บทที่ 1090 ถึงอกถึงใจ

มุมปากของซ่างกวนหมิงหลางขยับแล้วขยับอีก คิดจะโต้แย้งอะไร แต่ก็ไม่มีแรงจะโต้แย้ง

เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพรรคใหญ่ๆทุกพรรครุมโจมตีนาง เพียงแค่เพราะบนตัวนางครอบครองของล้ำค่าหายาก

ไม่รอให้เขาเห็นอกเห็นใจเสร็จสิ้น น้ำเสียงเหยียดหยามอันสดใสของนางก็ดังขึ้น

“ผู้มีพรสวรรค์ที่ชื่อเสียงดังก้องสั่นสะท้านไปทั่วโลก รูปร่างก็เพียงแค่นี้”

การมองด้วยความดูถูกของนาง การหัวเราะด้วยความเย้ยหยันของนาง ทุกสิ่งล้วนทำร้ายซ่างกวนหมิงหลางอย่างสุดซึ้ง

ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่มีใครดูถูกเขาเช่นนี้

ซ่างกวนหมิงหลางโกรธ

แต่กู้ชูหน่วนก็แฉลบตัวจากไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเงาที่ชั่วร้ายเงาหนึ่ง

หน้าต่างเปิดอยู่

ลมยามค่ำคืนที่เหน็บหนาวพัดเข้ามาทางหน้าต่าง ร่างกายท่อนบนของซ่างกวนหมิงหลางเปลือยเปล่าแล้ว การเปิดเผยเช่นนี้ทำให้เขาอับอายมากขึ้น

เขาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด หวังเพียงแค่คืนนี้จักรพรรดินีจะมีเรื่องด่วน อย่าได้เข้ามา ไม่เช่นนั้นความบริสุทธิ์ของเขาก็จะต้องถูกทำลายอย่างสิ้นเชิงจริงๆแล้ว

กู้ชูหน่วนรออยู่ข้างนอกเป็นเวลานาน ก็รอไม่ถึงตอนที่จักรพรรดินีจะเข้าห้องไปปรนเปรอซ่างกวนหมิงหลางสักที

และก็หาไม่เจอว่าคืนนี้จักรพรรดินีจะไปพักค้างคืนที่ใดกันแน่

เมื่อเห็นว่าฟ้าใกล้จะสว่างแล้ว

นางไม่เต็มใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

พระราชวังใหญ่เกินไป คิดจะหาไปทีละห้องก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องง่าย

ขณะที่นางกำลังคิดจะล้มเลิกการค้นหา แล้วกลับไปที่ห้องนอนของนางกำนัล ขันทีผู้หนึ่งก็เรียกนางไว้

“เจ้า เข้ามา นิ่งอึ้งทำอะไรอยู่ เรียกเจ้าน่ะ”

“กงกง ไม่ทราบว่าท่านมีอะไรจะรับสั่งเจ้าคะ” กู้ชูหน่วนทำท่าทางเรียบร้อย แสร้งทำเป็นคำนับแล้วเอ่ยถามด้วยความหวาดกลัว

“คืนนี้ฝ่าบาททรงพระเกษมสำราญ เจ้าส่งสิ่งนี้ไปที่ตำหนักหยุนลู่ จะได้ทำให้ฝ่าบาทเกษมสำราญมากยิ่งขึ้น”

กู้ชูหน่วนรับถาดมา ด้านในมียาขวดหนึ่ง และมีป้ายคำสั่งเล็กๆ นางสูดดมกลิ่นเบาๆผ่านขวด ก็สามารถดมกลิ่นของยาปลุกอารมณ์ได้

“ข้าน้อย.....ข้าน้อยไม่รู้ว่าตำหนักหยุนลู่ไปอย่างไรเจ้าค่ะ”

“เดินตรงไปด้านหน้า แล้วเลี้ยวขวาสองครั้งก็ถึงแล้ว”

“เจ้าค่ะ......”

กู้ชูหน่วนหัวเราะอย่างเย็นชาในใจ

ขันทีสุนัขผู้นี้ ทั้งๆที่ข้างกายก็มีกลุ่มขันทีผู้น้อยและนางกำนัลผู้น้อยอยู่ แต่กลับให้นางไปส่งยา