บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 924

หลังจากที่หยางอู่ตวนเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็โบกมือแล้วพูดกับหยางถิง “ไป เราไปพบหวังหยวนผู้นี้กันเถอะ!”

หยางถิงเดินตามหยางอู่ตวน และตรงไปยังโรงเตี๊ยมที่หวังหยวนพักอยู่เพื่อไปเข้าพบ

ต้าหู่เห็นทั้งสองคนจากระยะไกลและพูดอย่างตื่นเต้น “พี่หยวน พ่อลูกตระกูลหยางมาพบพวกเราจริง ๆ แล้ว การเคลื่อนไหวครั้งนี้ของท่านยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”

หวังหยวนยิ้มเล็กน้อย เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ!”

ในไม่ช้า หยางอู่ตวนก็เดินเข้ามาพร้อมกับหยางถิง หวังหยวนพยักหน้าเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ในที่สุด หัวหน้าตระกูลหยางก็เต็มใจพบข้าเสียที”

ใบหน้าของหยางอู่ตวนดูเคร่งขรึมและพูดอย่างเย็นชา “เจ้ารู้วิธีเล่นงานจริง ๆ และเป็นพ่อค้ากิจการที่มีคุณสมบัติเหมาะสม”

“ขอบคุณหัวหน้าตระกูลหยางที่ชม!”

หวังหยวนหัวเราะและเชิญทั้งสองนั่งลง หลังจากรินน้ำชาแล้ว เขาก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า “ในเมื่อหัวหน้าตระกูลหยางริเริ่มมาพบข้าก่อน เกรงว่าท่านต้องมาที่นี่เพื่อหารือเกี่ยวกับความร่วมมือกับข้าใช่หรือไม่?”

“รู้อยู่แก่ใจยังแกล้งถามอีก”

หยางอู่ตวนพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ในเมื่อเจ้าถึงกับประกาศข่าวออกไปแล้ว ก็สมเหตุสมผลที่ตระกูลหยางของข้าจะใช้ประโยชน์จากสถานการณ์และขายสินค้าของเจ้า”

แม้ว่าหยางอู่ตวนจะไม่เต็มใจที่จะร่วมมือกับคนอย่างหวังหยวน แต่ในขณะนี้ มีเนื้อชิ้นใหญ่ขนาดนี้ตกลงมาตรงหน้าเขา เขาก็ไม่เต็มใจที่จะยอมปล่อยไปเช่นนี้

ดังนั้นหลังจากที่เขาครุ่นคิดสักครู่ แล้วจึงพูดอีกครั้ง “ข้าสามารถใช้ความสัมพันธ์และเงื่อนไขของตระกูลหยางของเราเพื่อปูทางให้เจ้าขายสินค้าได้ แต่ข้ามีเพียงคำขอข้อเดียวเท่านั้น คือส่วนแบ่งกำไรห้าสิบห้าสิบ”

“ห้าสิบห้า?”

เมื่อหวังหยวนได้ยินสิ่งนี้ เขาก็หัวเราะทันที

เขารินชาให้ตัวเองแล้วพูดเบา ๆ “หัวหน้าตระกูลหยาง ท่านสามารถได้รับส่วนแบ่งอย่างมากที่สุดก็ยี่สิบแปดส่วน ไม่เช่นนั้น ข้าจะไม่พิจารณาความร่วมมือเด็ดขาด”

“อะไรนะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น หยางอู่ตวนก็โกรธทันที

เขาลุกขึ้นยืนทันทีและดุด้วยสีหน้าเย็นชา “หวังหยวน เจ้าคนหัวสิงโต เจ้าอ้าปากใหญ่เกินไปหรือไม่?”

ดวงตาของหยางอู่ตวนเต็มไปด้วยความโกรธ และเขาพูดด้วยความเดือดดาล “เจ้าไม่กลัวหรือว่าหากข้าปฏิเสธที่จะร่วมมือกับเจ้า จากนั้นข้าจะตัดหนทางการค้าขายของเจ้าโดยตรง และทำให้เจ้าไม่สามารถอยู่ในเมืองหยางต่อได้?”

เมื่อเห็นหยางอู่ตวนโกรธจัด หวังหยวนกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง

เขาจิบชาแล้วยิ้มอย่างสงบ “ไม่สำคัญว่าหัวหน้าตระกูลหยางจะต้องการร่วมมือกับข้าหรือไม่”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน