บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 717

ทันทีที่พูดออกมา อ๋องหลงซีก็พยักหน้า

“ใช่ มันเป็นความลับสุดยอด บางครั้งข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นสมาชิกขององค์รักษ์เงา นี่เป็นกฎขององค์รักษ์เงาเช่นกัน จะไม่มีใครรู้รายชื่อองค์รักษ์เงาทุกคนทั้งหมด องค์รักษ์เงาจะได้ปลอดภัยตลอดไป!”

“แต่ต้องมีคนทำอะไรบางอย่างอยู่เสมอ!”

คำพูดของอ๋องหลงซีทำให้หวังหยวนประหลาดใจ จากนั้นเขาก็หยิบป้ายเจ็ดอันที่เป็นสัญลักษณ์ขององค์รักษ์เงาออกมา

“คนเจ็ดคนนี้คือคนที่มาจัดการข้า ข้าอยากถาม...มีใครรู้เกี่ยวกับคนเจ็ดคนนี้ หรือสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มองค์รักษ์เงาพวกเจ้าบ้างไหม?”

หลังจากที่หวังหยวนพูดจบ อ๋องหลงซีก็กล่าวอย่างมั่นใจว่า

“ไม่! ทั้งเจ็ดคนนี้ ข้าไม่รู้ว่าพวกเขามาจากไหนด้วยซ้ำ”

หวังหยวนกระพริบตาปริบ ๆ “ท่านไม่รู้... คงเป็นเรื่องปกติใช่ไหม? ท่านหมายความว่าข้อมูลองค์รักษ์เงารั่วไหลอย่างนั้นเหรอ? อาจมีคนอื่นมาจัดการยุ่มย่ามงั้นรึ?”

“เจ้าคิดว่าข้า อ๋องหลงซีเป็นพวกกระจอกจริง ๆ งั้นหรือ? ชิ ข้าจงใจทั้งนั้น ข้ารู้ดีว่าเขาเป็นคนของใคร และทำอะไร!”

จู่ ๆ อ๋องหลงซีก็เย้ยหยันออกมา หวังหยวนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับท่าทางเช่นนั้น

“ข้าไม่รู้ว่าคนทั้งเจ็ดนี้ปรากฏตัวเช่นนี้ได้อย่างไร แต่คำสั่งลับนี้มาจากเกาเล่อจริง ๆ เขาเป็นคนของอ๋องเจิ้นตง พวกเขาอยู่ในกององค์รักษ์เงาของข้า และได้รับการเลื่อนยศ ทุกคำพูดทุกการเคลื่อนไหวถูกคนยี่สิบคนจับตามองไว้อยู่!”

“แม้แต่อนุของคนพวกนี้ก็มาจากองค์รักษ์เงาของข้า!”

“ไม่มีใครรู้จำนวนองค์รักษ์เงา นั่นเป็นสิ่งที่ข้าจะประกาศให้ภายนอกได้รับรู้!”

“แต่ข้า... รู้จักคนในกององค์รักษ์เงาเป็นอย่างดี ทั้งเจ็ดคนนี้ได้เข้าร่วมเป็นการชั่วคราว และยังไม่ได้แต่งตั้งอย่างเป็นทางการ มีเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าพวกเขาเป็นอย่างไร พวกเขาได้รับการเลี้ยงดูนอกเมืองด้วยซ้ำ!”

หลังจากที่อ๋องหลงซีพูดจบ หวังหยวนก็ตกใจมากและพยักหน้า

“เช่นนั้นแล้ว ท่านสามารถให้ยืมมือดีเจ็ดคนของท่านได้ไหม ข้าอยากได้พวกเดนตายที่ไม่กลัวตาย!”

ทันทีหวังหยวนเปิดปากพูด อ๋องหลงซีก็ขมวดคิ้ว

“เจ็ดคนก็เยอะมากแล้ว แต่เจ้ายังอยากได้พวกเดนตายอีก เจ้าจะทำอะไร? เจ้ารู้ไหมว่านี่คือเมืองหลวง อยู่ภายใต้การควบคุมของทหารหวง มีคนเฝ้าดูอยู่ทั่วทุกซอกทุกมุม”

“ถึงข้าจะให้คนเจ้าเจ็ดคน เจ้าจะไปทำอะไรได้ เจ้าทำอะไรไม่ได้หรอก!”

ทันใดนั้นอ๋องหลงซีก็พูดขึ้นว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องตลก ความแข็งแกร่งทหารหวงนั้นน่ากลัวมาก!”

อ๋องหลงซีตกใจจนอึ้งไปเลย!

“ฆ่าเกาเล่องั้นรึ? ทั้งเจ็ดคนอาจจะตายก่อนที่พวกเขาจะเดินไปถึงตัวเกาเล่อด้วยซ้ำ!”

“นอกจากนี้ เจ้าคิดว่าเกาเล่อเป็นใคร เขามีวรยุทธ์สูงส่งมาก และถือได้ว่าเป็นยอดฝีมือระดับสองของใต้หล้าเลยนะ!”

"ถ้าเจ้าเอาชีวิตทั้งเจ็ดคนไปแลกกับเกาเล่อ นั่นมันโง่เง่าสิ้นดี!"

อ๋องหลงซีอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา แต่หลังจากพูดแล้ว หวังหยวนก็หัวเราะออกมา

“ข้าไม่ฆ่าเขาเองหรอก ข้าจะให้... อ๋องเจิ้นตงฆ่าเขาเอง!”

หวังหยวนพูดอย่างเรียบเฉย หลังจากพูดเช่นนั้นแล้ว สีหน้าของอ๋องหลงซีก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย!

“เจ้า...มีแผน?”

เมื่ออ๋องหลงซีเห็นท่าทีหวังหยวนเช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา

หวังหยวนยิ้มแล้วพูดออกมา เทียนในห้องถูกจุดสว่างทั้งคืน จนกระทั่งเวลาเช้าตรู่ อ๋องหลงซีก็จากไปด้วยรอยยิ้ม!