บทที่ 1044 หน้าแข้งข้าบางมาก

“ขอโทษด้วย หน้าแข้งข้าบางมาก”

“ไม่เป็นไร ใหญ่กว่าข้าก็พอแล้ว”

เวินเส้าหยียิ้มแต่ไม่ได้พูดจา ทว่ารอยยิ้มนั่นทำให้คนขนลุกซู่อย่างอธิบายไม่ถูก

กู้ชูหน่วนกล่าว “ใกล้จะเที่ยงแล้ว ข้าไปซื้ออาหารมาทำกับข้าวให้เจ้ากินละกัน”

ไม่รอให้เวินเส้าหยีตอบรับ กู้ชูหน่วนก็แทบจะวิ่งหนีออกไปแล้ว

ด้านหลังมีเสียงอันเกียจคร้านของเวินเส้าหยีดังมา

“ดีที่สุดเจ้าควรจะอธิษฐานให้ขาของตัวเองเร็วพอ”

“ฟืด.......”

กู้ชูหน่วนหยุดลงอย่างกะทันหัน

“ขั้นสูงสุดระดับหกสังหารระดับสองตัวเล็กๆ เผยแพร่ออกไป เจ้าก็คงจะเสียหน้าเช่นกันสินะ อีกอย่าง เมื่อวานเจ้าไม่ได้ปล่อยข้าไปแล้วหรือ?”

“เคยได้ยินเรื่องแมวจับหนูหรือไม่?”

“อะไร?”

“แม้ข้าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ก็มีคนคิดจะฆ่าเจ้า”

กู้ชูหน่วนไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก็คิดออกแล้วว่าเวินเส้าหยีจะทำอะไร

“เจ้าต้องการยืมมือตระกูลซ่างกวนมาสังหารข้าหรือ?”

“ไม่ใช่ หากว่าเจ้าไม่ฆ่าไป๋หลี่หมิง ไป๋หลี่เจิ้นจะไล่ล่าเจ้าแบบสุดหล้าฟ้าเขียวได้อย่างไร ข้าเพียงแค่กระจายข่าวสารความจริงในการตายของไป๋หลี่หมิงออกไปก็เท่านั้น”

กู้ชูหน่วนมุมปากกระตุก

กระจายข่าวสารออกไป?

เช่นนั้นจะแตกต่างอะไรกับการที่เขาจะฆ่านาง?

“หากว่าข้าเป็นเจ้า ข้าก็จะสาวเท้าวิ่งไปอย่างบ้าคลั่ง ดูสิว่าจะสามารถรักษาชีวิตสุนัขตัวหนึ่งได้หรือไม่?”

กู้ชูหน่วนที่ต้องการจะจากไปในทีแรกหันหลังกลับ นั่งอยู่บนเก้าอี้หินในป่าไผ่อย่างเกียจคร้าน รินน้ำชาอย่างสบายๆ และดื่มอย่างมีความสุข

เวินเส้าหยีหัวเราะเบาๆทีหนึ่ง ยกแขนเสื้อสีขาวราวหิมะขึ้น นั่งข้างๆนางด้วยความยินดี ยกถ้วยชาขึ้น จิบชาเบาๆคำหนึ่งเช่นกัน “เจ้ากลับสบายอกสบายใจซะจริง”

“เจ้าจัดเตรียมสงครามใหญ่ขนาดนี้ไว้อย่างดี หากว่าข้าไม่ทำดีๆออกมาให้ดู จะไม่ทำให้เจ้าหมดสนุกหรอกหรือ อีกอย่าง แม้ว่าข้าจะวิ่งได้เร็วเพียงใด จะหนีรอดจากฝ่ามือของเจ้าไปได้งั้นหรือ?”

“เจ้าผีเสื้อ จิตใจของเจ้าช่างโหดร้ายจริงๆ ข้าบาดเจ็บไปทั้งตัว เจ้ายังไม่รู้จักทะนุถนอมสตรีอีก”

เวินเส้าหยีไม่พูดจา

แต่ยิ่งสัมผัสกับกู้ชูหน่วน ก็ยิ่งรู้สึกว่านางไม่ได้โง่เหมือนที่คิดไว้ กระทั่งยัง......น่าสนใจเป็นอย่างมากอีกด้วย.......