Chapter 1 : ถังหูลู่

一

ในค่ำคืนที่กรุงเทพฯ เจิดจ้าด้วยแสงไฟ งานแต่งงานสุดหรูถูกจัดขึ้น ณ โรงแรมระดับห้าดาวกลางเมือง

เสียงดนตรีอันอ่อนหวานจากวงดนตรีสดเติมเต็มบรรยากาศให้แสนอบอุ่น

การตกแต่งที่ประณีตทุกจุดในงาน สะท้อนถึงความใส่ใจในทุกรายละเอียด

เสียงหัวเราะและคำพูดแห่งความยินดีลอยคลอไปในอากาศ ขณะที่แขกเหรื่อมากมายเดินทางมาร่วมฉลองให้กับเจ้าสาวหยวนชิงหลาน และเจ้าบ่าวถังไห่เฉิง

ภายในงาน ดอกกุหลาบขาวและสีชมพูอ่อนถูกจัดเรียงอย่างงดงามในแจกันคริสตัล

บนโต๊ะอาหารที่ประดับด้วยผ้าปูโต๊ะสีทองแวววาว สะท้อนแสงโคมไฟระยิบระยับจากด้านบน มอบความรู้สึกเหมือนอยู่ในเทพนิยาย

บนเวที เจ้าสาวในชุดแต่งงานสีขาวงามสง่าดุจนางฟ้า ผมเกล้าเรียบหรูประดับด้วยมงกุฎคริสตัล

เจ้าบ่าวในชุดทักซิโด้สีดำคลาสสิก ดูสมบูรณ์แบบราวกับเจ้าชายในฝัน

ทั้งคู่ยืนอยู่ใต้ฉากหลังที่ประดับไฟและชื่อของพวกเขาด้วยฟอนต์อักษรวิจิตร สะท้อนถึงความรักที่เบ่งบาน

ขณะที่ผู้คนส่วนใหญ่กำลังตื่นเต้นกับการเล่าเรื่องฮันนีมูนของเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ซึ่งแสดงภาพถ่ายสวยงามบนจอโปรเจคเตอร์ในมุมเวที

มีเพียงโต๊ะหนึ่งที่ความสนใจไม่ได้พุ่งไปที่เวที แต่กลับไปอยู่ที่จานขาหมูตุ๋น เนื้อนุ่มละลายในปาก ที่มีกลิ่นหอมฟุ้งจนใคร ‘บางคน’ อดใจไม่ไหว

ในมุมหลบสายตานั้น สาวร่างเล็กคนหนึ่งกำลังตักขาหมูเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

เธอสวยสะดุดตาในชุดเดรสสีขาวกระโปรงสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียน เสื้อท่อนบนที่พอดีตัวเน้นสัดส่วนโค้งเว้าสมส่วนของวัยสาว

ผมยาวดำสนิทที่ถูกรวบเป็นหางม้าหลวม ๆ ทิ้งปลายพลิ้วไหวขับให้ใบหน้ากลมป้อมดูน่ารักยิ่งขึ้น

ถังหูลู่ คือชื่อของเธอ เธอเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าบ่าว ใส่เหล็กดัดฟันและสวมแว่นตากลมเป็นเอกลักษณ์ ส่งเสริมความไร้เดียงสาในท่าที

เธอหลีกเลี่ยงความวุ่นวายด้วยการซ่อนตัวอยู่หลังแจกันดอกไม้บนโต๊ะ เหมือนเธอกับจานขาหมูนั้นเป็นโลกส่วนตัวที่ไม่มีใครเข้าถึง

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขขณะเคี้ยวทำให้เธอดูเหมือนเด็กตัวน้อยที่เพิ่งได้ของขวัญที่ปรารถนา แต่แล้ว ความสงบสุขของเธอก็ถูกรบกวนด้วยเสียงโห่ร้องจากเวที

“สาม... สอง... หนึ่ง!”