บทที่ 1094 ใกล้จะไม่ไหวแล้ว

ในขณะที่จักรพรรดินีกำลังบีบบังคับให้ฝูกวงทานยา ขันทีน้อยคนหนึ่งวิ่งเข้ามาทางด้านนอกประตูอย่างเร่งรีบ เข้ามารายงานด้วยสีหน้าย่ำแย่ว่า

“จักรพรรดินี....จักรพรรดินี คุณชายที่ขังไว้ในหอกระบี่คนนั้น....จะไม่ไหวแล้ว”

ซี๊ด......

บรรยากาศเงียบลงทันที

ขันทีน้อยยิ่งตกใจจนสั่นเทา

ส่วนคนที่เหลือต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง กลัวจักรพรรดินีลงโทษ สั่งให้พวกเขาไปตาย

“เมื่อวานบอกว่าดีขึ้นมากแล้วไม่ใช่หรือ?”

“หมอ....หมอหลวงบอกว่าเมื่อวานเป็นการกลับดูสดใสขึ้นก่อนที่จะตาย”

“ลากตัวไป ตัดหัว”

“จักรพรรดินีโปรดอภัย จักรพรรดินีโปรดอภัย”

ทหารองครักษ์ด้านนอกประตู ลากตัวขันทีน้อยออกไปอย่างคล่องแคล่ว ไม่สนใจความร้องขอของขันทีน้อย ราวกับเรื่องแบบนี้ พวกเขาทำอยู่ทุกวันจนเคยชินแล้ว

“เรียกหมอหลวงทุกคนในโรงหมอหลวงไปยังหอกระบี่ หากเขาตาย หมอหลวงทุกคนในโรงหมอหลวงต้องตายไปพร้อมกับเขาด้วย"

“ขอรับ”

พวกคนใช้ต่างพากันออกไปอย่างหวาดกลัว

วังหลังมีผู้ชายรูปงามมากมาย แต่เหมือนจักรพรรดินีจะรักใคร่คุณชายที่อยู่ในหอกระบี่คนนั้นมาก

คุณชายคนนั้นบาดเจ็บสาหัส หายใจรวยริน

หมอหลวงบอกแล้วว่ายากที่จะรักษา แต่จักรพรรดินีไม่ยอมเชื่อ ลากตัวเขาออกมายังประตูเมืองผีให้ได้ ยังไปเยี่ยมเขาทุกวัน

พวกเขาไม่กล้าคิดเลยว่า หากคุณชายคนนั้นไม่ไหวแล้วจริงๆ โรงหมอหลวงจะเลือดไหลเหมือนดั่งสายน้ำไหม

ความสนใจของจักรพรรดินีถูกทำลาย

มองดูเลว่อิ่งกับฝูกวงผู้รูปงามสองคน กลับไม่มีความรู้สึกน่าสนใจแล้ว

นางพูดขึ้นมาอย่าหงุดหงิดว่า “รักษาให้ดี หากพวกเขาสองคนเป็นอะไรไป ข้าจะทำให้พวกเจ้าตายทั้งเป็น”

“ขอรับ”

“เจ้า อยู่คอยดูแลพวกเขาสองคน”

จักรพรรดินีชี้ไปที่กู้ชูหน่วน จากนั้นก็เดินออกไป

หลังจากจักรพรรดินีไปแล้ว ภายในห้องเงียบลงทันที