Chapter 8 : น้ำทะลัก

八

“เป็นไงบ้าง...ชอบรึเปล่า?” เสียงกระซิบของหยวนหลงดังใกล้ใบหู ทำให้ขนอ่อนบนร่างกายของเธอลุกชัน ความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาทำให้ใบหน้าของเธอร้อนวูบจนแทบลุกเป็นไฟ

‘อื๊อ~เฮีย...อย่ามาพูดใกล้ ๆ หูแบบนี้สิ...มันยิ่งทำให้หนูเงี่ยน...' เธอคิดแต่ไม่ได้พูดออกมา

“เฮีย...หนูเสียว...อ๊า...เสียวมากเลย...” ส่วนคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของถังหูลู่ก็แทบจะกลืนหายไปกับเสียงครางหวาน ร่างกายของเธอร้อนระอุจนหยาดเหงื่อไหลซึมออกมาตามไรผมและแผ่นหลัง

เธอพยายามห้ามตัวเองไม่ให้หลุดปล่อยความรู้สึกออกมามากกว่านี้ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของนิ้วของหยวนหลงกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกผลักให้จมลึกลงไปในห้วงแห่งความเสียวซ่าน

“ทำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว...” เขาถามด้วยน้ำเสียงเจือความสนุก ราวกับพึงพอใจที่ได้เห็นเธออยู่ในสภาพนี้ ถังหูลู่หลบสายตาคมกริบของเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก

“ก็ตั้งแต่ที่กินข้าวเสร็จ...อึ๊ก...อ๊า...” เธอตอบออกมาพร้อมเสียงสะอื้นอย่างขัดเขิน ใบหน้าของเธอแดงซ่านจนลามไปถึงลำคอ

แจ๊ะ! แจ๊ะ! แจ๊ะ!

เสียงน้ำที่ดังขึ้นอย่างชัดเจนระหว่างนิ้วของเขาและร่องรักของเธอทำให้เธอยิ่งอับอาย แต่กลับไม่สามารถหยุดตัวเองจากความรู้สึกแปลกใหม่ที่เขามอบให้ได้

‘ตอนนี้เฮียกำลังเกี่ยวเบ็ดให้เรา...เราควรที่จะรู้สึกดี...หรือรู้สึกแย่กันนะ...ชักจะคิดอะไรไม่ออกขึ้นทุกทีแล้วสิ...มันทั้งเสียวทั้งรู้สึกดีเลย’

ถังหูลู่คิดในใจอย่างสับสน แต่ท่ามกลางความสับสนคือความตื่นเต้นเร้าใจที่พลุ่งพล่านมากขึ้นทุกวินาที

“ทำแบบนี้บ่อยรึเปล่า...” หยวนหลงยังคงถามไถ่เธอต่อไปขณะที่กระตุ้นเธอหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ

“ก็บ่อยอยู่...คะ...ค่ะ! อื๊อ~!!” ถังหูลู่จ้องมองนิ้วมือของเขาที่เปลี่ยนท่วงทำนอง จากการเกี่ยวกระหวัดมาแหย่เข้าแหย่ออกรูร่องของเธออย่างรวดเร็วและรุนแรง ทำให้เธอหายใจติดขัดอย่างหนัก

“หึ...แล้วนึกถึงใครงั้นเหรอเวลาทำแบบนี้...” เขากระซิบถามด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก แต่ดวงตาที่มองเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความดุดันราวกับสัตว์นักล่าที่กำลังคุมเกมอยู่เหนือเหยื่อ

ถังหูลู่รู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ เธออยากตอบแต่กลับพูดไม่ออก ความอับอายและความเสียวซ่านที่หลอมรวมกันทำให้เธอยิ่งสั่นเทา

“เฮียถาม...ก็ตอบสิ...” เสียงของเขาเร่งเร้าอย่างใจเย็น ปลายนิ้วของเขาเพิ่มแรงกดลงในจุดอ่อนไหวจนเธอเผลอร้องครางออกมาอีกครั้ง

“หนู...อึ๊ก...ไม่รู้...” เธอกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หยาดน้ำตาแห่งความสับสนคลออยู่ที่ดวงตาคู่สวย เธอไม่เข้าใจตัวเองอีกต่อไปแล้ว

ร่างกายของเธอที่ตอบสนองต่อเขา ความรู้สึกที่ทั้งอายและตื่นเต้นในเวลาเดียวกันมันผสมปนเปจนเธอแทบแยกไม่ออกว่าเธอควรจะรู้สึกอย่างไร

“อื๊อ~อา...เฮีย...เฮียหลง! หนู...ไม่ไหวแล้ว...หนูจะเสร็จแล้ว...” เสียงหวานของถังหูลู่ที่เปล่งออกมาท่ามกลางลมหายใจหอบหนัก บ่งบอกถึงความเสียวซ่านที่แทบจะท่วมท้นจนเกินรับไหว

ร่างเล็กของเธอสั่นไหวตามแรงปรารถนา สะโพกบางขยับอย่างไร้การควบคุมราวกับถูกแรงดึงดูดจากปลายนิ้วของหยวนหลงที่เร่งจังหวะอย่างไม่ปรานี

ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความเสียวสะท้าน นัยน์ตาโตคู่สวยเหลือบมองชายหนุ่มตรงหน้าทั้งหวาดหวั่นและหลงใหล แก้มขาวขึ้นสีแดงระเรื่อราวกับดอกกุหลาบแรกแย้ม แม้ในใจจะตะโกนบอกถึงความละอาย แต่ความรู้สึกที่ปะทุอยู่ภายในกลับทำให้เธอหลงลืมทุกสิ่งรอบตัว เหลือเพียงเปลวไฟแห่งอารมณ์ที่โหมกระหน่ำไม่หยุด

‘ไม่นึกเลยว่าเราจะได้พูดอะไรแบบนี้กับเฮีย...’ เธอคิดอย่างสับสน ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีกันยุ่งในจิตใจ ‘ทั้งจิตใจและร่างกายของเราช่างน่าละอาย...แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ได้เลย...’