Chapter 2 : อาหมวยมูมมาม

二

บนเวที

เจ้าบ่าวเจ้าสาวที่ยังยืนเคียงข้างกันมองเหตุการณ์นี้ด้วยรอยยิ้มขำขัน

แต่คนที่ดูจะสนุกที่สุดกลับเป็น หยวนยิง และ หยวนหลง สองพี่ชายฝาแฝดต่างสายเลือดจอมเย้าแหย่ของถังหูลู่ พวกเขาคือลูกชายของหยวนชิงหลาน

หยวนยิง มีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาวผ่อง ใบหน้าคมคาย ดวงตาเรียวดูเจ้าเล่ห์ ปากหยักบางที่มักแต้มด้วยรอยยิ้มมุมปากเสมอ

หยวนหลง แม้จะเป็นฝาแฝด แต่เขามีลักษณะต่างจากพี่ชายเล็กน้อย ใบหน้าเนียนเกลี้ยงกว่าและดูอ่อนโยนกว่า ดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใสทำให้เขาดูเข้าถึงง่าย

ทั้งคู่ปรบมือด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ ก่อนที่หยวนหลงจะเอนตัวกระซิบพี่ชาย “เฮียหยิง เฮียว่าช่อดอกไม้นี่มันตั้งใจเลือกอาหมวยถังของพวกเรารึเปล่า?”

หยวนยิงหัวเราะเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยความหมาย “เฮียว่ามันไม่ได้แค่เลือกนะ แต่มันคงอยากไปอยู่กับน้องถังตั้งแต่แรกแล้วล่ะ...”

คำพูดนั้นทำให้ทั้งสองมองหน้ากันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ และเสียงหัวเราะขบขันที่ดังขึ้นตามมา...

หลังจากพิธีจบลง

แขกหลายคนทยอยกันมาถ่ายรูปกับเจ้าบ่าวเจ้าสาว แต่ระหว่างนั้นถังหูลู่กลับตกเป็นจุดสนใจมากพอ ๆ กับคู่บ่าวสาว

บรรดาญาติ ๆ และเพื่อนสนิทต่างแวะมาร่วมแสดงความยินดีที่เธอได้ช่อดอกไม้แห่งความโชคดี

บางคนแซวเธออย่างสนุกสนาน บ้างยื่นมือมาจับช่อดอกไม้เหมือนจะดูดซับพลังความรักจากมันไป

ในขณะที่ถังหูลู่ยืนรับคำแซวด้วยรอยยิ้มที่ฝืนเต็มที มือเล็กยังคงจับช่อดอกไม้ไว้แน่นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ราวกับไม่รู้จะทำอย่างไรดี

แม้ช่อดอกไม้นั้นจะเปื้อนคราบน้ำซุปเล็กน้อย แต่กลีบดอกไม้สีขาวกลับยังดูงดงาม ราวกับมันเกิดมาเพื่ออยู่ในมือของเธอ

เมื่อความวุ่นวายในงานเริ่มสงบลง หยวนยิง และ หยวนหลง เดินเข้ามาหาถังหูลู่ ทั้งสองยังคงประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม

หยวนหลงเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเย้าแหย่ “อาหมวย ถ้าหนูยังไม่เลิกกิน เดี๋ยวเจ้าบ่าวคนต่อไปของหนูอาจเป็นขาหมูตุ๋นแทนคนจริง ๆ แล้วนะ”

คำพูดนั้นทำให้ถังหูลู่หันขวับ ใบหน้าเล็กขึ้นสีแดงก่ำด้วยความอาย แต่ยังไม่วายกลืนอาหารที่ค้างในปาก “เฮียหลง! หยุดแซวหนูได้แล้ว! กินขาหมูมันเกี่ยวอะไรกับความโชคดีเรื่องความรักเนี่ย?”