บัณฑิตยอดนักคิดแห่งต้าเย่ นิยาย บท 983

ใบหน้าของจ้าวหย่งมีรอยยิ้มกว้าง

เขาพยักหน้าแล้วพูดอย่างร่าเริง “ฮ่าฮ่า ใช่หรือไม่ล่ะ ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้พี่หยวนของเรา”

เมื่อจ้าวหย่งกล่าวถึงหวังหยวน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชม

เขายิ้มขณะกล่าวชมเชย “พี่หยวนมีวิสัยทัศน์กว้างไกล พวกโจรทุกกลุ่มที่อยู่ตามทางถูกพี่หยวนปราบหมดแล้ว แน่นอนว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อยดี”

ลูกน้องที่อยู่ข้าง ๆ อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า แล้วพูดเสริมอย่างเห็นด้วย “แน่นอนขอรับ”

“แต่ลูกชิ้นพวกนี้คงอร่อยมากจริง ๆ แค่ได้กลิ่น ข้าก็น้ำลายสอแล้ว”

“ฮ่าฮ่า เช่นนั้นแสดงว่าเจ้ายังไม่เคยกินลูกชิ้นของพี่หยวนสินะ รสชาติมันอร่อยเหลือเชื่อมาก”

คนกลุ่มหนึ่งกำลังพูดคุยและหัวเราะกัน ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าอันรวดเร็วดังมาจากระยะไกล!

หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็ถูกกลุ่มโจรสวมชุดดำและสวมหน้ากากขวางหน้าอย่างรวดเร็ว

จ้าวหย่งและคนของเขาหลายคนมีสีหน้าเข้มขึ้น รีบตั้งท่าป้องกันทันที ยืนล้อมรอบสินค้า เพื่อป้องกันไม่ให้โจรกลุ่มนี้แย่งชิงไป

ในขณะนี้ จู่ ๆ หัวหน้าโจรคนหนึ่งก็ยกดาบยาวในมือขึ้นมาชี้ไปที่จ้าวหย่ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ภูเขาลูกนี้ข้ายึดครองแล้ว หากอยากมีชีวิตอยู่ตลอดไป ออกไปให้พ้นจากสินค้า!”

ใบหน้าของจ้าวหย่งเต็มไปด้วยความโกรธ เขามองโจรด้วยใบหน้าเกรี้ยวกราด แล้วตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกข้าเป็นใคร กล้าดีอย่างไรมาปล้นสินค้าของพวกข้า?”

หวังหยวนได้จัดการพวกโจรที่อยู่ตามทางไปหมดแล้ว

เหตุใดโจรเหล่านี้ถึงยังทำตัวเหิมเกริม กล้ามาดักรอเพื่อสกัดกั้นสินค้าของพวกเขา?

หัวหน้าโจรอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ แล้วพูดเย้ยหยัน “ก็เพราะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นใคร จึงอยากปล้นสินค้าของพวกเจ้าอย่างไรเล่า!”

จ้าวหย่งโกรธมาก ตวาดด้วยความโมโหทันที “ไปเรียกลูกพี่ของพวกเจ้าออกมา ข้าอยากเจอเขา!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวหน้าโจรก็ยิ่งหัวเราะเสียงดังขึ้น!

เขาโบกมือทันที แล้วพูดเสียงดุดันกับลูกน้องที่อยู่ข้างหลัง “ไปพามานี่สิ!”

“ขอรับ ลูกพี่!”