บทที่ 112 มาแลกเปลี่ยนหยกเสี้ยวจันทร์อีกแล้ว

“ท่านอาจารย์ ตอนนี้ท่านอาจารย์ซ่างกวนเป็นผู้บรรยาย” กู้ชูหน่วนเตือน

อาจารย์ร่วมฟังจะยุ่งมากไปหน่อยแล้วกระมัง?

โดยไม่คาดคิด อาจารย์ซ่างกวนค่อยๆขยับเสื้อสีขาวราวหิมะ ยิ้มแล้วพูดว่า“เวลาเรียนไม่ตั้งใจฟัง แล้วยังกวนสหายร่วมชั้นเรียนคนอื่นๆ การกระทำนี้ผิดต่อคุณธรรมสูงส่ง ลงโทษวิ่งรอบราชวิทยาลัยสี่สิบรอบแล้วกัน”

สะ…สี่สิบรอบ?

เท่าตัวหนึ่ง?

กู้ชูหน่วนเกือบจะเป็นลม

นางลืมไป ผิวเผินซ่างกวนฉู่ดูน่าสงสารไปหมด แต่ที่จริงกลับเป็นคนชั่วช้าเจ้าเล่ห์

“ท่านอาจารย์ ศิษย์ขออนุญาตไปเปลี่ยนเสื้อ”

สีหน้าของเย่เฟิงซีดเผือดและดูแย่เล็กน้อย

“ไปเถอะ”

กู้ชูหน่วนยกมือขึ้น “ท่านอาจารย์ เสื้อข้าก็ถูกเกี่ยวขาดเช่นกัน ข้าก็อยากไปเปลี่ยนเสื้อ”

“ไม่อนุญาต”

แม่เจ้า!

ซ่างกวนฉู่ จะลำเอียงเกินไปหน่อยแล้วมั้ง

ทุกคนในราชวิทยาลัยพากันหัวเราะ

“ดูท่าทางร้อนใจของคุณหนูสามกู้แล้ว สิ คงจะอยากแอบดูเย่เฟิงเปลี่ยนเสื้อสินะ เฮ้อ เสียทีที่ข้าชื่นชมนางไปขนาดนั้นเมื่อหลายวันก่อน”

“ก็นั่นนะสิ ความสามารถทางวรรณกรรมของนางดีมาก แต่ทำไมครั้งนี้ถึงได้ดูไม่น่าเชื่อถือเลยนะ”

“ข้ารู้สึกเหมือนถูกหลอก ข้าสงสัยจริงๆว่านางแต่งบทกวีเหล่านั้นเองจริงหรือ?”

“หญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ไม่เพียงแต่ฉีกเสื้อผ้าของบุรุษ แต่ยังอยากดูบุรุษเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกด้วย นี่…นี่มันจะไร้ยางอายเกินไปแล้วกระมัง?”

เซียวหยู่เซียนพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้าพูดอะไร แน่จริงก็ลองพูดอีกรอบสิ!”

ฝูงกาบินผ่านสายตาของกู้ชูหน่วนไป

นางเนี่ยนะจะอยากดูเย่เฟิงเปลี่ยนเสื้อ?

นางเพียงแค่อยากจะแน่ใจว่าเย่เฟิงคือเด็กหนุ่มคนนั้นเฉยๆ

“ไทเฮาเสด็จ”