บทที่ 1095 ทำความร่วมมือ

“แค่กๆ......”

เลว่อิ่งเอามือกุมปากไอขึ้นมาเบาๆ เก็บเสื้อผ้าที่ถูกดึงฉีกขาดขึ้นมา สวมใส่อยู่อย่างมึนชา ตั้งแต่ต้น เขาไม่แม้แต่จะมองกู้ชูหน่วนอย่างชัดเจน

ดูลักษณะท่าทีของเขาแล้ว ภายในแววตาฝูกวงแฝงไปด้วยความรู้สึกผิด

“ขอโทษ......”

หากไม่ใช่เป็นเพราะเขา ด้วยนิสัยของเลว่อิ่งไม่มีทางยอมจำนนหญิงทรราชคนนั้น

พันคำพูดหมื่นคำจา ฝูกวงพูดได้เพียงว่าขอโทษ

เลว่อิ่งฉีกเสื้อผ้าของตนเอง แล้วพันแผลให้ตนเอง

มือข้างหนึ่งของเขาได้รับบาดเจ็บ ตอนที่พันแผลจึงค่อนข้างยาก

ริมฝีปากขาวซีดพูดขึ้นมาว่า “นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำ เจ้าไม่ต้องรู้สึกผิด”

“ให้.....นี่เป็นยาชั้นเลิศระดับสองใช้รักษาบาดแผล ทานลงไปแล้วจะบรรเทาอาการเจ็บปวด ช่วยให้บาดแผลหายเร็ว ทั้งเนื้อทั้งตัวข้าเหลือเพียงสองเม็ดนี้ ล้วนยกให้พวกเจ้า”

ยาชั้นเลิศบนตัวกู้ชูหน่วนถูกเวินเส้าหยีแย่งไปหมดแล้ว

นางเหลือเพียงเท่านี้

เดิมนางอยากเก็บไว้ให้ตนเองใช้ เผื่อยามจำเป็น

แต่ไม่รู้ว่าทำไม เห็นพวกเขาสองคนแล้ว กู้ชูหน่วนก็เอายาชั้นเลิศออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ ยอมที่จะยกให้พวกเขา

ฝูกวงนางรู้สึกเป็นมิตร

เลว่อิ่งนางรู้สึกสงสาร

โดยเฉพาะดวงตาเยือกเย็นของเลว่อิ่ง ฉายแววโทษตัวตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ทำให้ลึกๆในหัวใจของนางสะเทือนใจ

ไม่รู้ว่าเลว่อิ่งเคยผ่านเรื่องอะไรมา ถึงทำให้เขามีชีวิตอยู่อย่างโทษตัวเองแบบนี้

แม้แต่ลมหายใจก็แฝงไปด้วยความโทษตนเอง

“เจ้าเป็นใครกันแน่?” ฝูกวงถามขึ้นมา

“ผู้หญิงที่บังเอิญหลงเข้ามาในวัง แล้วอยากจะหนีออกไป”

ฝูกวงยังกำลังคาดเดาความหมายแฝงของนาง

เลว่อิ่งรับยาชั้นเลิศมาทานลงไปแล้ว

"เลว่อิ่ง……"

“ไม่มีพิษ เป็นยารักษาบาดแผล” เลว่อิ่งพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นชา พร้อมยื่นยาชั้นเลิศอีกเม็ดให้กับฝูกวง

แล้วค่อยหันมามองกู้ชูหน่วนอย่างจริงจัง