บทที่ 113 ทำไมหยกเสี้ยวจันทร์ถึงแตก

“ได้ ห้าสิบล้านตำลึงก็ห้าสิบล้านตำลึง” ฟันของไทเฮาสั่นไปหมด ทันทีที่ทรงโบกมือ ก็มีคนรับใช้ถือกล่องตั๋วเงินและเพชรนิลจินดามากมายมาวางต่อหน้าของกู้ชูหน่วน

“ตั๋วเงินและเพชรนิลจินดาของเก่าและเครื่องประดับเหล่านี้มีมูลค่ามากกว่าห้าสิบล้านตำลึง คุณหนูสามกู้ท่านสามารถตรวจสอบดูได้”

เป็นที่รู้กันดี

ไทเฮาไม่มีเงินแล้ว

ดังนั้นจึงนำของเก่าและเครื่องประดับเพชรพลอยออกมา

กู้ชูหน่วนไปเปิดกล่องหนึ่ง ในนั้นเต็มไปด้วย ไข่มุก หินโมรา หินตาแมว แล้วยังมีไข่มุกราตรีที่เม็ดใหญ่เท่าไข่ของนกพิราบอยู่อีก

กู้ชุหน่วนไล่เปิดทีละกล่อง นับทีละกล่อง แต่ละกล่องล้วนเต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าควรเมือง

“ว้าว…”

ทุกคนตาค้างไปหมด

ในใจองค์หญิงตังตังและไทเฮาเลือดซิบ แทบอยากสับกู้ชูหน่วนระบายความโกรธเป็นหมื่นๆชิ้น

เอาเงินไปเสียก็จบ นี่ยังต้องมาเปิดต่อหน้าพวกเขาทีละกล่องๆนับทีละชิ้นๆ แบบนี้ไม่เท่ากับการดูถูกพวกนางหรอกหรือ?

องค์หญิงตังตังวิตกกังวล จนอยากให้ไทเฮาถอนรับสั่ง แต่นางก็กลัวว่าจะถูกไทเฮาตบ

แม้แต่เซียวหยู่เซียนเองก็ทนดูไม่ไหว เขาก้าวไปข้างหน้าแล้วกระซิบ “ยัยขี้เหร่ เจ้าพอได้แล้วกระมัง พระพักตร์ไทเฮาทรงไม่ค่อยดีแล้ว”

“เงินมา ของไป ถ้าไม่ตรวจสอบเงินให้ดีๆหากในภายหลังมีเรื่องอะไร ถึงเวลานั้นจะเรียกร้องกับใครได้เล่า” นางพูดท่าทีจริงจัง ทุกคนเหงื่อตกแทนนางจริงๆ

จบเห่

ปมขัดแย้งของกู้ชูหน่วนกับไทเฮาต้องใหญ่มากขึ้นแน่

ผ่านไปนานพอสมควรกู้ชูหน่วนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และพูดประโยคที่ทำให้ไทเฮาต้องกัดฟันกรอด “มันก็เกือบจะมีค่าเท่ากับห้าสิบล้านตำลึงหรอกนะเพคะ แต่สิ่งของเหล่านี้ยังต้องเอาไปแลกเงินที่โรงรับจำนำอีก ยุ่งยากอยู่บ้างจริงๆ ไทเฮาท่านน่าจะเอาตั๋วเงินมาให้หม่อมฉันโดยตรงถึงจะถูกนะเพคะ”

"……"

หากนางมีเงิน ยังต้องดึงจากตรงนั้นตรงนี้ หาของล้ำค่าเยอะแยะขนาดนี้มาให้นางหรือ?

องค์หญิงตังตังกล่าวอย่างโกรธเคือง “กู้ชูหน่วน เจ้ามันจะมากเกินไปแล้ว!”

“องค์หญิงท่านกล่าวแบบนี้ หม่อมฉันทำมากเกินไปตรงไหนกัน หากพวกท่านตัดใจเสียเงินเหล่านี้ไปไม่ได้ ก็ไม่ต้องแลกสิ อย่างไรเสียหยกเสี้ยวจันทร์นี้ข้าเองก็ชอบมันมาก”