บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 727

แข็งแกร่งได้น่าหวาดหวั่นยิ่งนัก!

สีหน้าของอ๋องเจิ้นตงแย่มาก แต่เขาเองก็ถือเป็นผู้ฝึกยุทธ์ และชักดาบออกมาทันที!

เขารู้ดีว่าฝีมือเทียบไม่ได้ แต่ถ้าเขายื้อเวลาได้ ก็จะมีคนมาช่วยเขา!

เขาต่อสู้ไปและถอยไปด้วย!

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังถูกดาบฟาดที่แขนจนเลือดไหลออกมา!

อ๋องเจิ้นตงโกรธมาก แต่คนทั้งเจ็ดนั้นกลับเย็นชาเป็นอย่างยิ่ง!

คำสั่งที่พวกเขาได้รับมาก็คือใช้กำลังทั้งหมดสังหารอ๋องเจิ้นตงให้ได้ หากพวกเขาฆ่าเขาได้จริง ๆ นั่นคงจะดีที่สุด!

แม้ว่าจะทำไม่ได้ แต่มันก็ไม่สำคัญสำหรับพวกเขา!

แต่เมื่อได้เห็นอย่างนี้ อ๋องเจิ้นตงจะต้องตายด้วยน้ำมือของพวกเขาแน่นอน!

ทั้งเจ็ดคนตื่นเต้นมาก แต่ในขณะนั้น มีลูกธนูสองสามดอกยิงเข้ามาจากด้านนอก ฆ่าพวกเขาไปได้สามคนในคราเดียว!

อีกสี่คนที่เหลือไม่รีรอ พยายามอย่างเต็มที่เพื่อสังหารอ๋องเจิ้นตงให้ได้!

แต่ในขณะนั้น มีร่าง ๆ หนึ่งพุ่งเข้ามาในห้องด้วยชุดสีขาว ในบรรยากาศที่ไม่ธรรมดาเลย ดาบอยู่ในมือเปล่งประกาบเย็นวาบ ด้วยสีหน้าที่โหดเหี้ยมเปี่ยมไปด้วยจิตสังหารอย่างรุนแรง!

หลังจากเห็นคนผู้นี้แล้ว อ๋องเจิ้นตงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เหลือไว้เค้นคำสารภาพคนนึง!"

หลังจากที่อ๋องเจิ้นตงพูดจบ นักดาบในชุดขาวก็เหมือนดั่งมารร้ายต่อสู้กับคนเหล่านี้ทันที!

อย่างไรก็ตาม ชายผู้นี้มีฝีมือการต่อสู้อย่างมาก และน่ากลัวอย่างยิ่ง เพียงไม่กี่กระบวนท่า ก็มีคนตายแล้วสามคน และคนสุดท้ายที่เห็นว่าไม่มีทางรอดแล้ว ก็ปาดคอฆ่าตัวตายไม่พูดอะไรสักคำ ไม่ให้โอกาสนักดาบชุดขาวได้จับเขาทั้งเป็น!

“ขออภัยด้วยพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง พวกเขาเก่งมาก ฆ่าไม่ได้ง่าย ๆ เลย พวกเขาคิดฆ่าตัวตาย แต่ข้าเองก็ไม่อาจหยุดพวกเขาไว้ได้” นักดาบในชุดขาวเก็บดาบแล้วพูดด้วยความเคารพ

“ไม่เป็นไร อาเจี้ยน เจ้าทำได้ดีมาก ถ้าไม่ใช่เจ้า วันนี้ข้าคงตายไปแล้ว!”

อ๋องเจิ้นตงสูดหายใจเข้าลึก และไม่คิดตำหนิเขา ในขณะนี้หลายคนก็รีบเข้ามารวมทั้งอาปู้ชาด้วย

อ๋องเจิ้นตงรู้จักอ๋องหลงซี เขาไม่ใช่คนแบบนี้แน่นอน!

เป็นเช่นนั้นจริง แผนนี้ไม่ใช่อ๋องหลงซีทำ แต่เป็นหวังหยวน!

“ถ้าไม่ใช่อ๋องหลงซี แล้วจะเป็นใครไปได้?”

อาปู้ชาขมวดคิ้ว และอดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

อ๋องเจิ้นตงมองทั้งเจ็ดคนนี้และหรี่ตาลง หลังจากนั้นไม่นานเขาก็พูดออกมาว่า

“เจ็ดคนนี้...ก็เป็นเจ็ดคนที่ไปฆ่าหวังหยวนด้วย…”

"จะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ไหม?"

ทันทีที่พูดออกไป อาปู้ชาก็นิ่งอึ้งไป!

“เสด็จพ่อ ท่านหมายความว่า...”