บทที่ 1043 เกาะแข้งเกาะขา

กู้ชูหน่วนเกร็งกระตุกหนักขึ้นเรื่อยๆ เหงื่อทำให้เสื้อผ้าของนางเปียกปอนไปนานแล้ว การหายใจค่อยๆอ่อนลง พลังชีวิตก็สลายไปช้าๆ

แต่จนสุดท้ายนางก็ไม่ได้พูดคำร้องขอความเมตตาออกมา ยังคงไม่เปล่งเสียง

ไม่รู้ว่าเจ็บปวดเกินไปหรือไม่ กู้ชูหน่วนหมดสติไปแล้ว

เวินเส้าหยีเก็บหมอกน้ำแข็งไปโดยไม่รู้ตัว เหลือเพียงการทอดถอนใจเบาๆจนแทบไม่ได้ยิน

เขาเดินเข้ามาช้าๆ ย่อลง ฉีกเสื้อผ้าของกู้ชูหน่วนออกเล็กน้อย กลับเห็นว่าทุกที่บนร่างของนาง มีบาดแผลเป็นหลุมเป็นบ่อที่โดนอาวุธอันแหลมคมทำร้าย

บาดแผลมากมายขนาดนี้ คือถูกทำร้ายตอนอยู่ที่หุบเขาอสูรงั้นหรือ?

แม้ว่าจะใส่ยาแล้ว แต่บาดแผลมากมายขนาดนี้ ก็ยังพอจะจินตนาการได้ว่า ตอนนั้นนางเจ็บปวดมากเพียงใด แล้วต้องทนฝืนอย่างไรถึงจะรักษาชีวิตนี้มาได้

แรงสังหารสลายไปทีละน้อย เวินเส้าหยีอุ้มนางขึ้นแล้วเดินออกจากห้องลับไป

วันรุ่งขึ้น กู้ชูหน่วนถูกปลุกด้วยความเจ็บปวด กระดูกทั่วทั้งร่างกายยังคงเจ็บปวดจนทำให้นางสั่นสะท้าน

ลืมตาขึ้น ทุกอย่างที่อยู่ในสายตาก็คือบ้านไม้ไผ่หลังหนึ่ง

การตกแต่งของที่นี่เรียบง่ายมาก มีเก้าอี้ไม้ไผ่เพียงไม่กี่ตัว โต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่ง กำแพงด้านซ้ายจัดวางชั้นหนังสือไว้หนึ่งแถว จัดวางตำราโบราณไว้ไม่น้อย

บนกำแพงทางด้านขวามีภาพวาดอักษรแขวนอยู่หลายภาพ ทั้งบ้านดูแล้วสง่างามมีความรู้

นอกบ้านไม้ไผ่มีเสียงพิณดังขึ้น

เสียงพิณไพเราะรื่นหู เปรียบได้ดั่งเสียงสวรรค์ เพียงแต่ในเสียงพิณมีความโศกเศร้าเคล้าอยู่รางๆ ทำให้คนที่ฟังอดไม่ได้ที่จะอยู่ในความโศกเศร้าด้วย

มองไปจากทิศทางของกู้ชูหน่วน เห็นเพียงแค่ชายในชุดขาวสะอาดผู้หนึ่งนั่งอยู่บนพื้น มือเรียวยาวกำลังดีดทำนองเพลงที่ไพเราะที่สุดในโลก

ลมอ่อนพัดผ่าน โบกโชยให้ใบไผ่ส่งเสียงซู่ซู่ และพัดเส้นผมที่ขมับของชายชุดขาวขึ้น งดงามดั่งคนในภาพวาด สวยงามจนไร้คำบรรยาย กู้ชูหน่วนกุมบาดแผลเดินไปด้านนอกทีละก้าวๆ และหยุดลงเมื่ออยู่ห่างจากชายชุดขาวได้สองเมตร ชื่นชมเสียงพิณของเขาอยู่เงียบๆ

เพลงหนึ่งจบลง

เป็นเวลานานกว่ากู้ชูหน่วนจะดึงสติกลับมาได้