บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 659

เจิ้งไท่ชิงไม่ได้รีบร้อนในขณะนี้ แต่กลับกำลังนั่งอยู่ในกระโจนและปิดตาใคร่ครวญ

ทว่าในเวลานี้ เจิ้งเซิงก็เดินเข้ามา

“ท่านพ่อ มีจดหมายจากที่นั่น ท่าน..ลองอ่านดูขอรับ”

เจิ้งไท่ชิงรีบลืมตาขึ้นแล้วหยิบจดหมายมา หลังจากอ่านครู่หนึ่งแล้วขมวดคิ้วทันที

“โจมตีโดยไม่ทำลาย เพื่อคนผู้เดียว?”

เจิ้งไท่ชิงตกใจเล็กน้อย เขามองดูคำว่า 'หวังหยวน' สองคำนี้อย่างระมัดระวัง พร้อมรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก!

“อะไรนะ?”

เจิ้งเซิงรีบเดินเข้าไปดูจดหมาย หลังจากอ่านแล้วเขาก็ไม่อยากจะเชื่อเลย

“เรารู้สึกหวาดระแวงขนาดนี้ก็เพื่อคน ๆ นี้คนเดียวหรอกเหรอ?”

เจิ้งเซิงไม่เข้าใจว่านี่หมายความว่าอย่างไร!

เจิ้งไท่ชิงสูดหายใจเข้าลึก แล้วค่อย ๆ พูดว่า “ดูเหมือนว่าหวังหยวนผู้นี้จะได้รับความรักอย่างลึกซึ้งจากคนผู้นั้น นี่นางกำลังพยายาม...ทำให้เขาสิ้นหวัง จากนั้นแสดงความเมตตาอันยิ่งใหญ่ เพื่อทำให้เขายอมจำนนอย่างสมบูรณ์ และยอมทำงานเพื่อนาง”

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เจิ้งเซิงก็ตะคอกอย่างเย็นชา “เหตุใดต้องทำให้ลำบากถึงเพียงนี้ เราทำลายเมืองแล้วจับตัวเขาไป ภายในสามวัน เราเร่งแส้ม้าเร็วก็กลับไปถึงฮวงเหยียนแล้ว!”

“แม้ว่าจะสามารถทำได้ แต่เราไม่สามารถทำให้เขายอมอยู่ใต้อำนาจได้จริง ๆ ข้าเข้าใจว่าคนผู้นั้นตั้งใจทำอะไร นางต้องการให้หวังหยวนหมดหวังในแผ่นดินต้าเย่ และรู้สึกขุ่นเคืองในใจ ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่จะทำให้เขาตายใจ เป็นวิธีที่เยี่ยมจริง ๆ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก และแม้แต่...สละชีวิตของข้าและเจ้าที่ซุ่มซ่อนมาหลายปี!”

“หวังหยวนผู้นี้… ทรงพลังขนาดนั้นจริงหรือ? ถึงแม้ว่าเขาจะได้รับความสนใจเมื่อเร็ว ๆ นี้ ทว่า… ศึกของอู๋หลิงในตอนนั้นเป็นคุณูปการของเขาจริงหรือ?”

เจิ้งไท่ชิงรู้จักคนผู้นั้นเป็นอย่างดี หากนางไม่ได้ชื่นชอบจากใจจริง นางคงไม่ยอมเปลืองแรงขนาดนี้!

เขาคิดไม่ออก เกี่ยวกับเรื่องราวของเมืองหวงในขณะนี้

ไทเฮาซึ่งสวมชุดสีแดงและมงกุฏทองคำของเมืองหวงยิ้มเล็กน้อย หลังจากได้รับรายงาน

“ถึงเวลาแล้วที่หวังหยวนจะต้องสิ้นหวังอย่างแท้จริง…”

“ออกคำสั่งลงไปว่ายกทัพเต็มกำลัง อากู่ฉาเป็นผู้บัญชาการ และประกาศสงครามที่ชายแดน!”

...

ทุกคนในเมืองหลวงเฉิงโจวต่างตื่นตระหนกในขณะนี้!

กองทัพชิงชวนก่อกบฏ และเข้าควบคุมการป้องกันของทั้งสามเมือง!

“ท่านใต้เท้าได้โปรด ยอมจำนนเถอะ!”

ผู้คนตะโกนเสียงดังข้างนอก ใบหน้าของเฉิงเหลียวมืดมนอย่างยิ่ง!

เขารู้ว่าหากเปิดประตูเมืองแล้วยอมจำนน คนอื่นก็สามารถรอดชีวิตอยู่ได้ ทว่าเขา...

ต้องตายอย่างแน่นอน!

อย่างไรก็ตาม...

ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมจำนน!

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้ตรวจราชการมณฑล แต่ชีวิตตกอยู่ในอันตราย มีสักกี่คนที่ยอมเชื่อฟังคำสั่งอย่างแท้จริง?

“เอาล่ะ...เปิดเมืองยอมจำนน!”

เฉิงเหลียวทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง และเฉิงอู๋จี้ก็หน้าซีดเช่นกัน!

แต่ในขณะนี้ มีตำราแผ่นไม้ไผ่จำนวนนับไม่ถ้วนถูกโยนเข้ามาจากนอกเมือง!

เมื่อทุกคนหยิบมันขึ้นมาดู พวกเขาก็ตกใจมากจนนั่งลงกับพื้น!