บทที่ 1053 มีอำนาจมีหน้าตา

กู้ชูหน่วนแหงนหน้าขึ้น กลับเห็นว่าทุกคนกำลังมองนางอยู่

จึงนั่งลงอย่างสงบนิ่งเสียเลย ปล่อยให้คนอื่นวิจารณ์ตามใจ

หยางโม่มีฐานะเป็นองค์ชาย ฐานะสูงส่ง จะนั่งด้านหลังก็ลำบาก ไม่เช่นนั้นเขาก็อยากจะเปลี่ยนที่นั่งกับคนอื่น เพื่อนั่งข้างๆกู้ชูหน่วน

คนมากมายต่างทยอยล้อมไปทางกู้ชูหน่วน แนะนำตัวเองกับกู้ชูหน่วนอยู่ไม่หยุด

“แม่นางมู่ ข้าคือซาป้าเทียน บุตรชายของประมุขพรรคดาบยักษ์ ข้าและท่านพ่อของข้าชอบเจ้ามาก ข้าจะเชิญเจ้าไปเป็นแขกที่พรรคดาบยักษ์ได้หรือไม่?”

“ไปไปไป พรรคดาบยักษ์นับอะไรได้ แม่นางมู่ ข้าคือประมุขของพรรคฉางซา เจ้าจำข้าได้หรือไม่?”

“ในหุบเขาอสูร ข้าเคยสนทนากับเจ้า เจ้ายังบอกว่า......”

“พอแล้วพอแล้ว คนอื่นเขาไม่รู้จักเจ้า เจ้าจะประจบอะไรอยู่ตรงนั้นอีก แม่นางมู่ ข้าคือประมุขของพรรคไห่เทียนในหุบเขาอสูรข้ายังเคยขอเจ้าแต่งงานด้วย เจ้ายังมีพอจำได้หรือไม่?”

กู้ชูหน่วนยังคงส่ายหน้า

คนอื่นส่งเสียงแสดงความไม่พอใจ “ประมุขของพรรคไห่เทียนอะไร คนอื่นเขาก็จำเจ้าไม่ได้เหมือนกัน”

“วันนั้นที่หุบเขาอสูรมีคนมากมายขนาดนั้น พวกเราก็พบหน้ากันด้วยความรีบร้อนอีก นางลืมก็เป็นธรรมดา อย่างน้องข้ากับนางก็ยังมีวาสนาได้พบหน้ากันครั้งหนึ่ง ก็คงจะดีกว่าพวกเจ้าที่ไม่รู้จักนางเลยรึเปล่าล่ะ”

“ลูกชายของข้ากับนางเป็นเพื่อนสนิทร่วมชั้นเรียนกัน”

“ลูกสาวของข้าก็เป็นเพื่อนสนิทร่วมชั้นเรียนกับนางเช่นกัน”

“......”

หนิงเทียนโย่วกล่าวเหน็บแนม “การผจญภัยในแห่งหุบเขาอสูร เจ้าได้หน้าได้ตามากจริงๆ ชื่อเสียงโด่งดังเชียวนะ ธรณีประตูจวนมู่แทบจะถูกเหยียบจนพังแล้วล่ะสิ ไม่น่าแปลกใจที่แม้แต่สี่ตระกูลใหญ่ก็ไม่คุ้มค่าพอที่จะชายตามอง”

“ทำไมคำพูดนี้ข้าฟังแล้วถึงได้ปวดใจขนาดนั้นนะ เสี่ยวโย่วจื่อ สี่ตระกูลใหญ่ที่เจ้าพูดถึง คงไม่ได้รวมตระกูลหนิง รวมเจ้าไปด้วยหรอกนะ”

“ถุย ข้าแต่งงานกับใครก็จะไม่แต่งงานกับเจ้า”

เช่นนั้นก็ดี ยังนับว่าเจ้ารู้ตัวดี”

“เจ้า....ยัยผู้หญิงคนนี้ โด่งดังแล้วก็รู้สึกว่ายอดเยี่ยมใช่หรือไม่?”

“ข้ามีอะไรยอดเยี่ยมกัน คนเหล่านี้ก็เพียงแค่เสริมสิ่งที่ดีอยู่แล้วให้ดียิ่งขึ้นเท่านั้น เจ้าเชื่อหรือไม่ หากว่าข้าไม่มีความสามารถในการควบคุมสัตว์ หรือหากว่าสี่ตระกูลใหญ่เปลี่ยนมาต่อกรกับข้า คนที่ไม่มีจุดยืนเหล่านี้ก็จะต้องกลับไปอยู่อีกฝั่งแน่”