บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 777

“กระหม่อมรู้จักหวังหยวนดี เขาไม่ใช่คนแบบนั้น ยิ่งกว่านั้นถ้าเขาเป็นเช่นนั้นจริง ทำไมเขาถึงเลือกกลับมาล่ะพ่ะย่ะค่ะ? ใช้ชีวิตที่นั่นอย่างมีความสุข อย่างมั่งคั่งสูงศักดิ์ไม่ดีกว่าหรือ?”

“เหตุผลที่เขากลับมาก็เพราะเขาเป็นห่วงคนในครอบครัว ดังนั้นเขาจึงกลับมาที่ต้าเย่ และเขาจะไม่เป็นเช่นนั้นแน่นอน!”

“ฝ่าบาท! ต้าเย่สงสัยในตัวหวังหยวนอยู่แล้ว ทำไมราชสำนักหวงถึงเลือกเขาเป็นสายลับ? นี่เป็นไปไม่ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ!”

หลังจากที่อู๋หลิงพูดจบ จักรพรรดิซิงหลงก็ไม่ได้พูดอะไร แต่อู๋หลิงก็เตือนสติเขาเรื่องหนึ่ง!

นั่นคือครอบครัว!

เขาไม่เคยทำอะไรกับครอบครัวของหวังหยวน เหตุผลที่เขาไม่ทำก็เพราะไม่จำเป็น!

เขาเป็นจักรพรรดิของต้าเย่ ไม่รู้สึกรังเกียจที่จะทำเช่นนี้

แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว!

เนื่องจากมีคนสองคนและอีกมากมายมาร้องขอความเมตตา หวังหยวนเองก็เป็นคนที่เขาไม่ชอบ เขารู้สึกเกลียดท่าทีที่เหมือนอู๋มู่นั่น!

ยิ่งรู้สึกเกลียดท่าทีอู๋หลิงมากยิ่งขึ้น และก็ยิ่งเกลียดท่าทีของวังไห่เทียนมากขึ้นด้วยเช่นกัน!

ดังนั้นไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาก็จะไม่เอาหวังหยวนมาใช้อีก นี่คือความตั้งใจเดิมของเขา!

แต่ตอนนี้เขามีความคิดตั้งใจที่จะฆ่าหวังหยวนแล้ว!

“อู๋หลิง ข้าฟังที่เจ้าพูดแล้ว เจ้ากับข้าไม่ได้กินข้าวด้วยกันมานาน วันนี้อยู่ในวังดื่มเหล้ากับข้าสักจอกเถอะ”

จู่ ๆ จักรพรรดิซิงหลงก็หัวเราะขึ้นมา จนอู๋หลิงตกใจอึ้งไปชั่วขณะ!

เขายังมีเรื่องอยากจะพูดอีกตั้งเยอะ!

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูท่าทางจักรพรรดิซิงหลงแล้ว ดูเหมือนว่าพระองค์จะไม่เชื่อคำพูดของเขาเลย!

อู๋หลิงถอนหายใจ คงเป็นเพราะจักรพรรดิซิงหลงไม่อยากจะฟังอีกต่อไป

แต่...

แต่ท่าทีจักรพรรดิซิงหลงดูคลุมเครือไม่ได้คล้อยตามแค่ตามน้ำไปเท่านั้น แต่มือก็ยังรินเหล้าให้อู๋หลิงต่อไป

ไม่นาน อู๋หลิงก็เมามาก จักรพรรดิซิงหลงโบกมือ สายตาเย็นชาวาบขึ้นมาแววตาของเขา

“ส่งอู๋หลิงกลับตำหนัก”

หลังจากพูดจบเขาก็กลับเข้าไปในตำหนักด้วยสีหน้าที่ดำทะมึน

สีหน้าของเขาเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ คำพูดของอู๋หลิงในวันนี้ ทำให้เขามั่นใจมากว่าเขาต้องฆ่าหวังหยวนซะ!

“หวังหยวนเอ๋ยหวังหยวน หากอยากจะโทษข้า ก็โทษที่เจ้าเลือกอู๋หลิง ข้า... เกลียดตระกูลอู๋ที่สุด หากราชสำนักไม่ต้องการตระกูลอู๋ ข้าไม่เอามันไว้นานแล้ว!”

“แม้ว่าข้าจะไม่เคยเจอเจ้า แม้ว่าเจ้าไม่มีเจตนากบฏหรือเจตนาจะทรยศ แต่ข้าก็ยังอยากที่จะฆ่าเจ้าอยู่ดี!”

จักรพรรดิซิงหลงพึมพำกับตัวเอง ด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร!