บทที่ 1031 ยังไม่ไสหัวไปอีก

“เป็นหนี้ต้องจ่าย เป็นคนร้ายก็ต้องชดใช้กรรม ผู้ใดสังหารคนในครอบครัวของเจ้าก็ไปแก้แค้นกับคนนั้น แต่เจ้ากลับฆ่าล้างชีวิตผู้บริสุทธิ์นับพันหมื่นในเผ่าของข้า ยุติธรรมหรือ?”

“ยุติธรรม? เวินเส้าหยี เจ้าพูดเรื่องความยุติธรรมกับข้า? ตระกูลเซียวของพวกเราซื่อสัตย์พลีชีพเพื่อแคว้นมาจากรุ่นสู่รุ่น ทั้งตระกูลมีสามร้อยกว่าชีวิตไม่เคยทำเรื่องเลวร้ายแม้แต่เรื่องเดียว แต่ต้องประสบกับการฆ่าทำลายของพวกเจ้าอย่างไร้ความปรานี ผู้หญิงคนพิการเด็กเล็กคนชรา แม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงก็ไม่สามารถรอดชีวิตไปได้ พวกเจ้ายุติธรรมกับพวกเขาหรือ? เผ่าเทียนเฟิ่นของพวกเจ้าลงคำสาปแช่งที่ชั่วร้ายที่สุดในโลกกับเผ่าหยก ทำให้เผ่าหยกได้รับความเจ็บปวดทรมานกับคำสาปโลหิตหลายชั่วอายุคน พวกเจ้ายุติธรรมกับประชาชนนับพันหมื่นของเผ่าหยกเช่นนั้นหรือ?”

ดวงตาของเวินเส้าหยีแดงก่ำ ฟังอย่างถี่ถ้วน ก็ยังได้ยินเสียงฟันที่ดังกึกกึกของเวินเส้าหยีได้

กู้ชูหน่วนกุมทรวงอกของตัวเอง ไม่รู้ว่าทำไม ทรวงอกจึงได้ปวดเกร็งอย่างฉับพลัน

หากสิ่งที่ทั้งสองคนพูดเป็นความจริง เช่นนั้นความแค้นระหว่างพวกเขาก็ไม่มีทางที่จะแก้ไขได้จริงๆ

ความแค้นในการฆ่าล้างตระกูล จะแก้ไขได้เพียงแค่คำพูดเพียงสั้นๆได้อย่างไร

“แล้วเจ้าล่ะ เจ้ามีความแค้นอะไรกับเจ้าผีเสื้อกัน?” กู้ชูหน่วนหันหน้าไปถามเย่จิ่งหาน

เย่จิ่งหานมองไปทางอื่นด้วยความยโส ไม่สนใจกู้ชูหน่วน ใบหน้ามีเพียงแค่ความแค้น ที่ไม่น้อยไปกว่าเซียวหยู่เซวียนสักนิด

“เอาเถอะ ท่านไม่อยากพูดก็ช่าง ข้าก็ไม่อยากฟังหรอก ยังไงซะข้าก็ไม่ได้เป็นอะไร”

เซียวหยู่เซวียนกล่าวด้วยความเจ็บปวด “ยัยอัปลักษณ์ ช่วยข้าฆ่าเขา”

“เพื่อนรักของข้าให้ข้าฆ่าเจ้า เจ้าจะว่าอย่างไร?”

เวินเส้าหยีเบือนหน้าหนี ปิดตาลงด้วยความสงบ ท่าทางเหมือนปล่อยให้นางสังหารตามใจ

ลักษณะท่าทางของเขาสูงสง่า ดั่งเทพเซียนจุติไร้ราคี วันนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัส ยิ่งเพิ่มความงดงามของความเจ็บป่วยไปอีกเล็กน้อย ทำให้คนทำใจปลิดชีวิตเขาไปไม่ลงจริงๆ

กู้ชูหน่วนกล่าว “เสี่ยวเซวียนเซวียน ไม่ใช่ว่าข้าไม่ช่วยเจ้า แต่......ให้ข้าสังหารผู้ชายที่อ่อนแอไร้กำลังผู้หนึ่ง ข้าทำไม่ลงจริงๆ อีกอย่างรู้จักกันมาถึงวันนี้ ข้าก็ยังไม่เคยเห็นเขาทำเรื่องชั่วช้าร้ายแรงอะไรมาก่อน พวกเจ้าก่อนพักผ่อนสักนิด ข้าไปเก็บสมุนไพรปรุงยากลับมาสักหน่อย”

กู้ชูหน่วนจากไปแล้ว เพิ่งจะเดินได้ไม่กี่ก้าว ทั้งสามคนก็เริ่มทะเลาะกันขึ้นมาอีก แต่พวกเขาทั้งสามล้วนบาดเจ็บสาหัส แม้ว่าจะทะเลาะเบาะแว้งกันยังไงก็ไม่ใหญ่โต ทีแรกกู้ชูหน่วนคิดจะเข้าไปห้าม แต่คิดอีกที ความแค้นที่หยั่งลึกดั่งทะเลเลือดระดับนั้น นางห้ามได้ชั่วขณะหนึ่ง ก็ห้ามทั้งชีวิตไม่ได้”

จึงวางยาหลอนประสาทไปเสียเลย ทำให้ทั้งสามคนสลบไสล

แล้วถือโอกาสขณะที่ทั้งสามคนสลบไสล แยกพวกเขาทั้งสามออกจากกัน เลี่ยงไม่ให้พวกเขาทะเลาะกันอีกครั้ง อีกทั้งยังรักษาอาการบาดเจ็บให้พวกเขาทั้งสามทีละคนอีกด้วย

ด้านนอกถ้ำ เวินเส้าหยีฟื้นขึ้นมาคนแรก