บทที่ 7 เกมได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

"เอ่อ…เลือกได้ด้วยเหรอ?" ชลิตาถาม พลางถอยหลังทีละก้าวเพื่อให้ทันกับจังหวะเดินเข้ามาใกล้ของอาทิตย์

"แน่นอนครับคุณผู้หญิง งั้นเราเริ่มกันเลยนะครับ จะได้มีเวลาพอถึงสามทุ่ม" อาทิตย์พูดอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม ส่วนชลิตายิ่งทั้งประหม่า ทั้งสับสน ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี

"แล้ว… เราควรเริ่มจากอะไรดี ฉันยังงง ๆ อยู่เลย" เธอตอบ ทั้งที่สายตากลับเผลอเลื่อนไปจ้องหน้าท้องของอาทิตย์ที่เต็มไปด้วยกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้เห็นร่างผู้ชายที่ขึ้นกล้ามและมีซิกซ์แพ็กแบบนี้

"คุณชลิตาไม่เคยทำกับคุณชาตรีเหรอครับ? ทำไมวันนี้ถึงมาถามผมก่อนล่ะครับ" อาทิตย์ย้อนถามอย่างขำ ๆ พลางเอื้อมมือไปแตะเส้นผมยาวหอมของชลิตา แล้วก้มลงสูดกลิ่นเบา ๆ

ชลิตาที่รู้สึกไม่สบายใจ สะบัดมือเขาออกทันที

"อย่ามาจับ!" เธอว่าเสียงขุ่น

"ก็แค่จับผมเองนะครับ ยังไม่ได้ทำอะไรเลย เดี๋ยวสักพักผมอาจต้อง…จับ 'ผม' อีกแบบหนึ่ง ที่ไม่ยาวเท่าผมบนหัวคุณด้วยซ้ำ" ชายหนุ่มหลุดปากแซวอย่างหยอก ๆ

คำพูดกึ่งล้อเล่นแต่แฝงนัยนั้น ทำเอาชลิตาหงุดหงิดผสมกระดากอาย

"เงียบเลยนะ! หยุดพูดเล่น ฉันไม่ชอบให้นายมาจับผมฉัน" น้ำเสียงประชดของเธอกลับยิ่งทำให้อาทิตย์หัวเราะเบา ๆ

"ถ้าผมแตะตัวคุณไม่ได้เลย แล้วผมจะ 'ส่งต่อ' สิ่งที่คุณชาตรีฝากให้ผมทำยังไงล่ะครับ นี่แค่ผมแตะผมบนหัว คุณก็โวยวายแล้ว ถ้าเป็นส่วนอื่น ๆ คงโดนคุณดุยิ่งกว่านี้แน่เลย" อาทิตย์ตอบอย่างสบาย ๆ

ชลิตาก็เริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย เพราะในมุมหนึ่งสิ่งที่เขาพูดก็ไม่ผิด เธอไม่เคยชินเลยกับการถูกผู้ชายอื่นแตะเนื้อต้องตัว นอกจากสามีของเธอเอง "ความซื่อสัตย์" เคยเป็นหลักที่เธอเชื่อมั่นที่สุดในชีวิต

"เอ่อ… ฉันไม่เคยชินกับการให้ผู้ชายคนอื่นมาถูกเนื้อต้องตัว ฉันหวังว่านายจะเข้าใจนะ" เธอพูดออกไปในที่สุด

อาทิตย์ยิ้มบาง ๆ พลางค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้เธอมากขึ้น ตอนนี้ระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือแค่ประมาณหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น

"เพราะงั้นคืนนี้… คุณต้องลองหัดชินกับการถูกผมแตะตัวดูสักครั้งแล้วล่ะครับ คุณชาตรีเองก็อนุญาตให้เรามีความสัมพันธ์กันได้ เพราะงั้น… คุณลองเปิดใจรับผมสักคืนเถอะ หรือว่าผมควรเป็นฝ่ายเริ่มก่อน? แต่ผมสัญญา ว่าจะไม่แตะต้องคุณเลย ถ้าคุณยังไม่ให้สัญญาณอนุญาตผมอย่างชัดเจน" เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แม้เนื้อหาในประโยคนั้นจะชวนให้ใจเต้นแรง แต่ท่าทีของเขายังสุภาพ

หัวใจของชลิตาเต้นถี่ไม่เป็นจังหวะ อาทิตย์อาจไม่ใช่ผู้ชายที่หล่อที่สุด แต่ไม่รู้ทำไมรอยยิ้มของเขาถึงดูอบอุ่นและน่ามองอย่างประหลาด ทั้งที่ฟันของเขาก็ไม่ได้ขาวสมบูรณ์แบบอะไรนัก

