บทที่ 114 เทพสงครามมาแล้ว

กู้ชูหน่วนกะพริบตา ทำแววตาไร้เดียงสา “เมื่อวานหม่อมฉันถูกลอบสังหารหลายครั้ง ระหว่างการหลบหนีหยกเสี้ยวจันทร์ก็หล่นลงมา หลังจากนั้น...มันก็แตกเป็นเสี่ยงๆเพคะ”

ไทเฮาหน้ามืด จนเกือบล้มลงไป นางชี้ไปที่กู้ชูหน่วน โกรธเคืองจนพูดไม่ออกอยู่นาน

กู้ชูหน่วนพูดออกมาอย่างมั่นใจและสัตย์จริงว่า “ไทเฮาเพคะ คนเหล่านั้นที่อยู่ใต้ฝ่าพระบาทของโอรสสวรรค์ กล้าที่จะลอบสังหารนักเรียนของราชวิทยาลัยตามใจชอบ นี่นับเป็นการดูหมิ่นฝ่าบาท ดูหมิ่นพระองค์ และยังเป็นการดูหมิ่นกฎหมายทั้งปวงของแคว้นเย่ ที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือมันกล้าทำลายหยกเสี้ยวจันทร์ที่ฮ่องเต้องค์ก่อนทรงทิ้งไว้ให้องค์หญิงตังตังอีก ขอไทเฮาทรงจับตัวผู้ร้าย แล้วลงโทษอย่างหนักด้วยเถิดเพคะ”

“บังอาจ! กู้ชูหน่วน หยกเสี้ยวจันทร์ถูกทำลายในมือเจ้า เจ้ายากจะปัดความผิด เด็กๆ! จับนางผู้หญิงคนนี้มาให้ข้า!”

ไทเฮาพิโรธหนัก ทุกคนในราชวิทยาลัยเองก็ตื่นตระหนก หลายๆคนคุกเข่าลง

เซียวหยู่เซียนรีบกล่าว “ไทเฮา เมื่อวานมีนักฆ่าจำนวนมากไล่ตามยัยขี้เหร่จริงๆพ่ะย่ะค่ะ หากไม่ใช่เพราะนางวิ่งเร็ว เกรงว่าป่านนี้คงไม่มีชีวิตรอด การที่หยกเสี้ยวพระจันทร์แตกก็ไม่ควรมาโทษนางนะพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะลงโทษใคร ต้องให้เจ้ามาพูดด้วยหรือ”

ท่าทีสง่างาม และเมตตากรุณาของไทเฮาเมื่อสักครู่ได้หายไปแล้ว ตอนนี้ดวงตาของนางวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ทำให้ผู้คนหวาดกลัว

ทุกคนต่างก็รู้สึกว่า หากเซียวหยู่เซียนยังขืนพูดอีกแม้แต่คำเดียว เกรงว่าเขาเองก็จะถูกหางเลขไปด้วย

บางคนก็รู้สึกว่ากำลังดูการแสดง บางคนก็เป็นกังวล แต่ทุกคนคาดไม่ถึงว่า คนที่สองที่เอ่ยปากขอร้องกลับเป็นอาจารย์หรง

อาจารย์หรงโค้งคำนับแล้วกล่าวว่า “ไทเฮา คนชั่วช้าพวกนั้นฆ่าคุณหนูสามอย่างเปิดเผยเพื่อกระดิ่งทลายวิญญาณ คุณหนูสามเองก็ไม่มีวรยุทธ แค่นางเอาตัวรอดมาได้ก็นับว่ายากแล้ว หยกเสี้ยวพระจันทร์แตก แม้นางต้องรับผิดชอบ แต่ถ้าพูดว่าใครเป็นผู้ร้ายจริงๆ เช่นนั้นก็ควรเป็นคนเลวพวกนั้น ขอให้ไทเฮาทรงลงโทษนางสถานเบาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

กู้ชูหน่วนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรมานางกับอาจารย์หรงก็ไม่ถูกชะตากัน แต่เขาก็ยังขอร้องแทนนาง

แต่ประโยคหลัง ทำไมนางฟังแล้วรู้สึกไม่สบายใจนัก