บทที่ 1119 ความลับของราชินี

ภายในวังแคว้นน้ำแข็ง

ราชินีนั่งอยู่ภายในตำหนักเฟิ่งหยีเพียงลำพัง

นางสั่งให้ทุกคนออกไป มองดูพระจันทร์เสี้ยวด้านนอกหน้าต่างอย่างล่องลอย ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไป่หนิงผลักประตูเข้ามา พร้อมถามขึ้นว่า “ราชินี ซ่างกวนหมิงหลาง ฝูกวง เลว่อิ่งเตรียมตัวเรียบร้อยแล้ว ท่านร่วมรักได้ตลอดเวลา ไม่ทราบว่าราชินีจะให้พวกเขาเข้ามาเลยไหม”

ราชินีไม่ตอบ กลับถามขึ้นว่า “ไป่หนิง เจ้าว่าคนที่ตายไปแล้วยี่สิบกว่าปี ทำไมจู่ๆถึงมีชีวิตขึ้นมาอีก และยังมีชีวิตอยู่ภายใต้สายตาตนเอง”

ไป่หนิงอึ้ง

ไม่รู้ว่าราชินีต้องการถามอะไรกันแน่

และก็ไม่รู้ว่าราชินีหมายถึงใคร

นางจึงจำต้องตอบอย่างหวาดระแวงว่า “บางทีเมื่อยี่สิบก่อน เขายังไม่ตาย”

“ใช่หรือ แต่เมื่อยี่สิบปีก่อน ข้าตรวจดูชีพจรกับจังหวะการเต้นของหัวใจของเขาแล้ว มั่นใจว่าเขาตายแล้วอย่างแน่นอน”

คำพูดประโยคนี้ทำให้ไป่หนิงหวั่นใจ

ทันใดนั้นราชินีก็ได้สติกลับมา

ราวกับรู้สึกตัวแล้วว่าตนเองพูดกับไป่หนิงในสิ่งที่ไม่ควรพูด จึงเปลี่ยนเรื่องพูดขึ้นว่า

“วันนี้ข้าอารมณ์ไม่ดี ไม่อยากร่วมรักพวกเขา เปลี่ยนเป็นวันอื่นละกัน”

“เพคะ ราชินี”

“ตอนนี้เย่จิ่งหานเป็นอย่างไรบ้าง?”

“มู่หน่วนกำลังรักษาขาให้เขา ภายในหอกระบี่มีเสียงร้องเจ็บปวดดังออกมาเรื่อยๆ คุณชายเน่าจะเจ็บปวดมาก”

ขาของเขายังจะสามารถรักษาได้ไหม?

ในร่างกายของเขามีพิษมากมายขนาดนั้น จะสามารถรักษาให้หายง่ายๆหรือ

เป็นนางหรือเปล่า?

นางเก็บเย่จิ่งหานกลับไป วางพิษใบเลือดดำบนตัวเย่จิ่งหาน เพื่อยับยั้งคำสาปโลหิตของเขาหรือ?

ราชินีหันไปมองทางด้านเผ่าหยก พร้อมเผยรอยยิ้มที่ไม่อาจเข้าใจได้

อยู่ดีๆไป่หนิงก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

รอยยิ้มของราชินี.....

ทำไมถึงดูน่ากลัวขนาดนี้?

“ข้าเหนื่อยแล้ว เจ้าออกไปเถอะ ไม่มีคำสั่งของข้า ใครก็ห้ามมารบกวนข้าในตำหนักเฟิ่งหยี”

“เพคะ”

ไป่หนิงออกไปแล้ว พร้อมปิดประตูห้องนอน