บทที่ 1120 เสือร้ายกินลูกตัวเอง

ฟังผิดหรือไม่ นางรู้ดีแก่ใจ

หลังจากตามหาสักพัก ไป่หนิงก็หาห้องลับไม่เจอ

ราวกับราชินีหายวับไปในอากาศ

นางหลับตาลง นึกถึงภาพตำแหน่งวางสิ่งของต่างๆของตำหนักเฟิ่งหยีเมื่อหลายปีก่อน แล้วก็เปรียบเทียบกับตำแหน่งวางสิ่งของในตอนนี้

การจัดวางสิ่งของเมื่อหลายปีก่อนกับตอนนี้แตกต่างกัน นางลองหาอีกรอบ แต่ก็ยังคงหาอะไรไม่เจอ

ทันใดนั้น นางเกิดมีความคิดเดินไปที่ตู้หนังสือ จ้องมองดูตู้หนังสืออย่างครุ่นคิด

ราชินีไม่ชอบอ่านหนังสือ

ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้ก็ไม่ชอบอ่านหนังสือ

แต่หลายปีมานี้ ราชินีกลับยืนอยู่ตรงหน้าตู้หนังสืออยู่บ่อยครั้ง

ยังหยิบหนังสือมาดูบ้างเป็นบางครั้ง

ไป่หนิงรีบมองไปที่หนังสือเล่มหนึ่ง

เพราะเล่มที่ราชินีดูบ่อยที่สุดก็คือตำราแพทย์เล่มนั้น

เปิดตำราแพทย์ แล้วก็เจอหน้าที่ราชินีชอบอ่านบ่อยที่สุด

“ครืนๆ.....”

จากนั้นเสียงห้องลับก็ถูกเปิด

มีประตูซ่อนอยู่ในผนังด้านซ้าย

ประตูลับเป็นสีเดียวกับผนัง ดูจากภายนอกเหมือนไม่มีอะไรเลย

ไป่หนิงยืนอยู่ตรงหน้าประตูลับ

ข้างในมืดสนิท ยื่นมือเข้าไปก็มองไม่เห็นอะไร และก็ดูลึกมองไม่เห็นที่สิ้นสุด

เมื่อตั้งใจฟังดูดีๆ ข้างในไม่มีเสียงอะไรเลย ไม่รู้ว่าราชินีเดินไปไกลแค่ไหนแล้ว

นางยกเท้าคิดอยากที่จะเข้าไปดู แต่ก็กลัวว่าจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็น แล้วถูกราชินีฆ่าปิดปาก

ไป่หนิงจึงลังเล

ไม่เข้าไป นางก็จะไม่มีวันรู้ความลับของราชินี ก็จะไม่รู้ว่าทำไมอุปนิสัยใจคอของราชินีถึงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

เข้าไป แล้วถ้าตนเองออกมาไม่ได้อีกล่ะ?