บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 966

หวังหยวนไปเยือนเมืองหลวงมาครั้งหนึ่ง และตอนนั้นเขาเกือบจะไม่ได้กลับมาอีกเลย!

ดังนั้นเมื่อได้ยินคำว่า “เมืองหลวง” ทั้งต้าหู่และคนอื่น ๆ รวมถึงพวกหลี่ซื่อหานสามคนก็เป็นกังวล!

โดยเฉพาะหลี่ซือหาน บัดนี้นัยน์ตาฉายแววกังวลชัดเจน ตั้งแต่ก่อนจะถามคำถามนี้

หวังหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ฮองเฮาเรียกหาข้าอาจเป็นเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นกับตระกูลเซิ่ง ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ นางไม่คิดจะจัดการกับข้าหรอก”

“ให้ข้าไปเถอะ เกรงว่าข้าจะต้องเสนอแนะนาง!”

หลังจากพูดเช่นนี้ ทุกคนก็พยักหน้า

ฮ่องเต้ซิงหลงมีเหตุผลที่จะสังหารหวังหยวน แต่ฮองเฮานั้นไม่มีเหตุผล!

ยิ่งไปกว่านั้น ดังที่หวังหยวนพูด ราชสำนักกำลังสับสนวุ่นวาย ฮองเฮาไม่น่าจะมีเวลาจัดการกับหวังหยวน!

ดังนั้น ครั้งนี้จึงสามารถรับประกันความปลอดภัยของหวังหยวนได้!

ทว่า...

แม้ว่าพวกเขาจะคิดเรื่องเช่นนี้ได้ แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขาก็ยังไม่ต้องการให้หวังหยวนไปเมืองหลวง!

“สามี เราจะขัดขืนราชโองการได้หรือ?”

หลี่ซือหานสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดถ้อยคำอุกอาจเช่นนี้!

พูดตามตรง ถ้าไม่ใช่เพราะหวังหยวน ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่กล้าพูดเช่นนั้นออกมา!

เพราะตามความคิดของผู้คนในแผ่นดินนี้ จะกล้าพูดเช่นนั้นได้อย่างไร?

หวังหยวนยกยิ้ม เขาย่อมเข้าใจว่าหลี่ซื่อหานและคนอื่น ๆ หมายถึงอะไร

แต่เขาวางแผนว่าจะไปเมืองหลวงจริง ๆ!

ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใด เพียงเพื่อจุดประสงค์ในการรักษาความสงบสุขจากทั้งสี่ทิศ!

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยการช่วยฮองเฮาในครั้งนี้ อย่างน้อยนางก็จะไม่เป็นปฏิปักษ์กับเขา และนางยังสามารถให้ความคุ้มครองเขาในอนาคตได้อีกด้วย

“แม้ว่าจะไม่มีอันตรายใด ๆ ในการต่อต้านราชโองการ แต่เรื่องนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับเรา ดังนั้น... ข้ายังคงคิดว่าจะไปเมืองหลวง!”

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน