Chapter 7 : แลกลิ้น

七

หยวนหลงไม่ได้ตอบในทันที เขาเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ สายตาคมกริบของเขาจับจ้องเธออย่างไม่ละสายตา และทันทีที่ถังหูลู่เหลือบมองไปยังผ้าขนหนูตรงช่วงล่างของเขา เธอก็ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความตกใจ เพราะสิ่งที่เธอเห็นใต้ผ้าขนหนูนั้น โป่งนูนจนยากจะปฏิเสธว่าเขาได้รับผลกระทบจากสิ่งที่เพิ่งเห็น

‘หรือว่าเฮียเขาจะมีอารมณ์กับเรา?’ ถังหูลู่อดคิดไม่ได้

“เฮียสิที่ต้องถามว่าหนูกำลังทำอะไรอยู่...” น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยความดุร้าย ปลายประโยคเปรียบเสมือนคำสั่งที่กดดัน

‘อา...อย่าบอกนะว่าเธอกำลังครางเรียกเราอยู่...ร้ายไม่เบาเลยนะอาหมวย...’ เขาเองก็ยากที่จะปฏิเสธความคิดที่แสนโสมมของตัวเอง ซึ่งอาจจะเป็นความจริงที่ยากจะยอมรับได้ในขณะนี้

หยวนหลงหยุดยืนตรงข้างเตียง จ้องมองเธอที่กำลังนั่งขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ดวงตาคู่นั้นของเขาราวกับสัตว์ร้ายที่เพิ่งพบเหยื่ออันโอชะ

“เฮีย...คือ...เอ่อว่า...หนู...” เสียงของถังหูลู่ขาดห้วง เธอไม่รู้จะหาคำอธิบายอะไรให้ตัวเองดี ความจริงมันชัดเจนเกินไป ภาพที่หยวนหลงเห็นนั้นได้บอกทุกสิ่งที่เธอไม่สามารถปฏิเสธได้

‘ทำไงดี...ทำไงดี...ทำไงดี!’ เธอคิดในใจซ้ำไปซ้ำมาด้วยความกังวล ความกลัวแล่นพล่านไปทั่วร่าง เธอได้แต่กอดผ้าห่มแน่นขึ้นเพื่อปกป้องตัวเอง

‘ถ้าเขาเอาเรื่องนี้ไปบอกเฮียหยิง...เราต้องแย่แน่...ยิ่งถ้าเขาเอาไปบอกป๊ากับม๊า...เราได้อายจนวันตายแน่ ๆ ...’

แต่แม้จะคิดอย่างนั้น ส่วนลึกในใจของเธอกลับไม่อาจปฏิเสธแรงดึงดูดที่หยวนหลงมีต่อเธอ

‘อืม...อาหมวยสวยในทุกรูขุมขนเลยจริง ๆ ตั้งแต่ปลายเท้ายันเส้นผม...เห็นได้ชัดเลยว่าสง่างาม...เราอดคิดในทางไม่ดีกับเธอไม่ได้เลย...โดยเฉพาะร่องสวย ๆ กับยอดอกสีชมพูสดนั้น...อา...มันทำให้เรายิ่งอยากจะชิมและกัดกินให้ไม่เหลือชิ้นดี...’

ความกระหายในใจของหยวนหลงทะลักล้นออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งผ่านทางร่างกายที่ตื่นตัวเต็มที่ และใบหน้าที่แสดงออกอย่างเจ้าเล่ห์ เขายังแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วย ขณะที่มองดูถังหูลู่เป็นเหมือนกับอาหาร

ความอึดอัดในบรรยากาศถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียด ทว่าภายใต้ความกลัวและความสับสนนั้น ถังหูลู่รู้สึกถึงความปรารถนาบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นโดยที่เธอไม่อาจห้ามใจตัวเองได้

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว...แค่ปล่อยให้เฮียดูแลหนู...แค่ปล่อยให้เฮียทำในสิ่งที่หนูต้องการก็พอ...เฮียรู้ดีเลยล่ะว่าอาหมวยของเฮียต้องการอะไร...” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยอำนาจและความร้อนแรงเอ่ยขึ้นเบา ๆ ท่ามกลางความเงียบ

หยวนหลงขยับเข้ามานั่งบนเตียงข้างเธอราวกับนักล่าที่จับจ้องเหยื่อที่กำลังติดกับ ไม่มีทางหนี ไม่มีทางเลือกอื่น

เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของเธออย่างอ่อนโยน แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความดุดันราวกับสัตว์ร้าย

ถังหูลู่ที่กำลังกอดผ้าห่มแน่นเอาไว้แนบอก สั่นไหวอย่างประหม่า เธอไม่กล้าสบตาเขา แต่ก็ไม่อาจห้ามตัวเองจากการสัมผัสถึงไอร้อนของเขาที่อยู่ใกล้ ๆ ได้

“แต่หนูไม่ได้...” เสียงของเธอแผ่วเบาเหมือนคนกำลังจะหลุดพ้นจากกับดัก แต่คำพูดของเธอไม่มั่นคงพอที่จะเป็นข้ออ้าง

“แน่ใจเหรอว่าไม่...” เสียงของหยวนหลงเจือความท้าทาย รอยยิ้มของเขาเจ้าเล่ห์ราวกับรู้คำตอบอยู่แล้ว มือของเขาค่อย ๆ ลูบไล้ไปบนไหล่ของเธอ

สัมผัสหยาบกร้านของฝ่ามือทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย แล้วเขาก็เลื่อนไปตามเส้นโค้งของร่างกาย ผ่านหน้าท้องราบเรียบและลงมาที่ท้องน้อย ทำให้เธอรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเบา ๆ

“หนูไม่ได้อยากทำอะไรแบบนี้...” เสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นไหว เธอก้มหน้าหลบสายตาของเขาที่มองจ้องมาอย่างแน่วแน่ ราวกับจะปลดเปลื้องทุกความลับในใจของเธอออกมา

‘สัมผัสของเฮียหลงทำให้เรายิ่งมีอารมณ์ แต่เราก็ไม่อยากจะทำอะไรที่มันเกินเลย...’ ถังหูลู่ว้าวุ่นยิ่งกว่าอะไร ความรู้สึกภายในขัดแย้งกันอย่างรุนแรง