บทที่ 1032 ระวังชีวิตเสือ

“ขวานผานกู่ล่ะ?”

“ขวานผานกู่อะไร? ตอนที่ข้ารีบเร่งมาถึงที่นี่ก็มีเพียงเจ้าและเจ้าหน้ากาก”

เวินเส้าหยีมองดูกู้ชูหน่วนนิ่งๆ

ทว่าสีหน้าของกู้ชูหน่วนเต็มไปด้วยความสับสน จะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนกับเสแสร้ง

เวินเส้าหยีไตร่ตรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่รู้ว่ากู้ชูหน่วนนั้นไม่รู้เบาะแสของขวานผานกู่จริงๆ หรือว่าเสแสร้งกันแน่

เขาจำได้ว่าตอนนั้นเขาและเย่จิ่งหานต่อสู้ตะลุมบอนอยู่กับจิ้งจอกเก้าหางระดับเจ็ด ในการต่อสู้อันวุ่นวาย จิ้งจอกเก้าหางระดับเจ็ดน่าจะตายแล้ว ขวานผานกู่ก็เกิดขึ้นแล้วถึงจะถูก

จะหายไปได้อย่างไร?

หรือว่าจะถูกเย่จิ่งหานแย่งชิงไปงั้นหรือ

ในที่ไม่ไกลมีความเคลื่อนไหวดังมาเล็กน้อย ฟังอย่างละเอียดก็ยังมีเสียงฟ่อฟ่ออีกด้วย

เขาค้ำไม้เท้า จากไปทีละก้าว ทิ้งไว้เพียงประโยคเดียว “ขวานผานกู่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะแตะต้องได้ การหายสาบสูญของมันไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าจะเป็นการดีที่สุด”

“ไม่เกี่ยวข้องแน่นอน ข้าจะต้องการขวานร้ายๆไปเพื่ออะไรกัน”

เวินเส้าหยีจากไปได้ไม่นาน เจ้าเสือน้อยและเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็เอาดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีกลับมามอบให้

“นายหญิง ท่านดู พวกเราได้ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีมาแล้ว”

ดูท่าทางลับๆล่อๆของพวกมัน ก็รู้ว่าไม่ได้ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีมาด้วยความผ่าเผย

เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ดมกลิ่นข้างกายไม่หยุด ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดแล้วกล่าว “ในอากาศมีกลิ่นอันคุ้นเคย เขามาที่นี่แล้วหรือ?”

“ใคร?” กู้ชูหน่วนถาม

“คนที่ไล่สังหารเซียวหยู่เซวียน”

“มาแล้ว และไปแล้ว”

“มีรอยเลือด คนผู้นั้นได้รับบาดเจ็บหรือ?”

“อืม”

“นายหญิง ทำไมท่านไม่ฉวยโอกาสสังหารเขาซะล่ะ”

“ทำไมข้าต้องฉวยโอกาสสังหารเขาด้วย”

“เพราะว่า....เพราะว่าเขาไล่สังหารเซียวหยู่เซวียน ช่างเถอะ ข้าไปดูหน่อย”

ไม่รอให้กู้ชูหน่วนพูด ร่างกายอันอ้วนท้วนของเสี่ยวจิ่วเอ๋อร์ก็เลื้อยไปแล้ว ไล่ตามเวินเส้าหยีไปโดยตรง

กู้ชูหน่วนถือดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีไว้ ดวงตาที่ชำเลืองมองไปทางที่เสี่ยวจิ่วเอ๋อร์จากไปคิดไตร่ตรองอย่างหนักอยู่ตลอด

จนกระทั่งเจ้าเสือน้อยเรียกนาง นางถึงดึงสติกลับมาได้

“นายหญิง พวกเราไม่รีบใช้ดอกบัวศักดิ์สิทธิ์สามสีช่วยชีวิตคุณชายเซียวหรือ?”