางไปจนถึงกลุ่มผู้มั่งคั่ง อาจกล่าวได้ว่าความมั่งคั่งมากกว่าครึ่งหนึ่งของต้าเย่ อยู่ในกำมือของคนเหล่านี้

“ประชาชนไม่กล้าสู้กับเจ้าหน้าที่ และคนจนก็ไม่กล้าสู้กับคนรวย เจ้าเด็กคนนี้ไม่เข้าใจ เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่เขาสามารถอยู่รอดมาได้จนถึงบัดนี้ แต่... เขาได้ทำให้ตระกูลขุนนางเหล่านี้ขุ่นเคือง ชีวิตของเด็กคนนี้จะอยู่ได้ไม่นานหรอก”

ฟ่านต้าเสียนเยาะเย้ย แล้วพูดอย่างใจเย็น “คราวนี้เขาถูกพวกเราหลอกลวงอย่างหนัก ตั๋วทองในมือของเขาไม่อาจแลกเปลี่ยนเป็นทองคำได้ เขาคงไม่อาจยอมได้ มาดูกันว่าเขาจะมีกลอุบายอะไร”

แม้ว่าหวังหยวนจะมีความพิเศษ แต่เขาก็ไม่สำคัญสำหรับยักษ์ใหญ่ที่คุมเรื่องการเงินเหล่านี้จริง ๆ

บางครั้งพวกเขาก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งมากเกินไป ไม่ว่าเรื่องของหวังหยวนจะเป็นที่ถกเถียงกันในราชสำนักกี่ครั้ง พวกเขาก็ไม่สนใจ

ตราบใดที่มันไม่กระทบผลประโยชน์ของพวกเขา

แต่เด็กคนนี้บังเอิญมีสมองอยู่บ้าง ไม่ว่าจะเป็นดาบราชวงศ์ถัง หรือคราวนี้เป็นแก้วคริสตัล ต่างก็สร้างความประทับใจให้พวกเขา ดังนั้นจึงต้องขวางเขา

หากปล่อยให้เขาพัฒนาไปมากกว่านี้ ก็จะเป็นอันตรายต่อทุกคน

ยิ่งไปกว่านั้น ราชสำนักไม่ได้ทำอะไรเพื่อปกป้องเขาเลย ใครล่ะจะสนใจความเป็นความตายของคนเช่นนี้?

หลังจากออกจากธนาคารเทียนเซี่ยแล้ว หวังหยวนก็หน้าตาบึ้งตึงมาก ต้าหู่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “พี่หยวน พวกเขาวางแผนขัดขวางพวกเราจริง ๆ!”

หวังหยวนพยักหน้า แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะใช้แผนเช่นนี้!

พวกเขาแกล้งทำเป็นมาที่นี่เพื่อซื้อแก้วคริสตัล และมอบตั๋วทองให้เขา แต่ความจริงแล้วก็แค่อยากหลอกลวงเขา!

แก้วคริสตัล...

หวังหยวนสามารถทำได้เยอะเท่าที่เขาต้องการ จึงไม่สนใจเรื่องนี้ แต่เขาไม่อาจทนเรื่องนี้ได้

เนื่องจากพวกเขาต้องการจัดการกับเขาเช่นนี้ จึงไม่มีทางอื่น หวังหยวนไม่เคยเป็นคนที่ยอมอดทนหากถูกทำร้าย!

พวกเจ้ายุ่งกับข้าก่อน หากข้าไม่ยุ่งกับพวกเจ้า ก็ถือว่าเสียมารยาท!

“ใช่แล้ว สิ่งนี้เรียกว่าอะไร?” หวังหยวนถาม

ต้าหู่ตอบโดยไม่ลังเล “สิ่งนี้เรียกว่าเกลือจุดไฟ พี่หยวน ท่านต้องการสิ่งนี้เพื่ออะไร?”

หวังหยวนยิ้มแล้วพูดว่า “จะไม่ให้เงินหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงทองแก่เราหรือ? เช่นนั้นก็ไม่มีทางอื่นแล้ว เราทำได้เพียงไปเอามันมาเองเท่านั้น”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ต้าหู่ก็ตกตะลึง!

“ปล้นหรือ?”

หนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงทอง...

จะปล้นอย่างไร?

หากเป็นรถขนทองปกติก็เอาไปซ่อนไว้ได้อยู่ แต่นี่มันหนึ่งแสนแปดหมื่นตำลึงทอง!

หวังหยวนยกยิ้ม แล้วพูดเบา ๆ “แน่นอน พวกเขาสามารถปล้นข้าได้ แต่ข้าไม่อาจปล้นพวกเขาคืนได้หรือ?”