เธอยังคงรู้สึกร้อนรนและสับสนมาก ทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ตรงกันข้ามกับหลักเรื่องความซื่อสัตย์ที่เธอยึดมั่นมาตลอด เธอเชื่อเสมอว่า ร่างกายและหัวใจของภรรยาควรเป็นของสามีเพียงคนเดียว แต่เมื่อสามีเป็นคนผลักดันให้เธอมายืนอยู่ตรงนี้… เธอจะปฏิเสธได้อย่างไร

ในจังหวะที่ชลิตากำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้นพอดี

"เอ่อ… เดี๋ยวก่อนนะ ขอดูโทรศัพท์แป๊บหนึ่ง" เธอพูด ก่อนจะหันหลังไปหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าถือ

ตอนนี้ชลิตาหันหลังให้กับอาทิตย์ ซึ่งยังยืนรอเธออย่างใจเย็น

เธอเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่ส่งข้อความมาคือสามี ในใจเธอหวังว่าจะเป็นคำปลอบใจหรือคำยืนยันบางอย่าง ที่ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

ทว่าเมื่อเปิดอ่านข้อความนั้นจนจบ รอยยิ้มหวานที่เคยประดับบนริมฝีปากค่อย ๆ เลือนหาย แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มขม ๆ ที่เต็มไปด้วยการจำยอม

ชาตรีส่งรูปถ่ายลูก ๆ ของอาทิตย์จากต่างจังหวัดมาให้ดู ในภาพมีเด็กชายสองคนและเด็กหญิงหนึ่งคน ซึ่งเป็นลูกทั้งสามคนของอาทิตย์ เด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงกลาง ใบหน้าคล้ายอาทิตย์อย่างเห็นได้ชัด เพียงแค่เป็นเวอร์ชันที่หวานและสวยกว่า

ชาตรีอธิบายต่อว่า สายเลือดของอาทิตย์ไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย ลูก ๆ ของอาทิตย์ทั้งหน้าตาและรูปร่างถือว่าดีมาก

ลูกชายคนโตของอาทิตย์อยู่ประถมชั้นปีที่สาม แต่รูปร่างสูงใหญ่ แข็งแรงเกินวัย ลูกคนที่สองกำลังจะขึ้นชั้นประถมปีที่หนึ่ง ส่วนลูกคนเล็กยังแค่ขวบครึ่ง

"อย่าลังเลเลยคนดี ดูสิ ลูกคนโตของอาทิตย์ ตัวสูง แข็งแรงเหมือนพ่อเป๊ะ อายุนิดเดียวตัวเท่าเด็กมอต้นแล้ว ลองคิดดูสิ ถ้าลูกเราก็ได้ส่วนสูงแบบนั้น ต้องโตมาเป็นผู้ชายที่ดูสง่าแน่ ๆ เชื่อเถอะ เมล็ดพันธุ์ของอาทิตย์ไม่ธรรมดา รีบเลยนะ"

ชลิตาอ่านแชตจากสามีไป พลางนวดขมับตัวเองไปด้วย เธอปิดโทรศัพท์ เก็บลงกระเป๋าถือบนเตียงอย่างเงียบ ๆ ถอนหายใจยาว เธอรู้สึกเหมือนตัวเองถูกผลักให้เดินต่อไปข้างหน้า ถึงจะยังไม่พร้อม ใจเธอเริ่มบอกตัวเองเบา ๆ ว่า… บางที "เวลานั้น" ก็คงมาถึงแล้ว

เธอไม่รู้เลยว่า ร่างกายของตัวเองจะยอมรับอาทิตย์ หรือจะต่อต้านเขาในนาทีสุดท้ายกันแน่

อาทิตย์ยังยืนรออยู่ด้านหลังอย่างอดทน สุดท้าย ชลิตาก็หมดทางเลือก เธอจึงเป็นฝ่ายพูดออกมาก่อน

"ก็ได้… ให้นายเป็นฝ่ายเริ่มก่อนแล้วกัน ฉัน…ขี้เกียจจะเริ่มเอง" เธอพูดเหมือนเป็นการออกคำสั่งมากกว่าการขอร้อง

"ครับคุณชลิตา ผมจะทำตามทุกอย่าง แต่ขออย่างเดียว อย่าฝืนตัวเองเลยนะครับ พยายามผ่อนคลาย ผมสัญญา… ผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บ" อาทิตย์ตอบอย่างนุ่มนวล แล้วก้าวเข้ามาใกล้อีกสามก้าว