ตอนที่ 162 เขาคงจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

นีร่าถูกกะแทกให้หงายหลังไปโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ยังคงกำถาดใบเล็กที่มีตัวยาหายากอันสุดแสนล้ำค่าเอาไว้จนแน่น

ความวิตกกังวลของเธอจดจ่ออยู่แค่การปกป้องยาล้ำค่าพวกนี้เพียงอย่างเดียวเท่านั้นและไม่สนใจความปลอดภัยของตัวเองเลย ด้วยความรีบร้อนของเธอ เธอจึงละเลยความปลอดภัยของตัวเองและห่วงแค่การเก็บรักษายาให้ปลอดภัยเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

โชคร้ายที่เธอไม่ได้ป้องกันตัวเองเลย เธอจึงล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง และแขนทั้งสองข้างของเธอนั้นก็ถูกเศษแก้วที่พื้นบาดเข้าโดยบังเอิญ

คราบเลือดสีแดงกำมะหยี่ไหลออกมาจากแขนผิวขาวนวลดุจหิมะของเธอในทันที เลือดสีแดงค่อยๆ ไหลนองออกมาช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่ตื่นตกใจ

เอียนผงะถอยหลังด้วยความตกใจและอุทานเสียงดัง “คุณการ์เซียครับ คุณไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม”

ริชาร์ดวิตกกังวลเป็นอย่างมาก เขาจึงรีบช่วยพยุงตัวเธอขึ้นมาและตรวจดูบาดแผลให้เธอ “คุณการ์เซีย คุณได้รับบาดเจ็บนะ…”

เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงเข้ามา นีร่าจึงขมวดคิ้วแต่ทำแค่เพียงเหลือบมองแผลนั้นและดูไม่ใส่ใจมันเลยสักนิดพลางหันเหความสนใจของตัวเองไปทางอื่น

“ไม่ต้องห่วงฉันหรอกค่ะ รีบไปจับตัวเขาไว้” เธอสั่งอย่างเข้มงวด

ด้วยคำสั่งของเธอ เอียนจึงจำต้องฝืนใจทิ้งเธอเอาไว้เพื่อเข้าไปช่วยคนอื่นๆ ควบคุมตัวฌ็อง

เวลานั้นเองที่ฌ็องเริ่มหมดแรงจากการต่อสู้ดิ้นรนครั้งก่อนหน้านี้จนทำให้เหล่าบอดี้การ์ดกำราบเขาได้ง่ายขึ้น และเขาไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้อีก

นีร่าฉวยโอกาสจากช่วงเวลานี้และรีบฉีดยาระงับประสาทเข้าไปในแขนของเขาทันที

ฌ็องมองดูเธอด้วยสายตาคมเข้มและดุร้าย หางตาสีแดงก่ำของเขาทำให้ความกลัวแผ่ซ่านเข้าไปในจิตใจของบรรดาผู้คนที่ได้พบเห็น

แต่เพราะฤทิธิ์ของยาระงับประสาท เขาจึงสงบลงได้ในี่สุด

ร่างกายของเขาอ่อนปวกเปียกและอาการของเขาทรุดลงเข้าขั้นวิกฤตรุนแรง

เมื่อเห็นแบบนี้แล้ว เอียนก็อดประหลาดใจไม่ได้

เขาไม่ได้คาดหวังว่ายาของนีร่าจะมีประสิทธิภาพมากขนาดนี้

เอียนถอนหายใจด้วยความโล่งอกและรีบสั่งบอดี้การ์ดว่า “ช่วยพาตัวนายท่านไปห้องข้างๆ ที”

บอดี้การ์ดคนนั้นเดินนำออกไปและหลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็เคลื่อนย้ายร่างของฌ็องไปยังห้องข้างๆ ที่อยู่ติดกัน จากนั้นเอียนก็หันเหความสนใจของเขาไปที่นีร่าพร้อมกับเป็นห่วง “คุณการ์เซียครับ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม คุณอยากให้ผมช่วยทำแผลให้หรือเปล่า”

นีร่าตอบกลับไปด้วยท่าทีสบายๆ ว่า “ไม่เป็นไรค่ะ แค่แผลเล็กๆ นิดเดียวเอง ไม่ต้องกังวลไปหรอกค่ะ”

ในขณะที่เธอพูดอยู่นั้น เธอก็หยิบยาฆ่าเชื้อและทาลงบนแผลของตัวเองสองครั้ง ความเจ็บปวดแสบร้อนนั้นชัดเจน แต่เธอก็อดทนโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ เธอพูดต่ออย่างใจเย็นว่า “รีบถอดเสื้อเชิ้ตของเขาเถอะค่ะ ฉันต้องรีบฉีดยาให้เขาเดี๋ยวนี้ แค่ยาระงับประสาทเพียงอย่างเดียวคงไม่ช่วยบรรเทาอาการเจ็บปวดให้เขาได้หรอกค่ะ เขาต้องการการรักษาที่รวดเร็วและครอบคลุมอาการที่เขาเป็นอยู่”