บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 661

สังหารหมู่ทั้งเมืองไปแล้วได้อะไร? ทำอะไรได้บ้าง?

พูดไม่น่าฟังหน่อยก็คือ วันนี้สังหารทุกคนในเฉิงโจวจนสิ้นซาก วันถัดไปกองทัพชิงชวนจะถูกกวาดล้าง พอวันที่สามทั้งเมืองก็จะถูกเปลี่ยนใหม่หมด!

ในทางกลับกัน ขุนพลที่ซ่อนตัวอยู่ในต้าเย่ก็ไม่มีแล้ว!

ย่อมรู้ว่ามีตัวเดินหมากไม่มากนักที่สามารถควบคุมกองกำลังได้ มันน่าสงสัยจริง ๆ ที่ฮวงเหยียนทำอะไรไปมากมายเช่นนี้ แต่จบลงด้วยการไม่ได้อะไรเลย!

“เป็นเรื่องจริง กองทัพชิงชวนก่อกบฏ ข้าเกรงว่าพวกเขาเป็นตัวเดินหมากของฮวงเหยียน แต่ข้าไม่เข้าใจสาเหตุของการก่อกบฏครั้งนี้ จริง ๆ รบไปก็ไม่มีประโยชน์ จะป้องกันไว้ก็ไม่สามารถป้องกันได้ มันเหลือเชื่อจริง ๆ!”

ไป๋เฟยเฟยก็คิดแบบเดียวกัน หลักการนี้เข้าใจได้ไม่ยาก แต่เมื่อกองทัพใกล้เข้ามา ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้จริง ๆ และนั่งลงแล้วครุ่นคิดอย่างสงบ!

“นอกจากนี้ สังหารหมู่...และไม่ยอมให้ยอมจำนน นี่มันหลักการอะไรกัน?”

คำพูดของไป๋เฟยเฟยก็เป็นสิ่งที่หวังหยวนกำลังคิดเช่นกัน

“ดูเหมือนว่าการเคลื่อนไหวของฮวงเหยียนครั้งนี้ ทำให้คนไม่อาจคาดเดาได้จริง ๆ”

หวังหยวนถอนหายใจ และไม่เข้าใจจริง ๆ

“หากเป็นเช่นนั้น...กองทัพกำลังรุกเข้าสู่ดินแดน สหายหวังมีวิธีป้องกันตัวเองหรือไม่?”

แม้ว่าใบหน้าของไป๋เฟยเฟยจะดูไม่เป็นกังวล แต่ก็ยังมีร่องรอยของความกังวล

ตระกูลไป๋ของนางแข็งแกร่งมาก แม้ว่ากองทัพชิงชวนขู่ว่าจะสังหารหมู่ทั้งเมือง แต่นางก็ยังสามารถหลบหนีได้

แต่หวังหยวนผู้นี้ นางทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นเขาตายอยู่ที่นี่

หวังหยวนสูดหายใจเข้าลึกและกำลังจะเอ่ยพูด จู่ ๆ ต้าหู่ก็เดินเข้ามา

“พี่หยวน มีคนอยากพบท่านขอรับ”

ต้าหู่เหลือบมองไป๋เฟยเฟย และไม่ได้เอ่ยชื่อออกมา

ไป๋เฟยเฟยย่อมเข้าใจโดยปริยายว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัว ดังนั้นนางจึงพูดว่า “ในเมื่อสหายหวังมีแขก เช่นนั้นข้าจะไม่รบกวนท่านแล้ว อย่างไรก็ตาม หากว่าท่านต้องการอะไรก็มาหาข้าได้”

หลังจากพูดจบ หวังหยวนก็หัวเราะ “มีคนชื่นชมคุณหนูหวงอยู่ไม่น้อย บัดนี้ข้างนอกอยู่ในภาวะสงคราม กองทัพบุกประชิดพรมแดน ชีวิตและความตายแขวนอยู่บนเส้นด้าย บุคคลบางคนอาจไม่ใช่คนธรรมดา ดังนั้นคุณหนูหวงควรระวังไว้ดีกว่า”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ เขาก็นั่งอยู่ที่นั่นแล้วมองหวงเจียวเจียวด้วยสีหน้าสงสัย เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณหนูหวง เหตุใดเจ้าถึงมาหาข้ากัน?”

หวงเจียวเจียวยิ้มเล็กน้อยพร้อมมองที่หวังหยวนแล้วพูดว่า “คุณชายหวังคิดว่าข้ามาที่นี่เพื่ออะไรเล่า?”

หวังหยวนส่ายหัว “หากเป็นคนอื่นมาพบข้า ข้ายังพอเดาได้อยู่บ้าง ทว่าเป็นคุณหนูที่มาพบข้า พูดตามตรง ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้ามาด้วยธุระอันใดกัน”

นี่เป็นเรื่องจริง หวังหยวนไม่รู้ว่าทำไมจริง ๆ

“ครั้งก่อนข้าเคยบอกคุณชายหวังแล้วว่าข้าน้อยมีวิธีป้องกันตัวเองในช่วงวลาโกลาหล ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว คุณชายหวังจะยอมฟังข้าหรือไม่”

หวงเจียวเจียวพูดด้วยรอยยิ้ม หลังจากพูดเช่นนี้ หวังหยวนก็หรี่ตาลง และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย!

เขามองไปที่หวงเจียวเจียวด้วยความตกใจ และอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “เจ้า...คือคนจากฮวงเหยียน?”