บทที่ 1077 วางอุบายอย่างหนาแน่น

เย่จิ่งหานเสียพลังไปมากมายในการรักษาอาการบาดเจ็บ

ลมปราณของเซียวหยู่เซวียนและกู้ชูหน่วนจึงกลับมาได้

ไม่รู้ว่าในรถม้ามีหมอมาเพิ่มอีกสองคนตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังช่วยพวกเขาห้ามเลือดรักษาบาดแผล

การเคลื่อนไหวของพวกเขารวดเร็วมาก มือเท้าคล่องแคล่วว่องไว

แวบแรกที่มองก็คือเป็นหมอมานานหลายปีแล้ว เป็นหมอที่มีวิชาการรักษาสูงส่ง

เพียงแต่การกระทำของพวกเขารีบร้อนมาก ราวกับว่าสำหรับพวกเขาแล้วเวลาเป็นสิ่งที่ล้ำค่าเป็นพิเศษ

“เป็นเขาที่กำลังตามไล่ฆ่าอยู่ด้านหลัง”

“อืม”

ใครไล่ฆ่าอยู่ด้านหลัง?

เวินเส้าหยี?

น่าจะเป็นเวินเส้าหยีสินะ มีเพียงแค่เวินเส้าหยีเท่านั้นที่สามารถทำให้เย่จิ่งหานหวาดกลัวได้เช่นนี้

“ตระกูลเวินเป็นหน่วยหนึ่งของเผ่าเทียนเฟิ่น ที่นี่เป็นอาณาเขตของเขา พวกเราอยู่ในฝ่ายเสียเปรียบ”

“อืม”

เผ่าเทียนเฟิ่นอีกแล้ว ทำไมถึงได้คุ้นหูเช่นนี้?

“ท่านไม่ควรสิ้นเปลืองลมปราณ”

“พักผ่อนก่อนเถอะ ไม่ต้องพูดอะไร” เย่จิ่งหานกล่าว

“ข้าบาดเจ็บหนักเกินไป พาข้าไปด้วยมีแต่จะถ่วงรั้ง ท่านรีบพามู่หน่วนจากไปให้โดยเร็ว นี่คือขวานผานกู่ หากว่าเป็นไปได้......ได้โปรดพานางไปที่แคว้นเย่ด้วย อย่างน้อยที่นั่นก็ไม่มีคนไล่ฆ่านาง แค๊กๆ........”

“หากว่าเจ้าตาย จิตใจของอาหน่วนก็จะไม่สงบสุข พวกเจ้าทั้งคู่ไม่ว่าผู้ใดข้าก็จะไม่ละทิ้งทั้งนั้น”

“นี่เป็นเหตุการณ์ที่เขาตั้งใจวางแผนขึ้นมา เขาคิดจะเอาท่านไว้ที่ทวีปปิงหลิงถอนอำนาจทั้งหมดทั้งรากทั้งโคน รวมทั้งชีวิตของท่านด้วย”

“ข้ารู้”

“เช่นนั้นท่านยังจะเปิดไพ่ใบสุดท้ายออกมาทั้งหมดอีก ท่านไม่อยากฟื้นคืนชีพให้อาหน่วนแล้วเช่นนั้นหรือ”

กู้ชูหน่วนรู้สึกหนักสมองขึ้นเรื่อยๆ

พวกเขาพูดคุยอะไรกันอีก นางฟังไม่ได้ยินแล้ว

ได้ยินเพียงแค่เสียงพิณดังขึ้น ยิ่งดังยิ่งใกล้ขึ้น

นางรู้ เวินเส้าหยีไล่ตามมาแล้ว

และเขาก็อยู่ไม่ไกลด้วย

รอจนกระทั่งนางฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ที่บ้านไม้หลังหนึ่งในป่าลึก

บ้างหลังนี้นางคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

ก่อนหน้านี้ไม่นาน นางได้อาศัยอยู่ในนี้กับเย่จิ่งหานสิบเอ็ดวัน

“แม่นางมู่ ท่านฟื้นแล้ว กินยาก่อนเถอะ”