บทที่ 1060 กักขังไว้ไม่ได้

กู้ชูหน่วนกวาดตามองผู้หญิงสิบแปดคนนั้น

พวกนางแต่ละคนรูปร่างอรชรอ้อนแอ้น สวมชุดขาวทั้งตัว คลุมหน้าด้วยผ้าขาวโปร่ง ในมือหิ้วตะกร้าดอกไม้อันหนึ่ง ในตะกร้าดอกไม้ใส่กลีบดอกไม้หลากชนิดหลากสีสัน มองไม่เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง แต่ดูจากส่วนโค้งส่วนเว้า รูปร่างเพรียวบางของพวกนาง คิดๆแล้วแต่ละคนก็น่าเป็นคนที่งดงามเลิศล้ำ

กู้ชูหน่วนกล่าว “อาวุธของพวกเจ้าก็แค่ดอกไม้เหล่านี้หรือ?”

“ใช่” ผู้หญิงคนหนึ่งในนั้นตอบด้วยเสียงอ่อนโยน เสียงนั่นเปรียบได้กับเสียงนกกระจิบสีเหลืองที่ออกมาจากหุบเขา ทำให้คนที่ได้ยินอดไม่ได้ที่จะหลงใหล

“พวกเจ้าล้วนมีอาวุธ แต่ข้าไม่มี ทั้งยังเป็นสิบแปดคนต่อหนึ่งคนอีก เอาเปรียบกันไปหน่อยรึเปล่า?”

ไป๋หลี่ป้าส่งสายตาบอกใบ้ไปทางไป๋หลี่เฉิง

ไป๋หลี่เฉิงเข้าใจในทันที เอ่ยด้วยเสียงดังว่า “เจ้าต้องการอาวุธอะไร? เพียงแค่เจ้าพูดออกมา พวกเราก็จะมอบให้”

“พูดง่าย งั้นก็หอกยาวอันหนึ่งละกัน”

“ได้”

กำลังภายในของไป๋หลี่เฉิงกวาดไป หอกยาวให้ที่อยู่ไม่ไกลก็ลอยไปทางกู้ชูหน่วนทันที

กู้ชูหน่วนรับไว้ ในปากมีเสียงจึจึ “หอกยาวอันนี้ไม่เลว มอบให้ข้าได้หรือไม่?”

“รอให้เจ้ารอดชีวิตแล้วค่อยว่ากันเถอะ เริ่ม” ไป๋หลี่เฉิงกล่าวด้วยความรำคาญ

เกือบทุกคนในสนามจัตุรัสมองเหมือนกู้ชูหน่วนเป็นดั่งคนตาย

หญิงสาวสิบแปดคนเปลี่ยนรูปร่างทันที หมุนวนอยู่รอบกู้ชูหน่วนอย่างต่อเนื่องไม่หยุด

เสื้อผ้าของพวกนางเหมือนกัน รูปร่างเหมือนกัน การเคลื่อนไหวเหมือนกัน ในเวลาแรกจึงทำให้คนแยกแยะไม่ได้ว่าใครเป็นใครกันแน่

และจากเงาร่างที่เร่งความเร็วขึ้นอย่างต่อเนื่องของพวกนาง ก็ทำให้รู้สึกเวียนหัวตาลายในเวลาอันสั้น

แรงสังหารสิบแปดสายใช้แรงกำลังแห่งสายฟ้าสังหารกู้ชูหน่วน

ฟืด.......

คนทุกในงานล้วนสั่นเทา

แรงสังหารแข็งแกร่งมาก